Sterfdag van mijn vader krijgt een gouden randje.

Door Knokker gepubliceerd op Tuesday 25 February 23:20

                                                          25 Februari 1998/2014.

 

Vandaag is het tijd voor een jaarlijks terug kerende verhaal. De sterfdag van mijn lieve vader Jan.. Elk jaar zie ik zo tegen deze datum op.. ik weet dat ik gevoelig ben. Ik weet dat ik hem dubbel zo erg mis.. Ik weet dat ik nog steeds immens veel van hem hou.. De pijn kent geen scherpe kantjes meer, het is gesleten. Maar nimmer niet vergeten. Ik beleef deze dag terug aan zestien jaar geleden. Ik was nog maar 25, net geworden. En die dag heeft alles veranderd. Meer als ik ooit vermoeden kon. Ons ouderlijk gezin is gesplitst door ruzie en onbegrip...en dat brengt veel verdriet en dat had niet zo mogen gaan... Net zo min als mijn vader had moeten gaan.. 

 

                                                

 

Ik hou van je lieve papa..waar je ook bent, hoever weg je ook bent...je bent altijd dichtbij mij.. Niet sinds je sterfbed, maar aan het kraambed van je vrouw, toen ik werd geboren. Jouw Angelique was geboren. Je schreeuwde het door de straten... Ik heet niet een Angelique..Dat is het mooie...maar ik was je meisje. Je dochter...en ik voel dat nu nog steeds.. Ik ben je niet vergeten...ik zal je nooit vergeten...

De dag nam een onverwachte wending, voor mij als moeder zijn. Mijn dochter, jouw kleindochter werd een jonge vrouw... Ik wist niet of ik moest huilen of blij moest zijn... Maar de warmte in mijn hart zei dat ik blij moet zijn.. en dat doe ik lieve pap..

 

                                                

 

Deze zwarte dag zal nu voor altijd een gouden randje hebben over de dag dat mijn meisje een vrouw werd.. Een dag van een lach en een traan. Net als de dag dat je gecremeerd werd..2 maart 1998 - 2 maart 2003.. De dag dat je tweede kleindochter werd geboren. De twee zwarte dagen in mijn leven hebben allebei zonlicht gezien.. En wat zou je blij zijn voor mij... Ik kreeg vandaag zelfs een foto van een mede schrijver..een foto van mijn geboortehuis..Toeval geloof ik niet, maar ik was wel heel blij..

 

 

Hier begon ons leven. En het is mooi om te zien...waar wij wij werden... En het eind is nog lang niet te zien...want ik hoor bij jou...en ik ben trots.. apetrots... om jouw dochter te zijn... Ik hef het glas op je leven, die jij hebt geleefd... Proost lieve papa... ik hou nog altijd ongelofelijk veel van jouw....

 

                                               

 

Lieve pap....ik blijf jou altijd trouw....xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Jouw Knokker...

Reacties (18) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi geschreven en je doet je (schrijvers) naam eer aan...
Moet ook bekennen dat het goed voelt deze naam...zo kan ik niet vergeten wie ik ben...xxx lieverd.
Sterkte en wat heb je dit mooi geschreven xxx
Dank je lieverd...bedoel je met sterkte mijn dochter of mijn vader...haha (lol)
Herkenbaar.. een dag die als negatief in je herinnering staat, maar waar later toch mooie herinneringen aan zijn. Dat heb ik ook meegemaakt en ik zie de hand van God daarin. In ieder geval wel in mijn leven.
De dag is vaak een zwarte dag voor me elk jaar. Maar dat mijn dochter een "jonge"dame werd op deze dag was nisschien de hand van god, ik voelde mijn vader vlakbij mij. Ik heb nog nooit gelachen en gehuild te gelijk.. Bijzonder...
Mooi verhaal, Knokker. Ik lees het verdriet eruit, maar ook de gouden randjes. Sterkte.
Dank u
Mooi verhaal, duidelijk met veel liefde geschreven.
Heel veel liefde...en veel gemis
Mooi dat een dag met verdrietige herinneringen ook weer mooie herinneringen krijgt.
Alsof de zon weer ging schijnen...heel bijzonder
Heel mooi geschreven ondanks het verdriet en de lach
Dank je wel lieve Dollum