x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

In de wei

Door Christine1 gepubliceerd op Sunday 23 February 13:00

Ik loop met mijn hoofd in de wolken naar de keuken. Mijn moeder is bezig aan het avondeten. De geur van spaghetti dringt mijn neusgaten binnen.

“Mam? Mag ik deze avond naar Bryan?”

Mijn moeder draait zich abrupt om van haar kookpotten en kijkt me met toegeknepen ogen aan.

“Je hebt twee buizen op je rapport. Je gaat nergens heen.”

“Komaan mam! Ik heb hem al een week niet meer gezien! Ik heb toch gezegd dat ik beter mijn best ga doen.”

“ Het blijft neen!”

Ze draait zich weer om naar haar vuur, neemt de kookpot en giet het water af in de wasbak. Ik ga zitten terwijl ze het eten op schept. Dik tegen mijn zin eet ik mijn bord leeg. Ik leg mijn vork net iets te hard neer op mijn bord wat me een boze blik van mijn moeder oplevert. Samen met mijn moeder doe ik de afwas. Ik zet de laatste kookpot in de kast als mijn vader binnen komt. Ik loop hem straal voorbij zonder iets te zeggen en been naar mijn kamer. Van mijn bureau neem ik mijn gsm en stuur een sms’je naar Bryan dat ik niet mag komen. twee minuten later krijg ik al antwoord: “Klim door het raam. Ik wacht op je in de wei.”

Ik loop naar de deur en luister of ik mijn ouders hoor. Ze zijn allebei druk in gesprek. Ik ga naar de ruit en open het. Ik zet mijn voeten op de vensterbank en houd me vast aan het raamkozijn. Met één sprong ben ik buiten. Het raam zet ik tegen zodat het niet onmiddellijk opvalt dat ik weg ben. In plaats van naar de straat loop ik naar het bos dat achter onze tuin ligt. Ik ren door de bomen terwijl de warme wind door mijn haren strijkt. Behendig spring ik over het beekje en spurt verder. Na een tijdje kom ik aan de wei. Ik zie Bryan staan in het lange gras. Hij glimlacht als hij mij ziet. De wei staat in bloei. Het is een mengeling van witte, gele en paarse kleuren op een groen deken. Er fladderen vlinders in verschillende kleuren van de ene bloem naar de andere. Het grasland is volledig omringd door bomen. Mijn hart slaagt een slag over als ik Bryan zie. Zijn mooie gelaatstrekken, blauwe ogen en blond haar. Ik ren naar hem toe en hij sluit me in zijn armen.

“Ik heb je vreselijk gemist.” Hij geeft me een kus op mijn haar.

“Ik jou ook.” Ik maak me los uit zijn omhelzing en staar in zijn blauwe ogen waar ik de weerspiegeling van mezelf in zie. Ik glimlach naar hem en samen gaan we zitten. Ik laat me achterover vallen in het gras en kijk naar de blauwe lucht. Hij doet me na.

“Is je moeder nog niet bij gedraaid?”

Ik kijk hem aan en hij legt zich op zijn zij. Hij zet zijn hand onder zijn hoofd.

“Nee, het zal nog een tijdje duren denk ik. Zij denkt dat ik twee buizen heb doordat ik meer met mijn hoofd zit bij jou, in plaats van bij de les.”

“En? Is dat zo?” Hij schenkt mij een ondeugende glimlach.

“Mmmm, misschien. Is het omgekeerd niet zo?” Ik kijk weer naar de blauwe lucht die hier en daar een witte wolk heeft. Het beeld wordt plots geblokkeerd door Bryan zijn gezicht. Hij hangt schuin over mij en glimlacht. Met zijn hand steekt hij een haarlok achter mijn oor en streelt mijn wang. Ik smelt van de aanraking. Ik voel zijn warme adem op mijn gezicht. Hij brengt zijn lippen voorzichtig korter bij en plant ze op de mijne. Ik geniet van het gevoel dat de kus me geeft en zoen hem terug.

“Ik zie je graag.”

“Ik jou ook.” Met mijn twee handen neem ik zijn gezicht vast en geef hem nog een kus. “Mijn moeder ontploft als ze ontdekt dat ik ben gaan lopen. Dan krijg ik er nog een week bij.”

“Dan moeten we het niet te lang trekken.”

Hij gaat weer naast me liggen en neemt mijn hand. Hij verstrengelt zijn vingers in de mijne wrijft met zijn duim over de bovenkant van mijn hand. Ik geniet van de aanraking. We gaan alle twee zitten en kijken naar de zon die langzaam zijn weg naar beneden zoekt achter de bomen. Wanneer het daglicht weg is zetten we ons recht.

“Ik moet weer naar huis voor mijn moeder het ontdekt.” Ik sla mijn armen rond zijn nek en kus hem.

“Tot gauw.” Hij neemt mijn hand en geeft er een kneepje in. Onwillig laat ik hem los, draai me om en ren weer naar huis. Het is inmiddels donker.

Ik duw het raam open en klim er weer door. Ik sluit het venster en draai me om. In de duisternis kan ik een silhouet onderscheiden. Ik schrik en zeg: “Het is niet wat je denkt,” terwijl ik naar het raam wijs.

De schaduw duwt op de lichtschakelaar en ik zie mijn vader staan.

“Naar Bryan geweest?”

Ik slik en staar naar de grond. Liegen heeft geen zin dus zeg ik:“Ja.”

Mijn vader zucht en zegt: “Ik begrijp je wel. Ik ben ook jong geweest. Ik heb eens gespijbeld om je moeder te kunnen zien.”

“Echt waar?”

Hij glimlacht en zegt: “Ik zal niets tegen je moeder zeggen. Zie dat je je twee buizen in haalt.”

“Bedankt. Dat zal ik zeker doen.”

“Hoe was je uitstapje?”

“Goed. Ik heb er van genoten.”

Hij glimlacht en ik stap naar hem toe. Hij omhelst me en geeft me een zoen op mijn haar.

“Kom je nog tv kijken?”

“Ja. Ik ga me vlug om kleden en dan kom ik.”

Hij draait zich om en loopt mijn kamer uit. Ik laat me met een zucht achterover op mijn bed vallen en glimlach.

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.