De zoektocht naar motto

Door Stormerwout gepubliceerd op Thursday 27 February 16:22

De zoektocht naar motto

Een verhaal dat ik al lange tijd uit wilde diepen. Neem dus rustig plaats en laat dit verhaal rustig op u inwerken...

Hoe kom je daar toch uit? Waarom zo’n enorme hindernis te nemen? Wat is de reden dat mensen toch steeds zoveel teleurstelling in hun leven moeten ervaren? Is er dan geen plaats waar duistere gedachten en donkere wolken afwezig zijn?

Soms is ze er helemaal klaar mee en zou ze weg willen van hier, weg van al die tragedie. Weglopen of bevriezen lijkt dan gemakkelijk, maar het conflict aangaan met jezelf of met de ander is nog veel gemakkelijker, als je weet hoe. Maar laat dat nu juist het grootste probleem zijn.  De juiste keuzes maken in het leven en voorkomen dat je in het duisternis zult tasten is niet gemakkelijk.

Zo nu ook, staat ze voor een keuze waar ze van wakker ligt. Buikpijn, verkrampte spieren, nachtmerries en vooral de afwezigheid van innerlijke rust maken dat niets er voor kan zorgen dat ze zich beter voelt. Ze is ook niet in staat deze keuze te maken, tenminste niet alleen, want geen enkele optie is de juiste. Het huilen staat haar dichter bij dan het lachen. Ze heeft ook echt het gevoel dat niemand haar hoort en niemand naar haar luistert. Geen enkel argument lijkt juist te zijn, terwijl ze niets anders doet dan inlevende gedachten uit te spreken. Het ligt op het puntje van haar tong om te roepen dat ze er vandoor gaat, nooit meer om kijkt en voorgoed uit het zicht blijft van al het slechte in de wereld. Er is niets wat er voor kan zorgen dat dit dilemma ergens een positieve uitkomst gaat hebben. Ze zou niet weten hoe ze dit op moet lossen. Ze voelt zich zo alleen gelaten. Compleet belazerd en bedonderd door alles waar ze vertrouwen in had.

96158a63213eaf36b165805b03236747_1393515

Je zou het gemeen kunnen noemen, zelfs achterbaks, bijna zelfzuchtig. Het geeft haar een gevoel dat ze altijd zo goed probeer te beheersen. De juiste woorden zoeken om dit gevoel te beschrijven kost haar zelfs al teveel kracht. Ze vind het niet eens waard om er een woord voor te zoeken dat goed past bij wat het bij haar oproept. Toch zal de confrontatie een keer komen en zal ze op de splitsing van twee keuzes staan, die geen van bieden zijn wat ze eigenlijk diep van binnen zou willen. Ze zou niets liever willen dan zich weer licht voelen en met een glimlach op het gezicht haar omgeving aansteken met dat waar ze goed in is. Ze wil niet hier in de mist verkeren. Ze wil geen afschuwelijke gedachten hebben dat ze weg wil of zelfs de stekker er uit zou willen trekken. De stilte die ze achterlaat verraad haar gevoel waarschijnlijk, maar het kan haar niets schelen, niet meer.

De onmacht is wat haar zo troosteloos maakt, al zou ze graag een keer vastgehouden worden door hen die haar liefhebben. Ze zou graag de liefde voelen om ergens compensatie te krijgen voor wat ten onrechte voor haar voeten wordt geworpen. Toch, het voelen van die liefde zou niet brengen wat haar eigenlijk tekort is gedaan. Ze zou dan niet minder zijn als een slachtoffer dat een inhaalslag wil maken ten koste van de energie van een ander en daar past ze voor. Het lijkt een simpele keuze, maar het komt meer over als een ondoordachte brok ellende die over haar heen komt. De pijn in haar buik wordt erger als ze moet bedenken dat ze graag zelf de controle heeft over alle keuzes in haar jonge leven. Deze kan ze echter niet maken. Deze moet ze bijna wel aan een ander overlaten. De vragen die dan bij haar opkomen zijn al even troebel als de mist waarin ze verkeert.

