Ying en Yang in de taal

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 25 February 00:30

Kamp met politieke documenten? 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/4c58435417de828f95bbf4702f83655b.jpg

Ga naar uw handige verkenner 

(te vinden onder de bureau-accessoires)
 
Maak mappen aan onder namen 
die u zelf in ieder geval herkent 

(want een ander doet het niet)
Een fluitje van een cent
Sleepdocumenten die er toe doen naar de nieuwe mappen
Alles over de politiek mietert u eenvoudig in de vuilnisbak

want leedvermaak

bestaat vanaf nu niet meer
Laten we dan maar over taal gaan lullen
om de rijk gevulde zakken mee te vullen

Bij als niet als…
hoort een achteraf beschouwing
Bijals niet dan…
spreekt dwang en overheersing zeer

Als en dan…
is taalkundig bezig met verbouwing
Als jij niet zus
dan moet jij zo 
heeft weinig aardigheids pretentie meer
 

Twee kleine stukjes taal 

Daar zit met gemak anderhalf uur heen en weer denken in. Van positief naar negatief, van mogelijk naar onmogelijk en via angst naar onzekerheid opdat lief soms omslaat in haat. Wat vertedert het vrouwen als een man verlegen wordt. Het levert respect op zodra hij het voortouw neemt. Doe dat niet als vrouw want je bent meteen een harde Kenau. Sap is echter net iets er tussenin. Hoe kenmerkend allemaal.

Als het niet niet is, is het dan wel wel, of toch nog wel niet?

Ik ken mensen die er een leven lang over doen om te kiezen. Aan het eind moeten zij constateren dat ze met voorzichtigheid niets bereikt hebben. Zij stellen in deel één van de zin iets nadrukkelijk en je krimpt er al bijna van ineen om na de komma de keiharde stelling weer in te trekken. Iets poneren zonder hard te willen zijn
Zij die wel stelling nemen en zeker weten wat te kiezen krijgen tegenslag plus voorspoed voor de kiezen waarvan men zelf mag beslissen wat men ermee doet. Alles is goed.Lood om oude stemmenwijzer.
 

Als wel waarom dan toch nog niet?

Als men van elkaar houdt waarom wordt er dan toch niet van genoten?
Kan men dan echt niet met elkaar voor 't nut van het geheel tot overeenstemming komen 
Het ego dat geen weg weet met meeleven  helpt het  liever naar de kl$ten?
Verbaal spelen met taal heeft geen zin indien gesprekspartners woorden hebben, die niet op één lijn lopen Dan zal een gesprek niet meer worden dan met ondoorzichtige begrippen gooien, om te kwetsen, te pesten en de ander op afstand te zetten. Het doel heiligt alle middelen zolang er maar verliezers zijn. Strategisch allemaal, maar het levert dus niets anders op dan net zo veel van niets of nog minder dan meer van iets.

 

Lastig of laster

Radiostilte. Hoezo transparant?
Kennelijk wil men de vuile was binnen laten hangen maar uit de school klappen doen we met graagte. 
Niet over onszelf en maar wat graag over de naaste. Achter diens rug. Men roddelt zo makkelijk en vlug. Dat wordt door de halve wereldbevolking gezien als een onhebbelijkheid die bij de mens hoort. De andere helft is er de dupe van en daarover wordt nimmer gesproken. Ik wel. Ik moet er wel over praten want als slachtoffer van laster en bedrog vind ik dat je best gedupeerd eens uit de school mag klappen. Begrijpt u dat? 
Niet verder vertellen, maar ik ben niet zo diplomatiek en ik zou een modderfiguur slaan in de politiek. Dat doe ik nu ook wel, maar dat ziet u niet, plus (en dat is ook wel aardig) taal maakt mij me niet zo ziek.
Ik heb me levenslang bezig gehouden met taal. Er zit zoveel meer in dan een bord spaghetti met tomatensaus of bietensla met witte kool. Dat hebben we ook wel nodig om te overleven, maar voor sommige mensen is taal niet alleen een middel voor een gezellige babbel. Een goed gesprek kan zijn als water voor verdroogde planten. Indien het je inzicht geeft kan taal zelfs een overlevingsmiddel worden. 
Kortom, als we nou eerst een afspreken wat politiek nou precies is, zouden we dan wel met iets aardigs op de proppen komen? Politiek is geen roeping meer maar een baan... die je in kunt wisselen voor iets bij een Multi National. Gesmijt met cijfers. Kijkcijfers wel te verstaan

 

