De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 163, het verste punt

Door San-Daniel gepubliceerd op Sunday 23 February 10:20

images?q=tbn:ANd9GcTxrQ7uxx9zUjUNjae9ywN

De vrachtwagen moest nog etterlijke malen dalen en klimmen voor we het kamp bereikten waar de zwarte rook vandaan kwam. Bill loodste de zware combinatie naar het midden van een laadplein en ik sprong uit de cabine om het stekkertje in het stroompaaltje te pluggen. Even later zaten we aan een heerlijk ontbijt met veel eieren en spek en door de ruit van de buffet loods zagen we hoe zware buizen op het dek geladen werden door vorkheftrucks.' Als je hier eenmaal bent' dan vergeet je de weg hierna toe,' lachte ik. Bill grinnikte mee. 'Zo,' zei hij,' we gaan richting Yellow Knife met de lading, een paar uur vóór Yellow Knife lossen we de lading en rijden dan nog even door naar de vrolijke moose om vol te tanken'.  Ik vond dat een fijn idee. Bill propte zijn mond nog eens vol en pakte de theemok in zijn handen, hij had echt weinig manieren, bedacht ik.  'Dan' ,zei Bill, nog met volle mond, hebben we de eerste week er al weer op zitten. 

Dat was snel gegaan aan de ene kant maar aan de ander kant leek het mij toe dat wij al eeuwen in het Noorden zaten. 'Ja,'zei Bill,' dan hebben we weer eens verse moose voor de verandering.' Dat was minder aanlokkelijk maar je mag niet klagen als je eten voor je betaald wordt. We  kauwden en lachten en hadden nog extra  koffie toen een bebaarde man binnenkwam,'kan die vrachtwagen weg,' riep hij en hij wees naar de onze. Bill liet alles staan en zei gewoon tegen mij,'de pauze is over' . Even later zaten we weer in de cabine elk met eigen gedachten en koersten we het terrein af richting meer. 'Alsof je er niet geweest bent,' bromde mijn baas. Ik begreep hem, we reden weer de witte tijd in. De tijd die bevroren was en waar je op je dagteller moest kijken om te weten waar je was. We reden de vergetelheid in. 

images?q=tbn:ANd9GcTxrQ7uxx9zUjUNjae9ywN

'Het gaat als volgt,' zei Bill,' we rijden het meer op en ik neem daar de eerste uren terwijl jij slaapt, daarna zet ik hem op de kant en wisselen we, want we zijn zwaar geladen en ik wil op het ijs niet stilstaan'. 'Goed,' zei ik, want wat anders had ik kunnen zeggen. Aan de rand van het meer, stopte mijn baas, 'tijd om te boren', zei hij. 'Kom nou,' meende ik,' hier zijn we al eens langs gekomen.'  ' Zo verdrinken mensen,' vond Bill, 'omdat ze hun leven geen half uurtje boren waard vinden, uit luiheid' Hij had gelijk ,wist ik, tot in mijn tenen, toch begon ik met tegenzin te boren.

San Daniel 2014

lees ook, de terugkeer, de verborgen jaren in Canada,164, de terugkeer

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Al die avonturen in nog maar één week?! Het lijkt inderdaad veel langer, die barre tochten op sneeuw en ijs.
Beter maar te luisteren naar iemand die al jaren lang weet te overleven in die witte woestenij en het zwarte water er onder.
Mooie tegenstelling de witte wereld boven en het duister water onder je..
Bill heeft dit keer echt gelijk.
We reden de vergetelheid in...mooie zin
Dus weer terug over het ijs de vergetelheid in..
Veiligheid voor alles....
Spannend verhaal!