Gedwongen huwelijk

Door Christine1 gepubliceerd op Sunday 23 February 13:00

Ik druk mijn voorhoofd tegen het getinte glas en probeer een glimp van buiten op te vangen. Ik kan geen omtrekken onderscheiden. Wanneer de limousine stopt hoor ik de autodeur van voor open gaan. Vijf tellen later gaat de mijne open. Een gezette man met donker bruin haar en blauwe ogen grijpt me bij de pols en trekt me de wagen uit. Het daglicht doet pijn aan mijn ogen. Ik stribbel tegen en probeer me los te rukken.

“Laat me gaan!” Met mijn scherpe nagels krab ik in zijn gezicht. Hij grabbelt me bij mijn kin vast en nijpt er in. Ik krimp in elkaar.

Hij perst zijn lippen op elkaar en zegt: “Is dat een manier om je toekomstige schoonvader te begroeten!”

“Ik wil het niet!”

“Je hebt niets te willen! Je bent van mij! Ik heb veel geld voor je neer geteld!”

Hij sleurt me mee naar het landhuis. Hij neemt me mee door de dubbele voordeur de hal in. Mijn mond valt open bij het zien van de zalmen marmeren vloer, de brede eiken trap en de schilderijen die tegen de muur hangen. Het is een hemelsbreed verschil met het arm zalige weeshuis waar hij mij uit gehaald heeft. Hij neemt me mee naar boven en trekt me mee naar rechts de gang in. De tweede deur links duwt hij me naar binnen.

“Kleed je om!” blaft hij. “Ik stuur dadelijk één van mijn bediendes om je te maquilleren en je haar op te steken.”

De deur valt met een klap dicht. Ik ren naar de deur maar hij zit in het slot dus been ik naar het raam. Maar zoals ik verwacht had zit dit ook in het slot. Ik staar naar het bed waar een wit bruidskleed op ligt. Ik weiger het aan te doen. Mijn gedachten gaan naar Kevin. Hij zal doodongerust zijn als ik niet meer kom opdagen aan het fonteintje. Ik mis hem. Ik heb er alles voor over om zijn aanraking weer te voelen. Tranen vinden hun weg over mijn wangen. De deur gaat plots open en er stapt een bediende binnen in een keurig uniform. Als ze me ziet trekken haar mondhoeken naar omlaag.

“Je hebt je nog niet omgekleed. Als de meester het ziet word hij woedend.”

“Ik denk er niet aan!”

“Je hebt geen keus Laura. Snel, snel, ik help je wel even. Ik heet trouwens Lies.”

Ze stapt naar me toe en duwt me naar de badkamer die grenst aan mijn kamer. Ze helpt me uit mijn voddenkleren en laat het bad vol lopen. Ik kleed me uit tegen mijn zin en stap in het warme water.

“Hoe heet hij?” vraag ik plots terwijl ze mijn haar wast.

Ze zegt: Cédric.”

“Hoe is hij?”

“Hij is heel zachtaardig en knap.” Ze spoelt mijn haar af.

Ik zucht. Hij zal nooit zo lief zijn als Kevin. Ik kom het bad uit en ze droogt me af. Ik geneer me dood. Met de haardroger droogt ze mijn haar. Daarna trekt ze me de slaapkamer in en helpt me in mijn bruidjurk te stappen.

“Hoelang doe je dit werk al?”

“Dertien jaar.”

Ze zet me neer voor de kaptafel en begint mijn haar op steken. Ze maakt er een los kapsel van. Hier en daar steekt ze glinsterende steentjes in mijn haar. De stukken die los hangen laat ze krullen met de krultang. Daarna begint ze me te maquilleren. Wanneer ze klaar is kijk ik in de spiegel. Ik herken mezelf niet meer en staar met open mond naar het vreemde meisje in de spiegel. Ze ziet er stralend uit met haar blond opgestoken haar waarvan de losse stukken in mooie pijpenkrullen hangen. Het is net of ik naar een fotomodel kijk. Mijn wit kleed is bezet met parels die er met de hand zijn opgezet. De jurk heeft een korte sleep en een open rug vanachter. Lies glimlacht naar me, staat recht en verlaat de kamer. Onmiddellijk komt de brede man binnen. Zijn mondhoeken krullen naar omhoog als hij me ziet.

“Mooi.” Hij neemt me bij mijn pols en trekt me de kamer uit. Ik been achter hem aan de trap af, de keuken door en zo naar buiten. De tuin is reusachtig en staat volledig in bloem. We lopen op een pad dat aan weerskanten omringd is door buxus. Mijn toekomstige schoonvader stopt even en zegt: “Waag het niet weg te lopen of zijn hart te breken.” Ik slik en hij haakt zijn arm in de mijne. Hij begeleidt me naar een rond prieeltje dat omringd is door Lavendel. De geur komt me zo tegemoet. Op het prieeltje staat een jonge man. Ik schat dat hij twee jaar ouder is. Hij heeft blauwe ogen en dik zwart haar. Hij glimlacht naar mij. Zijn vader begeleidt me de trap op van het prieeltje en legt mijn hand in de zijne. Mijn hand trilt en het zweet breekt me uit. Mijn hele innerlijke wezen schreeuwt om niet verbonden te worden met deze vreemde man.

“Laura,” groet hij mij.

Ik sla mijn ogen neer. De dominee spreekt de belofte uit en verbind ons. Cédric schuift de ring om mijn vinger. Met trillende vingers doe ik hetzelfde. Zijn vader houdt me scherp in het oog. Daarna geef Cédric me een zoen maar het is niet hetzelfde als die van Kevin. Cédric neemt me mee naar de appel boomgaard. In het midden van de boomgaard staat een tafeltje met een wit tafellaken, twee borden en wijnglazen op. Hij trekt mijn stoel achteruit en ik ga zitten. Hij gaat recht tegenover mij zitten en glimlacht. Een bediende schept het eten op. De geur van de witte roze appelbloesems dringt plagerig mijn neus binnen. Mijn gedachten gaan naar Kevin. Cédric kijkt me zenuwachtig aan.

“Toen ik je zag verloor ik mijn hart aan je.”

Ik staar naar zijn mooie gelaatstrekken en zeg: “Mijn hart behoort aan iemand anders toe. Je had het recht niet.”

Hij glimlacht en zegt: “Dat verandert nog wel. Geef me een kans.”

Ik staar naar mijn stuk eend, aardappeltjes en boontjes waar spek rond zit. Ik heb geen honger. Na het eten brengt Cédric me weer naar mijn kamer. Op het bed ligt een rood nachthemd. Geen haar op mijn hoofd die er aan denkt om de nacht met hem te delen. Ik loop naar de badkamer en trek de kast open boven de wasbak. Ik neem een potje dagcrème en laat het op de marmeren vloer vallen. Het potje springt in stukken uit elkaar. Ik neem één van de glasscherven en zet het op mijn pols. Als ik niet bij Kevin kan zijn zal Cédric me zeker niet krijgen. Met één snelle beweging haal ik de scherf door mijn huid. Bloed vindt zijn weg over mijn witte trouwjurk terwijl ik me tegen de muur neer zet. Mijn laatste gedachten gaan naar Kevin. Vaag hoor ik voetstappen. Heel ver weg roept Cédric paniekerig mijn naam.

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Goed geschreven en een mooie volte face als einde, !
Cédric!
Goed verhaal, heftig einde.....
Dan je :-)
Bedankt :-)
Uitstekend geschreven.
Dramatisch verhaal
goed geschreven meis!
ik stuur je een pb