Roos, mijn tweede kindje

Door S-je gepubliceerd op Sunday 23 February 09:00

Lieve Roos,

 

Een jaar geleden kwam jij veel te vroeg ter wereld via een miskraam. Je hartje klopte niet meer, dat had ik in het ziekenhuis al gezien. Een paar maandjes oud was jij, veel te jong. Het mocht niet zo zijn dat ik je groot mocht brengen en je mocht begeleiden naar volwassenheid.

Een paar weken geleden durfde ik pas echt het verdriet hierover te voelen. Het leek een tijd of ik niet zwanger was geweest. Gelukkig heb ik wel een echo met jouw lijfje erop. Zonder kloppend hartje maar je zit daar zeker wel in mijn buik.

De situatie waarin ik zwanger werd was verre van ideaal. Jouw vader was een goede man maar niet de man waarmee ik oud wilde worden. Ik hield van hem als een hele fijne vriend.

Mijn menstruatie bleef uit. Eerst dacht ik dat ik wat later ongesteld zou worden en dat de morning after pil daar misschien de oorzaak van was. Ik wist het niet maar wachtte het even af.

De dagen verstreken. Na een opleidingsweekend kwam ik thuis en had tegen een studiegenootje (en vriendin) verteld dat ik een vermoeden had zwanger te zijn. Na het doen van een test wist ik het zeker. Het moment dat ik erachter kwam dat ik zwanger van jou was, was heel erg dubbel. Direct voelde ik heel veel blijdschap! Ik zou weer moeder worden van een kindje. Een langgekoesterde wens was in vervulling gegaan.

Aan de andere kant had ik veel zorgen. Wat nu? Jamie die al 11 zou zijn als jij ter wereld kwam, een vader met wie ik geen relatie wilde, gebrek aan ruimte in mijn huis. Weer alleenstaande moeder met dit keer een puberdochter en een kleine baby.

Een abortus dat voelde voor mij niet goed. Altijd heb ik gezegd dat als ik ooit zwanger zou worden ik het kindje wilde houden. Ook nu ik zwanger was voelde ik dat heel erg duidelijk. Ook al was het niet de perfecte situatie, het kindje in mijn buik was mijn kindje. Jij was welkom!

En eerlijk is eerlijk, heel soms als ik even niet in oplossingen dacht en het niet zag zitten dacht ik ook wel eens dat misschien een miskraam wel een oplossing zou zijn. Maar eigenlijk mocht ik die gedachte niet hebben en voelde dat ook als heel fout. Want hoe kon ik  nou en blij zijn en dit denken? Ik vond dit zo verwarrend. Uitspreken deed ik dit naar niemand toe, er over praten al helemaal niet.

Na een tien weken gingen we naar het ziekenhuis voor controle en een eerste echo. Op de echo zagen we geen hartje kloppen. Was dit nou mijn eigen schuld? Had ik met mijn gedachten over de miskraam mijn eigen kindje dood laten gaan?

De opluchting aan de ene kant en het verdriet aan de andere kant. Het verdriet stopte ik weg. Ik had het toch zelf gedacht? Eigen schuld, dikke bult (of nou ja, geen dikke bult in de vorm van een zwangere buik dus in mijn geval).

Het ziekenhuis vertelde over curettage. Ik had daar al een afspraak voor staan maar het voelde niet goed. Ik heb gebeld en gevraagd of het ook mogelijk was dat je lichaam zelf ervoor zorgde dat je kindje je buik verliet. Ik kreeg te horen dat dat mogelijk was maar verder werd er niks over verteld. Er werd niet verteld hoe het zou gaan en wat me zo'n beetje globaal te wachten stond.

Op 23 februari 2013 begon de miskraam onderweg in de auto. Het voelde zeer heftig. Ik zat alleen in de auto en ben zo snel als ik kon naar huis gereden. Met een bloedspoor liep ik naar boven en naar binnen. Thuis was er niemand en ik ben onder de douche gaan zitten. Ik was lichtelijk in paniek door de wetenschap dat Jamie thuis zou komen (ik wilde niet dat zij iets van het bloed zag). De miskraam voelde als weeën. Tussen de weeën door mijn moeder gebeld omdat ik het heel heftig vond dit alleen te doen en ook om Jamie op te vangen. Het was fijn dat ze gelijk kwam.

De miskraam heeft een aantal uren geduurd. Ik ben zelf heel blij dat ik het op deze manier gedaan heb. Door alles te zien gebeuren kon ik afscheid nemen van jou. Ook heb ik later een deeltje begraven en is er nu een plekje waar ik even heen kan.

Ik denk nog vaak aan jou. In september zou je geboren zijn. Als alles goed was gegaan was je nu drie maanden geweest. Hoe anders had mijn leven er dan uitgezien.

Je was een meisje, dat weet ik zeker. Je kwam hier alleen even om te voelen dat je welkom was en dat was je. Voor mijn gevoel ben jij nog steeds bij mij! Ik ben je heel dankbaar dat je mij weer even hebt laten voelen hoe het was om zwanger te zijn en voor deze ervaring waarin ik nog meer begrip heb voor alle moeders die een kindje verloren zijn!

Dit verhaal vertel ik omdat ik je niet wil ontkennen. Ik voel mij moeder van twee kindjes en iedereen mag dat weten! Ik heb geen zin meer me ergens voor te schamen of oneerlijk te zijn en jou te ontkennen uit angst voor reacties van andere mensen!

Jij mijn lieve meisje, jij was er even! Heel even! Maar je was er wel!

Ik hou van jou!

Zachte vlinderkusjes,

je moeder

 

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dank je wel voor je lieve reactie Lynn! Knuffel terug voor jou!
Wat heftig, maar ook zo krachtig en respectvol dat je ervoor heb gekozen jouw Roos te baren.
Ik liet een paar tranen toen ik je verhaal las.
Een knuffel
Ik herinner het me nog zo goed,meis.Mooi dat je haar een naam hebt gegeven ;-)
XXX
Ja dat voelde echt zo Ellen. De naam kwam ook meteen binnen. Lief je reactie! Dank je wel! XXX
Ben er ff stil van. Zo ontroerend geschreven. Sterk van je lieverd.
Roos zou een geweldige moeder hebben gekend en weet je ...
dat ben je nu ook voor haar. x
Dank je wel lieve Candice. In tranen weer na je reactie. Maar ach, laat maar stromen! Zo lief! xxx
Lekker laten stromen, huilen is misschien wel de mooiste menselijke emotie xxx
En voor mijzelf de meest lastige.. ;-) xxx
Snif .. ik voel met je mee ..
sterkte, en bedenk: al heeft het niet zo mogen zijn, Roos is wel degelijk in jouw leven en ze ís je kindje!
xxx
Dank je wel voor je lieve reactie. En ja, klopt, ze is mijn kindje en in mijn leven! xxx