De Tulpentrut

Door Doortje2 gepubliceerd op Monday 24 February 10:50

7 jaar geleden...

Frustraties stapelen zich op
in gesprek met Yvonne en Wilbert

De chirurg had hen juist verteld dat het langer duren van de operatie veroorzaakt was door de verkleving van de tumor met het schedeldak, haar luikje ging dus niet zomaar open. Hij vertelde hen hoe groot de tumor was en dat de tumor die hij verwijderd had als relatief goedaardig getest was. De volgende stop is dan de neuro-oncologische verpleegkundige die de woorden van de communicatief vaak zwakke specialisten in warme mensentaal voor je vertalen. Zoveel liever spraken zij enkel met de specialisten…Voor de operatie hadden ze niet gehoord hoe groot de tumor op dat moment was en dat was feitelijk maar goed ook, ze zouden gek geworden zijn.

 

“Nou ja, en dan ga je met je probleemhoofd een gesprek aan met de begeleidster voor ‘mijn soort’, opdat je volledig rustig en goed geínformeerd verder kan. Wat een tulpentrut is dat zeg!”

“Hoezo, krijg je geen antwoord op je vragen dan?”

“Ha! Nou, behoorlijk wél hoor! Mijn tumor moest geopereerd worden omdat het een omvang had van zo’n 6,5 cm bij 5,5 cm bij 3 cm… een beetje tennisbal is er blij mee… Maar goed, de chirurg zegt dat het een goed behandelbare tumor is; het moest eruit omdat de omvang een behoorlijke druk kon gaan geven op de rest van mijn hersenpanindex, er schijnt nog meer in te zitten bij mij… dùùh.”

“Ja, dus?”

“Zegt die Tulpentrut: “Goedaardig? Goedaardig? KWAADaardig zul je bedoelen! Je gaat er DOOD aan!”

Yvonne gebaart er wild bij met haar handen, ze trekt een balend gezicht en ze steekt haar tong uit. De klank in haar stem verraadt niet alleen boosheid maar ook angst … een vreselijke angst.

Wilbert staat Yvonne altijd bij en meteen is er een hand die haar arm warm houdt.

“Jawel”, zegt hij, “wij hebben van horen zeggen dat er vroeger wel eens termen werden gebruikt zoals: ‘gaat u even zitten, wij moeten u iets vertellen’, maar dat schijnt een verouderde en achterhaalde methode te zijn. Men gaat liever voor de directe aanpak.”

“Pleur op!”

“Ja, zij in ieder geval wel blijkbaar. Kijk, Yvonne is zelf ook direct maar dat wil toch niet zeggen dat je dergelijke teksten zomaar de groep in kunt gooien. Ik bedoel, alsof je tegen iemand zegt dat zijn haar stom zit maar je hebt het hier over je leven!”

“Achterlijke Tulpentrut”, herhaalt Yvonne nog eens, “de doos, MUTS!”

“Ach Dorien”, vervolgt Wilbert, “hoeveel moet je gestudeerd hebben eer je tact aangeleerd hebt? Het is een aaneenschakeling van pijnlijke opmerkingen. Wij stellen vragenlijsten en checklists op, zo hebben wij dat ook aangeleerd in het werk; op die manier kun je niets vergeten en dan weet je wat je te wachten staat. Het is bijvoorbeeld ‘prettig’ om te weten dat er na een behandeling een ernstige misselijkheid te verwachten is, dan schrik je jezelf niet helemaal een slag in de rondte als Yvonne veertien keer moet overgeven om meteen daarna twaalf uur te slapen. Het hoort er dan bij. Maar goed, wat dacht je hiervan:

“Kunt u over anderhalve week terug bellen want ik ben volgende week met vakantie” (verpleegkundige).

Of: “Goed dat u belt, zo komt u weer boven op de stapel.”

Onze vraag: “Straks blijkt misschien wel dat de abortus niet noodzakelijk was?” Antwoord zuster: “Als dat zo is dan zijn we toch met z’n allen ontzettend blij?”

“Ik zet d’r bij het grof vuil”, mompelt Yvonne.

“Tja Meid, je krijgt er tijd bij, in de tussentijd hebben ze het genees-middel gevonden voor jou, je bent er op tijd bij”, zeg ik terwijl ik mijn nagels in mijn handpalmen voel snijden.

“We blijven wel bij juffrouw Tulpentrut want ze is ontzettend handig als het gaat om snelle acties rondom scans en uitslagen. Yvonne wil bijvoorbeeld over op een andere anti-epileptica vanwege de bijwerkingen, daar is ze dan wel goed voor; zij zet dan de trein in gang”, zegt Wilbert, als Yvonne even wegloopt.

 

KOFFIE!!

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Tja, wat doe je daar nu op zeggen?
Tactisch handelen is een vak apart.
xxx
Pff enorm tactloos!
XXX
Tact is niet eenieder gegeven, maar in zo'n situatie wil je toch wel met enige voorzichtigheid worden benaderd.
Nou zeg... Tulpentrut is wel heel erg zacht uitgedrukt.
Tact moet een onderdeel worden van het vak.Er moet niet alleen les in gegeven worden,maar er moeten ook electrische schokken worden uitgedeeld als er weer eens behoorlijk lomp gereageerd wordt,vind je niet?Pfffffffffffff.Vreselijk.
Ja, inderdaad.
Achteraf lag de fout wel bij de dokter/chirurg, zeggen dat het operatief te verwijderen is, is ook een ruim begrip. Er blijven met een hersentumor altijd cellen achter die met 100% zekerheid weer gaan groeien. Je gaat dood aan een hersentumor, de één na een half jaar en de ander na 10 jaar.. het ligt eraan welk soort tumor het is.
Het is allemaal hartstikke onduidelijk.Dat heb ik bij de laatste 2 operaties ook ervaren.Hoe je je afvraagt of alles normaal verloopt terwijl je nul informatie krijgt.De chirurg laat het aan de assistente over om info te geven,en de assistente vindt dat meestal niet nodig.Daarnaast is het voor een chirurg dagelijks werk en voor een patient de eerste keer.Ik ben er ook niet zo goed in om ergens maar blind in te stappen,maar ik vergeet van de zenuwen ook heel vaak wat te vragen.
Ik vind wel dat je het recht hebt om je kansen te weten maar enige tact is wel prettig.
Helemaal mee eens,meis.