De bemiddelaar

Stel je hebt altijd gehoord dat je een last bent. 
Dan ken je vast veel meer woorden in die richting dan een ander want die waardeoordelen zijn er bij je ingebakken toen je opgroeide. 
Het vervelende is dat woorden die raken juist zo moeilijk uit je systeem los te weken zijn. 
Zonder het te merken ben je het er misschien mee eens geworden? Onzeker over jezelf?
Een volwassene met dat verleden denkt inderdaad lastig te zijn zodra men voor zichzelf op komt. 
Die mens pikt dingen langen dan de persoon die thuis werd geaccepteerd, of juist weer niet, omdat men niet heeft geleerd voor zijn hachie te vechten. Een kind dat complimenten kreeg groeit vanzelf in zijn gevoel van eigenwaarde. Zo iemand laat zich niet snel de kaas van het brood eten en heeft wat dat betreft iets voor op de kleine verlegen jongen in de zakenwereld. Met de politiek zal het vast hetzelfde zijn. Het jongetje dat glimlachend zijn plekje pakte of de mens die voor het algemeen nut zichzelf wegcijferde. Als de uitslagen er zijn staan ze allemaal een partijtje te glimmen alsof ze de stembiljetten zelf bij u op hebben gehaald.

De verkenner

Ongeacht het karakter kan het kind van twee tegengestelde boodschappers vroeg te maken krijgen met de verwarring van ouders omdat zij niet op één lijn zitten. Ieder kind gaat daar op zijn eigen wijze mee om en dat is uiteraard wel een kwestie van karakter. Zo'n kind zit vaak in een kamp. Gaat als verkenner de wereld in, om eens te zien of er ergens iets te lijmen valt...
Stel thuis is de aandacht altijd voor een ander. Weet je nu nog welke gevoelens dat bij je opriep, toen je dat duidelijk werd? Werd je kwaad? Gooide jij de kont tegen de krib? Trok jij je terug? Had je begrip voor de situatie? Begon je te mokken? Ging je stiekem de broer of zus die meer aandacht kreeg jennen? Of verklikte je iedereen die iets fout deed. Nou doe je het alweer... 
Opdat jij je ouders zover kreeg om eens naar jou te luisteren? 
Deed je dit om je eigen pijn om te zetten en erbij te horen?

Veel vragen zijn er te verzinnen over hoe je als kind leerde je plaatsje te vinden.
Dat ik overal om me heen volwassen mensen diezelfde dingen zien doen zoals ze dat thuis als kind al deden vind ik onrustbarend. Zijn we niet in staat te groeien? Patronen te herkennen en ze dan los te laten?
Doet men dat uit gewoonte?
Omdat ze niet beter weten
Omdat ze niet beter willen?
Nu de situatie totaal niet meer overeenkomt met vroeger thuis, houdt men vast aan zoiets als:
  1. aanval is de beste verdediging, of,
  2. ik durf niets te doen want dan maakt me mij verantwoordelijk voor de fouten? 
Al is er al lang niemand meer die hen hun plaats probeert te ontfutselen, het toch lekker ying en yangderig verdeelt is allemaal,  kunnen ze het nog niet gewoon effe fiksen met gezond verstandskiezen overleg?
Zodat ze aan aandacht moeten komen via via, jaja Radiostilte. Dat is handig zodat er iets uit moet lekken via de sociale media en daar is men lekker niet verantwoordelijk? Als het dan straks een rel wordt kan men net doen er niets van af te weten?
Weet je wat.. laat zulk soort maar lekker begaan met hun banaan want ik heb er weinig aan met mijn toch zo  heel erg onmetelijke, ontzettend slechte,  onverbeterlijk niet te filmen,  vreselijk verouderde lieve leven...

 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
ECHT spelen met taal !
ik kan het niet mooier zeggen dan P1eter!
Ik heb het wel 2 keer gelezen, was de eerste keer niet 100% duidelijk.
Dikke duim!
Dit heet spelen met taal....
Dora doet uit de doeken (wat een mooie dichtzin!)
Duidelijk? Ik moet we wel donders concentreren. Maar ik meen het te begrijpen.
Kan ik me voorstellen. Hier en daar wel los geassocieerd... Dichterlijke vrijheden die rond vliegen als vuurpijlen...
Heel duidelijk.
Heerlijk to the point geschreven!
Mooie en duidelijke uiteeenzetting waarvoor onze dank. Ik geniet altijd van stukken die scherp analytisch beschouwend van aard zijn , met een knipoog