Kale kouwe kak (2)

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 24 February 14:30

Deze keer draagt bijna niemand in het vliegtuig traditionele kleding, opvallend veel zakenlieden vliegen mee en in weerwil van mijn ervaring stapt één derde van de passagiers in Rome uit. Ontvluchten zij Addis ook? Ben ik dan toch niet de enige die van de staking op de hoogte is geweest? Dat de meeste lege plaatsen niet worden opgevuld valt ook erg op. Alleen één stel opgeschoten Nederlandse knullen komt luidruchtig aan boord. Zij hebben duidelijk enkele dagen flink gefeest. Zodra we na een uur weer hoogte hebben wordt eten geserveerd. Westers, smakeloos en lauw. Als om mijn bloedend hart te onderstrepen waarin hechtingen geen heling veroorzaken. Soms blijf je eeuwig zien dat je als jonge hond ooit te haastig over die greppel wilde en in prikkeldraad bleef hangen. In die andere wei stond die ene, veel gelere bloem. Levenslang zal een litteken je daaraan herinneren, bij iedere wasbeurt zie je die winkelhaak in je huid. Die onbezonnen missprong geneest mooi door de jaren doch wanneer je zelfbeeld door je bejaarde handen glijdt, is er niets te hechten. Straks in Nederland ben ik die open wond die niemand begrijpt. Het heeft amper zin te vertellen hoe niets volgens plan verlopen is.

Boven de Alpen valt vergane glorie op weg naar koude kikkers eindelijk in een korte onrustige slaap enkel, enkel en alleen om de laatste desastreuze dagen te herbeleven.

De jongedame met het gele sjaaltje vroeg zondagmorgen niet eens waarom ik eerder vertrok en met een gelukkige glimlach deelde ze mee dat we erg veel geluk hadden. “Er is nog één plaats in het vliegtuig over, miss, alsof het zo moest wezen.” Dora de geluksvogel stompelde diezelfde zondagavond met het kleinood op zak echter als een zombie het kiezelpad naar huis af. Kotsmisselijk. Het kon me geen donder schelen om hier ten overstaan van de meelopende jeugd kotsend tegen de vlakte te slaan, zolang ik daarna weer iets voelen zou, maar er kwam niets. Hoe kan men het grenzeloze eindeloze niets omschrijven? De open vlakte waarin je hart verdrinkt? Nadat men de essentie van zichzelf ontrouw geworden is komt er heel lang niets voor in de plaats.

Bij Con Leone had het weer bomvol gezeten en de meisjes hadden echt veel aandacht aan zichzelf besteed. We kropen het wankele smalle trapje achterin de zaak op naar de eerste verdieping, natuurlijk weer nadrukkelijk door iedereen bekeken. Hier kende het personeel me, maar het had geleken alsof het er veel penetranter rook, heter en luidruchtiger was dan anders. Met lange tanden kauwde ik de maaltijd weg. De meisjes genoten, zagen geen huichelachtigheid omdat ik zenuwachtig was. Gelukkig hoefde ik niet constant te liegen.“Ik moet nog zoveel doen voordat ik vertrek.” De twee perfect gebakken vissen stonden als stenen in mijn maag zoals het onbedoelde verraad. Ieder hapje bonkte als een baksteen naar binnen als om mijn wezen dicht te plempen opdat ik het oneerlijke spel volhouden kon. Ik voerde mijn derde vis aan Negist en Tidgi die dat, zoals dat hier geldt, als een vorm van liefde ervoeren. Toen ik hen gedag kuste beloofde ik, als er tijd voor was, nog langs te komen en kroop daarna de taxi in zonder om te kijken. Ziek van de grote lege holte in mijn lijf. Het niets was te intens om in dit gezelschap tranen te vinden. Begrenzen wat geen grenzen heeft. Al was het noodgedwongen,  een intrigante zijn voelde als karakterzelfmoord. Ik vind, hoe goed ik ook speur, geen grijpbare randen aan deze wond waarmee de gescheurde huid van mijn ziel kan worden dicht genaaid en drie dagen later voel ik me nog steeds, ondanks de Roomse zon, schuldig. Erger dan de vorige keer met Broerlief kan het in Nederland niet worden.