Wat gaat een ander kiezen als ik de keuze niet maak? Komt dan de waarheid boven tafel? Gaan dan de juiste beslissingen genomen worden en heb ik daar dan vrede mee? In elk geval voelt dit niet als een eerlijke behandeling van je medemens. Het voelt bijna als een ouderwetse mensonvriendelijke omgang waarbij de minderbedeelden altijd het onderspit moesten delven. De pijn die het bij haar oproept is onbeschrijfelijk, al maak ik hier nu toch al aardig wat woorden aan vuil. Er is zelfs geen mens op de hele wereld die haar kan helpen zonder dat ik anderen pijn zal doen of zonder dat ze er voor zorgt dat anderen op hun vingers getikt worden. Dat ontroostbare lege gevoel dat blokkeert wanneer het haar lichaam wil verlaten. Zelfs tranen helpen niet, geen trilling meer in haar stem. Ze wil niet. Ze wil geen keuze maken. Ze wil niet eens voor deze keuze staan.

5819b85420c4111b92d3192b653b4485_1393515

Het is onbegrijpelijk en ze moet zelfs wakker geschud worden of dit wel echt waar is. Dit is toch niet meer mogelijk in een tijd als deze, waar mensen hebben geleerd te communiceren? Van mij mag dit gevoel voorgoed wegblijven. Als ze ooit de kans krijgt om anderen voor die keuze te moeten zetten zal ze er alles aan doen om menselijk te blijven. Niets zal haar tegenhouden om met de juiste normen en waarden de regie te nemen over zoiets simpels als dit. Hoe ze het zou doen in een andere rol mag duidelijk zijn, maar daarmee is ze nog niet geholpen. Daarmee kan ze zichzelf in deze rol van ‘zij die de keuze moet maken’ nog niet gemakkelijker maken. Ze wil een grote mond geven en voor zichzelf eens flink opkomen, maar ze staat niet in de positie om dat te kunnen. Er staat teveel op het spel en er zijn teveel factoren die meespelen als ze op staat.

Moet ze het dan maar over zich heen laten komen? Moet ze het dan maar gewoon ervaren en accepteren? Ik dacht het niet! Ze wil er tegenin, maar weet niet hoe. Ze voel zich compleet verslagen en machteloos. Ergens zal ze toch op zoek moeten naar een klein stukje hoop waaraan ze zichzelf kan vasthouden. Iemand zal haar toch wel kunnen helpen met het zoeken naar dat ene lichtpuntje dat sterk genoeg is om de duisternis te verdrijven en de mist te doen opklaren? Op zoek naar het einde van de tunnel…

Het dilemma houdt haar bezig. Het houdt haar wakker. Geen nacht gaat voorbij of nieuwe twijfel verstoord de zoektocht naar een oplossing. De keuze is onbereikbaar met de voortdurende opeenstapeling van nieuwe problemen. Een ongeluk komt nooit alleen, zoals het spreekwoord zo mooi zegt. Zo ook nu komt er nog bij dat ze op een nieuwe afgrond balanceert waardoor heel haar wereld nog verder in elkaar zal storten. Vanuit de staat der machteloosheid mag ze opnieuw toe zien hoe de eenzaamheid om de hoek staat.

Zonder dat haar partner het zelf in de gaten had was hij zichzelf anders gaan gedragen. Hij had eigenlijk ontzettend sterk in zijn schoenen moeten staan om de charmes van zijn nieuwe collega te weerstaan. Met de juiste normen en waarden had hij open moeten staan als steun en toeverlaat in plaats van vluchten in vermijding. Hij voelde zich kwetsbaar voor invloeden van buitenaf.  De juiste aandacht en een luisterend oor was precies wat hij nodig had. Zijn grens aangeven of ook eens tegen zijn partner vertellen wat hem bezig hield was zijn tekortkoming geweest. Hij wilde haar niet belasten met zijn zorgen nu ze het zo moeilijk had. Ze had daar natuurlijk alle begrip voor in deze situatie, waar ze tenslotte ook hem steeds moet teleurstellen. Voor hij het wist gebeurde het en zat hij midden in een onomkeerbaar overspel waarvan hij op dat moment de gevolgen totaal niet van inzag. Het gevolg was echter niet minder dan een vlucht voor hem uit de klauwen van tragedie, maar een keiharde achterklap voor haar bij ontdekking op heterdaad.

aa684b7063f2e6eedc5d27b41ce62b7e_1393515

Voor hem is er perspectief. Voor haar eenzaamheid.  Alleen en verder niets is wat er over blijft. De leegte wordt opgevuld met verdriet, maar verder helemaal niets. De gevoelens van teleurstelling waren groot. De reden dat boosheid bezit nam was groter dan het vertrouwen in de liefde tussen twee zielen. Twee zielen samen werden slechts één ziel alleen, in de steek gelaten door de ander, vol verdriet en leeg zonder hoop.

