De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 165, spookbeelden

Door San-Daniel gepubliceerd op Tuesday 25 February 08:40

images?q=tbn:ANd9GcQjeBcc-_LuZj1yFBvqwpg

Lange ritten en witte vlakten doen wat met je. Het is niet noodzakelijk iets dat je niet wilt, maar je gedachten beginnen met iets dat je opvalt en gaan dan rondzingen. Waar dat eindigt heb je niet in de hand, als mens ben je een merkwaardig wezen, je laat je sturen door je brein en als dat brein verzadigd is van de vele kilometers witte vlakte en als  het gegrom van de zware diesel een achterdreun wordt, dan gaan je gedachten met je aan de loop.  Had ik het goed verstaan, had Bill echt iets over Beverly gezegd in zijn slaap, of begon ik door te draaien. Ik wilde niet eindigen zoals dangerous Sam McCee, die zo gek als een deur geworden was. De motor dreunde door met hezelfde montone gedreun, uur na uur. Verbeeldde ik mij het of was het geluid iets veranderd? Ik luisterde ingespannen nu met gespitste oren.Als we pech kregen dan zouden we tot stilstand komen en door het ijs zakken, nam ik aan.

'Geen moose voor mij,' klonk er slaapdronken en nauwelijks verstaanbaar. Ik moest onbewust grinniken, we hadden inderdaad onze portie wel aan moose vlees gehad. Dat bracht mij in gedachten ver weg naar een plek waar Pop een Sirtaki danste en heerlijke burgers maakte met zalig milkshakes. Dat maakte het kringetje weer rond, ik was weer bij de vroegere vrienden beland en bij Bev. Don en Bev werkten aan hun toekomst en op zij eigen manier Rico ook en ik, hmm, ik werkte gewoon. Dit was de waste land   uit het gedicht van Eliott. Een paar regels drongen zich aan mij op:

And  I will show you something different from either

Your shadow at morning striding behind you

Or your shadow at evening rising to meet you

I will show you fear in a handful of dust.

 Ik dacht met weemoed aan mijn Highschool tijd. Ik was de enige die het gedicht meteen begrepen had als of het uitsprak naar me, uitreikte en zichzelf uitsprak in mijn hoofd in beelden. Mr Boston had voor de klas gestaan en had vrijwilligers gevraagd en niemand had gedurfd een mening te geven. Met een zelfgenoegzame glimlach had hij zich tot mij gekeerd. 'Young Daniel', had hij gezegd,' kun je ons hoop geven?' 'Verlicht ons met je inzichten.'. ja wel' Mister Boston, sir,' had ik geantwoord,  'ik denk dat ik een verklaring heb voor deze stanza. Ik hoorde gekraak boven het diesel geronk uitstijgen. Ik ging 30 mijl per uur! Ongemerkt verzonken in de poëzie lessen van Mr Boston , was mijn voet zwaarder geworden. Ik stuurde hard naar links waar de piste het wijdste was en liet het pedaal los, pas bij 15 mijl per uur zette ik mijn voet weer terug . Ik keek in de zijspiegel maar ik zag geen wezenlijk verschil in het ijs achter mij. Zou het verzwakt zijn? Had ik het gekraak écht gehoord?

images?q=tbn:ANd9GcQjeBcc-_LuZj1yFBvqwpg

' Het zijn beeldspraken mister Boston, sir,  had ik gezegd  'De ochtend die je schaduw achter je werpt staat gelijk aan het begin van je leven als je de zon, het leven, tegemoet loopt. De avondschaduw zijn de laatste jaren van je leven waar je het stof vreest waar je naar terug zal keren.De dichter zegt dat hij de angst in beide fasen zal tonen. de onzekerheid in het jeugdige met al zijn verwachtingen tegenover de angst voor de dood die onherroepelijk aan de horizon verschijnt.'  Mister Boston had mij lang en onderzoekend aangekeken. Ik schrok op, ik moest mijn gedachten niet zo laten afdwalen, we reden al weer te snel, de motor maakte een ander geluid, ik reed maar iets te snel. Even later daalde het toerental weer terug naar het montone gegrom.  Allemachtig, dacht ik, de diesel zal toch niet gaan vlokken zodat we straks stil staan?

'Dat is interessant, jongen' zei mr Boston,' dat is een heel goed verklaring, young Daniel, hoe kom je er zo aan? Ik wilde het eerst niet zeggen maar hij keek mij verwachtingsvol aan. 'Ik zag het', zei ik, ' ik zag het mister Boston,sir'?' je bent aangeraakt door het gedicht', had mijn meester gezegd, 'door het gedicht heen heeft de dichter tegen je gesproken. Begrijp je me,jongen?' Ik zei, 'ja mr Boston,sir,' maar nam mij voor om eens diep na te denken wat hij bedoeld had, want ik begreep hem volstrekt niet. Nu begreep ik hem wel, de dichter sprak zelfs nu over de wijdse vlakten tegen mij. Dit waren de waste lands, de verloren landen die je mee op de loop namen tot je horizon veel te vroeg in zicht kwam. Onmiskenbaar miste de motor  nu een paar slagen om zich vervolgens te herstellen. Ik had het me verbeeld hield ik me voor, het zat in mijn hoofd.

Maar ineens ging de motor vanzelf sneller om vervolgens weer te verlagen zonder dat ik het pedaal bewogen had.  Ik wist dat het fout zat, we hadden een probleem en ik wist niet wat ik er aan doen kon en tot overmaat van ramp begonnen de eerste vlokken sneeuw langs te dwarrelen.

San Daniel 2014.

lees ook, de terugkeer, de verborgen jaren in Canada 166, het sneeuwploegen

 

 

 

 

 

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Oh nee, zo spannend!
Het blijft allemaal heftig....
De associatie tussen het landschap en dit gedicht was dan ook onontkoombaar.
Dat is zo ..de waste land ..the land where you are being wasted..
Oef en weer lijkt er iets mis te gaan
Oei...als dat maar goed gaat
Mooi verhaal en gedicht!
Wat gruwelijk eng om daar te zullen stranden