Tijdens het wachten op de bagage maak ik me sterk, maar ongelukken komen nooit alleen. Met één koffer en de loeizware weekendtas tussen mijn benen geklemd, de rugzak met belangrijke papieren en laptop vol onmisbare bestanden om de schouders, sta ik volkomen verrast bij de pinautomaat. Twee keer heb ik, zo blijkt, een foute code ingetikt. Een derde keer durf ik niet te proberen omdat de rekening dan geblokkeerd wordt. Na veel zoeken in allerlei vergeten zakken en vakken krijg ik twaalf euro voor de trein bij elkaar. Daarmee kan ik tot Utrecht komen. Wat nu? Emje is aan het werk. Wachten tot zij vrij is? Het telefoonnummer van haar kantoor ligt echter in haar flat bij mijn pincode, die ik in Ethiopië niet kan gebruiken. Het is toch nog kouder, eenzamer dan waar ik me op heb ingesteld.

Die middag heb ik zeeën van tijd in  EmjE’s lege flat, waar ik de eerste weken wonen zal. Mijn spullen zijn snel uitgepakt. Ik zet water op voor thee en smeer een snee brood voor onder de heerlijke Nederlandse kaas. Alsof mijn hartsvriendin het geroken heeft komt ze beduidend vroeger thuis dan verwacht en we vallen elkaar om de nek. Ze houdt me even van zich af om te beoordelen hoe het met me is. Ik doe geen moeite iets te verbergen, zet de thee en kan me eindelijk thuis voelen bij iemand die me het gevoel welkom te zijn.

“Alles goed verlopen?”

“Zo goed als mogelijk was zonder geld. Nu weet ik de pincode weer, maar vanmorgen liep het niet zo rooskleurig. Mijn rug protesteerde meteen zodra ik de trein in wilde met de onhandige bagage. De overgang met Addis was gigantisch. Wat zijn Nederlanders toch bot en op zichzelf gericht. Sjonge. Ben ik zo verwend geraakt?” EmjE haalt de schouders op.

“Het was spitsuur natuurlijk, maar niemand was zo galant om me te helpen met de loodzware bagage en ik kon nog net op zo’n klapstoeltje neervallen bij de WC. De knul die het had willen confisqueren keek me aan of hij me wel vermoorden kon. Hij had niet eens bagage, wilde enkel lekker met zijn mobieltje kunnen spelen. Nee..het viel niet mee en het was bij mij vanbinnen al net zo mistig, grijs en vochtig als daar buiten.” Met de Earl Grey in onze handen kruipen we ieder in onze eigen hoek van de bank en ik vertel haar wat me op deze mistroostige morgen is overkomen. Ze kijkt verbaasd nu blijkt dat mijn thuiskomst niet zo vlekkeloos is verlopen als zij had gehoopt, schudt haar hoofd, zegt dat ze vast wel vrij had gekregen als ze dit alles geweten had. EmjE kent mijn naamgenoot Dorien, weet dat wij sinds de middelbare school lief en leed met elkaar deelden. De vriendschap met die vriendin is echter totaal anders dan die met haar, zoals zij ook geen heil ziet in contact met Pee.

“Maar goed dat je Dorien bereiken kon.” neemt EmjE het even over en ik knik, niet al te dankbaar.

 “Om bij het theater te komen, waar ze me op wilde pikken moest ik dwars door Hoog Catharijnen met veel te veel gewicht aan mijn lijf. Daar kon zij natuurlijk niets aan doen, maar ik had haar liever niet lastig gevallen. Ik dacht, nood breekt wet, dat begrijpt ze uiteraard. Ze is hulpvaardig en ik zou nooit bellen als het niet strikt noodzakelijk was.” We knabbelen saamhorig aan een speculaasje.”

“Oh… hoezo? Deed ze niet zo aardig?” Als ik Dorieneke imiteer hangt mijn beste vriendin, zelfgekozen zus en noodmoeder aan mijn lippen. “Met Dorien van Ham.” EmjE’s rechtse wenkbrauw schiet omhoog.