Energie niet aan te vullen door geen enkele bron. Bronnen als vrienden, familie en zelfs collega’s zijn al aangeboord, maar gaven geen enkele voldoening in deze tragedie. De duisternis overheerst in waar eens warmte was. Het licht is gedoofd en slechts een herinnering aan moois dat was blijft over. Samen was een sterk gevoel, een gevoel dat alle kwaad kon overwinnen. Nu is de innerlijke kracht zorgelijk zwak van leegte en verdriet.

Waarschuwingen vooraf hielpen niets. Verblind van liefde en vol van vertrouwen leek houden van, eerlijk en oprecht. Het tegendeel werd bewezen door diepe kwetsende ontdekkingen. Buikpijn ging samen met ongeloof. Zelfvertrouwen en zekerheid maakten plaats voor duizelingen en desoriëntatie. Stuurloos zwierf haar ziel rond op zoek naar een plaats om te landen, maar dit bleef uit tot het moment dat waarheid samen viel met besef. Het besef kwam dat dit onmogelijke liefde was geweest vol leugens en bedrog. Verboden liefde werd de spil in een groot geheel wat ooit een kleine wereld vol veiligheid leek.

Tranen te kort, woorden in overvloed, maar geen energie om ze te benoemen. Nu is het niets dat de dag overheerst met treurige gedachten over wat is verloren voor altijd. Eenzaam en alleen lijkt vertrouwen zo ver weg van alles wat ooit tastbaar was. Zonder kracht en niet gespaard van pijn zal het mogelijk moeten zijn om verder te kunnen komen dan nu. Sprokkelend naar wat nog bruikbaar is gaat een eenzame ziel op pad naar de toekomst. Depressie, leegte, boosheid en verdriet zijn gezelschap naar een voorgenomen doel. Geluk ontastbaar, rust slechts beperkt worden langzaam zichtbaar in het duister.

Vooral nu de kogel definitief door de kerk is dat haar contract niet verlengd wordt is de klap groter dan ooit. Nog een paar weken en ze zit zonder werk, zonder relatie, zonder uitzicht. Alle kracht die ze kan vinden raapt ze bij elkaar om de zoektocht naar hoop te starten. De angst om nieuwe teleurstellingen op haar pad tegen te komen weerhoudt haar echter steeds om door te zetten. Het lijkt of de woorden van haar moeder vroeger bevestigd worden door haar gedrag. Een nietsnut, besluiteloos, geen eigen mening en nooit goed genoeg zijn de stempels die ze met zich mee draagt. Het gevecht tegen deze verwijtende aangeprate eigenschappen lijkt ze op te geven.

aab2bfab3f6a57d994956de7418af743_1393515

Misschien is dat juist de goede weg, het opgeven van de strijd, die vreselijke innerlijke strijd. Het contact met zichzelf aan gaan en op zoek gaan naar wat ze zelf graag doet. Op zoek naar waar ze zelf gelukkig van wordt. Oude gewoonten loslaten, nieuwe kansen aangrijpen en het omarmen van verworven talenten. Creativiteit en inspiratie laat ze weer toe in haar leven, beetje bij beetje. Het breien van een nieuwe sjaal, het voltooien van haar plakboek. Stukje bij beetje weet ze te verwerken wat haar de afgelopen jaren zo heeft geleefd. Mooie, maar ook mindere momenten komen voorbij aan haar gedachten.  

Op weg naar de ochtend waar zonlicht weer zal schijnen komen beelden dichterbij van vreugde en geluk. Een klein lichtpuntje is genoeg om vast te grijpen aan de kracht die het mogelijk maakt om weg te komen uit de wereld van verdriet. Het gevoel wordt sterker dat het gaat lukken om te overleven. Langzaam verder kijkend naar wat in het vooruitzicht is. Het open staan voor nieuw contact verruimd de geest om weer warmte toe te laten in het hart. Enkel het juiste moment, de juiste plaats zijn nu nodig om een nieuwe ziel toe te laten in de kleine veilige wereld die opnieuw ontstaat.

