Niet zomaar een man...De overlevering

Door Echteverhalen gepubliceerd op Thursday 27 February 17:15

“Ik geloof in God”. Zei ze. Als hij me ziet neemt hij me mee? Zo praat m’n moeder.
Ik geloof in god en ik geloof in jou. Ook in mijn man. Die me ooit meenemen zal. Niet zomaar een man.
Het kritiek is groot, omdat het alles bepalend is. Mijn man smacht naar me, ik voel hem in elk del van m’n ziel om me vragen, me hem niet alleen te laten.
Niet dat z’n leven zo zwaar is. Het leven is zwaar genoeg. Als hij het ook nog thuis zwaar moet krijgen, waar gaat dan de wereld heen?
Dan is er geen mens meer de het “goed” heeft. Een beter leven heeft dan ik.
Ik wordt geslagen en gemarteld. Niemand die naar me omkijkt. Al zeggen ze van wel…
Het is heel eenzaam. Maar gelukkig heb ik hem, die echt ergens op aarde rondloopt en er voor me is. Ooit als ik dit overleef.

De overlevering.
"Overgeleverd aan God" zegt ze. M’n moeder. Maar het is overgeleverd aan haar. God zegt me, dat hij me wil helpen, maar dit niet kan, omdat niemand naar hem luistert.
Dat vind ik ook veel echter. Veel eerlijker. Zoals het is.
Zij slaat. Ook al vind God dat je van kinderen af moet blijven.
Zij verwacht dat ik seks moet hebben met m’n jongere broertje. God is boos. Ik voel het.
M’n gevoel is prima in orde, ondanks het geweld waar ik in leef…
Ik leef op m’n gevoel, het is alles wat ik nog heb.
Ik voel hoe ik moet leren op school en ik haal tienen en andere hoge cijfers.
Ik voel wie m’n vrienden wel en niet moeten zijn en ik heb goede vrienden waar ik veel thuis kom. Ze laten me het leven zien. Een heel ander leven dat m’n moeder me laat zien.
Eentje van lekkere salades bij de groenteboer. En eentje van lieve mama’s die thuis na het werk op ons wachten. Zin hebben in dat wij er zijn. Ik mag overal logeren. We klimmen ook hier wel eens op kasten, maar niet omdat we volledig losgeslagen zijn. Maar omdat we verstoppertje doen en eens wat geks hebben verzonnen.
We doen het stiekem, als we alleen thuis zijn en groot genoeg zijn, om op de ouders van het vriendje te wachten…haha dat wisten ze niet, wat wij stiekem deden.
Heel grappig is het hier. Zo erg is het thuis, omdat het altijd gebeurd. Waar m’n moeder bij staat of niet. Niemand neemt daar de controle. …


 

Een keer een uitspatting vind ik fijn. Elke dag herrie, slaan, ellende, ruzies en de schuld krijgen vind ik verschrikkelijk…
Als m’n vriendjes niet kunnen spelen ben ik overgeleverd aan de woeste buien van m’n moeder…
Niemand wil dat ik erover praat… Nou ja, haar clubje. De club van erge mensen. Zo noem ik het. Ze liegen en lopen met de andere clubjes mee…alsof ze erbij horen.
Maar er is zo’n groot verschil. De leugens…
Dit clubje van erge mensen, gaat verscheuren elkaars harten en gaat vreemd…ik heb nog nooit zoiets ergs gezien. Ze trouwen en vervolgens liegen ze over de datum dat alles begon. Ik was er toch zelf bij! Maar ze houden vol dat alles begon na die andere relaties.
Ze zitten bij elkaar, met een dokter en een schooljuf. Vrienden. Nou ze zijn de hel die me gevangen houdt.
De andere clubjes zijn gezellig, lief en altijd thuis voor mij.
Een moeder hoort bij een clubje van zusters in een ziekenhuis en zorgt heel veel voor haar dochters. We mogen samen in bad, als ik daar ben en ze leert me hoe ik shampoo in m’n haar moet doen. En dan onder water moet gaan om het uit te spoelen…schattige mensen.


Slechte ouders...? Clubjes...

M’n moeder noemt hen slechte ouders. Omdat niemand beter zal zijn dan haar…?
Hoe dat kan…nou ze slaan nooit en genieten van kleine dingen zoals in bad gaan. En dat kinderen bij elkaar spelen. En dan mogen we dromen en verkleden en de Tina lezen. Lippenstift op doen en elkaars jurkjes dragen. Ook leer ik hoe ik als vrouw niet met alle jongens mee moet gaan als ik een van de oude lievelingsjurkjes krijg van een oudere zus in dat gezin.
Haha ik en jongens, ik ben trouw aan hem in m’n hart die ooit komt. Ik zeg heel lief dankjewel en ben enorm dankbaar ik heb eindelijk eens een echt jurkje en draag hem echt bijna elke dag. En nog een zomer.
Een ander clubje is veel thuis met hun oude familie. De oma’s en een overgroot oma. Een beetje zoals mijn familie als m’n moeder niet mee zou doen. Dan zitten we vaak bij mijn oude oma, en haar zussen. Zoiets. Ik mag bij hen logeren en met oude barbies spelen. Geweldig! Ik moet wel veel rustiger zijn dan thuis. Heel stil door het huis lopen en mag niet te hard praten. Het kan geen kwaad. Wel vind ik het moeilijk, hoe al die kinderen zoveel cadeaus krijgen en mij erbij laten staan, terwijl ze zoveel krijgen en dan moet ik horen dat ik thuis van m’n moeder vast wel wat krijg. Elke zomer en elke logeerpartij weer. Voor hun nichtjes en neefjes nemen ze wel van alles mee. En ik ben nog wel het beste vriendinnetje. Heel voorzichtig zie ik hoe andere clubjes ook narigheden hebben. Venijnig kunnen zijn.

Maar de meeste niet. Ik mag mee spelen, en schommelen. Buiten voetballen en tennissen met een bal tegen de muur.

Binnekort deel 2...



Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.