“Ik weet ook wel dat het het vroeg was, zij waarschijnlijk nog niet wist dat ik al in Nederland was, maar ik dacht dat ze meteen in de steigers zou vliegen om me uit de brand te helpen. Dat was iets te positief bedacht. Eerst volgde er een lange stilte en toen alleen maar: Oh…Dora...Zo droog, weet je wel?” EmjE knikt,

“Niet bemoedigend. Heb jij haar gisteren nog kunnen mailen dat ik vandaag aan zou komen?”
EmjE ontkent, zegt dat mijn berichtje, waar ze niet veel van begreep, midden in de nacht binnenkwam.

“Wat bedoelde je nou met de situatie in Nederland noopt me ertoe een week eerder terug te komen? Is er iets waar ik niets over weet?”

“Nee, joh, maar vanwege de op hande zijnde staking kon ik daar niet alles over vertellen. Dorien leek echter helemaal niet verrast, vroeg kortaf waarom ik op zo’n onchristelijk tijdstip belde. Het enige dat ze zei: Joh, ik ben amper op, mijn man ligt zelfs nog in bed. Erg blij klonk het niet. Wellicht zijn mijn getergde zenuwen sneller van slag door al die onverwachte wendingen, maar het hielp weinig dat ik mijn excuses maakte, zei dat ik met de handen in het haar zat, helaas niet anders kon dan haar hulp inroepen.” Nu schieten beide wenkbrauwen bij EmjE’s omhoog.

“Ik legde uit  dat ik geen geld genoeg had voor de trein naar Arnhem en uiteindelijk beloofde ze me in Utrecht op te halen. Ze zei er wel meteen bij dat ze niet kon blijven en dat ik haar hele planning in het honderd gooide. Welkom thuis in de koude onverbondeheid, Dora, zei ik dus maar tegen mezelf. Onderweg drensde de kille sfeer zwaar door de auto, maar ik had geen puf er iets aan te verbeteren, zei enkele malen dat ik zo blij was dat ze me kon komen halen. Ze knikte, meer niet. Veel wilde ze niet weten. Het was duidelijk. Ik was heel lastig. Het viel niet erg lekker dat ik een beroep op haar had gedaan. Alleen, onhandig, onthand en dom voelde ik me nog minder welkom dan de inspecteur van de belastingen,” beken ik met geknepen keel.

“Hiervoor de deur vroeg ik nog wel of ze thee wilde, maar geen tijd. Van de week belt ze me nog wel, zei behulpzame Dorieneke. Verdorie, ze kan overal mee bij mij terecht, maar... en daar stond ik dan, met mijn hele hebben en houden hier op de stoep en zwaaide haar uit.”

“Straks de Chinees?” vraagt mijn theegenoot want het is een soort traditie niet te koken als we de tijd liever aan elkaar willen besteden. Over vier dagen ben ik jarig, dus zullen we alle vrienden wel weer zien.

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een verschil die ontvangst in Nederland en je aankomst in Ethiopië!
gelukkig dat EmjE er is en ... dan naar de Chinees ... mmm, lekkerrrr
Niet zonder hindernissen, maar dan toch nog een warm welkom..
De Chinees een van de meest positieve momenten :-)
Bedoel maar!
Wat een thuiskomst, gelukkig eindigde die wel goed!
Nederland ten voeten uit en dan warm in de arm van EmjE...
Dat is wel weer even wennen in ons kikkerlandje!
Ja, kl****te met een grote K
Dat is nog eens van een koude kermis thuiskomen
Ja, sommige vriendschappen hebben maar een heel dun koordje waar je over dansen kunt
Ik ben heel bkij dat ik volledig op mijn vrienden kan rekenen mijn vriendin komt zelfs midden in de nacht al het nodig is, ongeacht wat er aan de hand is en of het haar uitkomt.
Dat dacht ik van haar ook, maar ja, ze moest denk ik nodig iets met iemand anders, die ze af moest zeggen? Wie weet, want dat vertelde ze er niet bij
Dat liep dus echt niet op rolletjes. Wat een zenuwengedoe om thuis te komen. Geen wonder dat je die pin-code was vergeten.
Nee, Ik heb er nog over gedacht om te gaan zitten bedelen om geld...Het is bij de KNIJNEN af