Verdriet wordt weer vreugde en buikpijn worden vlinders, wanneer verliefdheid weer mag huizen waar ooit liefde huizen mocht. Eenzaam wordt weer samen en doelloos krijgt weer de vorm van het mooie wederzijds. Teleurstelling verdwijnt, vertrouwen komt terug. De leegte wordt weer vol van verlangen naar samen voelen van geluk. Eén ziel alleen voeg samen met een ander. Bouwend op elkaar kijken zij samen naar een toekomst waar weer liefde wezen mag. Waar eens boosheid was is licht met hoop genoeg om lang te branden. Verdriet is overleefd en liefde is niet meer onmogelijk. Kwijt is nu weer tastbaar tot een liefdevol geheel.

09e0e2b963dfb9a1c84ec3a50d9fe2ce_1393515

Geluk is weer aan haar zijde. Een nieuwe deur naar haar hart is gevonden en wordt geopend. De deur is slechts gehavend door slijtage en pijn, toch zeker gekleurd, gesloten voor velen. Vanuit daar is haar liefde onder enkelen te verdelen. Het vertrouwen groeit en ze durft weer te kijken naar het heden. Zelfs toekomst wordt zichtbaar. Kleuren worden opnieuw gekozen om invulling te geven. Waar tragedie huisde is plaats voor wensen. Gezamenlijk plannen ze een verdere weg. Zekerheden worden uitgebouwd van huisvesting tot arbeidsgenot. Het gevoel van verantwoordelijkheid stijgt met de groei van zelfvertrouwen. Ze komt steeds dichter bij een eigen regie, uitgestippeld door eigen levensdoelen.

Dan komt het moment van ontmoeting met hem. Hij die haar ooit in tragedie achter liet. Van spijt overlopen zoekt hij toenadering tot datgene wat ze met zoveel moeite wist af te sluiten. De tere plek werd verzocht om te spreken, maar helaas, ze was uitgesproken. Met een uitgesproken mening durfde ze zijn charmes te lijf. Niet met agressie, niet eens met begrip, nee vol nieuwe liefde, vertrouwen en kracht. Ze verslaat hem met het goede, laat het kwade achterwege. Geen berg te hoog en geen dal te diep. De tunnel is geslagen, de brug opgericht. Recht op haar doel af ziet hij haar verdwijnen uit het leven dat ze ooit samen hadden. Zijn hoop is verdwenen, zijn toekomst vertroebelt. Verslagen en verloren druipt hij langzaam af.

958ef540d764a98776dabd793c3e361f_1393515

Vergoten van vreugde, gesierd met een glimlach, gaat ze haar liefde tegemoet en deelt haar ervaring. Trots op haar weerstand, bevestigd door het zelfvertrouwen, valt ze hem in de armen. Warme gevoelens helpen het gezamenlijk welzijn doorgroeien naar een niveau van euforie. Gelukkig als nooit tevoren lopen samen hand in hand. Herinneringen worden herdacht, besproken en herbeleefd. Er is ruimte voor begrip, discussie en onenigheid. Zwakheden worden geaccepteerd en beiden luisteren naar elkaars diepste gedachten. Een eenheid is geboren en samenspraak bestaat weer. Een huis waar vreugde en verdriet welkom zijn zonder dat zelfbescherming of kwetsbaarheid worden misbruikt. Geen machtsspel is nodig, maar gelijkheid bestaat voor het eerst. Soms spreekt de één wat meer dan de ander, daarna mag de ander onverstoord aan het woord. De ideale situatie voor een nieuwe stap.

Vanbinnen voelt ze wat kriebelen. Een gevoel dat ze nooit had ervaren. Zonder bang te zijn voor dit onbekende genoot ze van de gedachte. Deze wens had ze nog nooit gekend. Zonder twijfel brengt ze haar wens over op hem en hij deelt deze zondermeer in vreugde. Een nieuw gezamenlijk doel is geschapen. De toekomst wordt bepaald. Nieuw leven wensen beiden en zelfs een verbintenis bezegelt. Zonder aarzeling accepteert ze zijn aanzoek en stapt met hem in het bootje van belofte tot de dood hen zal scheiden. Trouw aan elkaar beginnen ze een nieuw stadium van harmonie, zelfverzekerd met wederzijds vertrouwen. In tegenstelling tot velen zal hun reis ander zijn, anders vanwege de wens om ouder te willen zijn. Geen dure reizen, geen gekke cadeaus. Nee, slechts een kroon op de liefde, een dochter of een zoon. 

Sjoerd de Jong

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.