De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 162, zwarte lintjes in de sneeuw

Door San-Daniel gepubliceerd op Saturday 22 February 08:00

images?q=tbn:ANd9GcSfteSfDYcF5LvOaB_4zWM

De combinatie kreunde over de gevlakte weg die niet zo vlak was als het leek. Je stuiterde soms een stuk naar de ene kant om vervolgens aan de andere kant de weg haast te verlaten. Bill was in zijn element, hij grijnsde van oor tot oor terwijl hij bij tijd en wijle met het stuur vocht. Hij lachte dan als een waanzinnige en slaakte cowboyachtige kreten, terwijl zijn rechterhand door de versnellingen zocht. Het werkte aanstekelijk, je werd er van zelf vrolijk van, die reus van een man die als een kind zo blij, het stuur van links naar rechts trok. Er kwam een afdaling die mijn hart deed bevriezen, er zat een milde bocht naar links in en ik voelde dat de vrachtwagen met te veel snelheid de afdaling inzette. Ik verstarde en zette mijn voeten schrap wachtend op wat zou komen. Bill voelde het ook en deed het enige juiste, hij raakte de remmen niet aan, maar smeet met zijn rechterhand allerlei versnellingen naar lagere sleuven, de vrachtwagen protesteerde hevig maar behield zijn greep op de weg. Ik wist wat er gebeuren zou, een blinde kon dat zien. we zouden de bocht uitvliegen en ploegend door bomen en sneeuw een helling afdenderen. 

Dit was dus hoe mijn leven zou eindigen. Mijn baas zong niet meer maar hing grimmig achter het stuur en er leek maar geen einde te komen aan de afdaling. De motor krijsde toeren uit die veel te hoog waren voor de snelheid van onze combinatie. Ach jee, dacht ik, straks blaast de motor nog op.  De bocht lag op het laagste punt en week naar links en daarna steeg de weg weer, het was een achtbaan situatie. Loeiend met fluittonen die van onder de motorkap kwamen, gleden we de bocht in, Bill schakelde op en gaf nu vol gas terwijl hij aan het stuur gekleefd was, de afgrond zoog de Combi naar zich toe en langzaam in wat een eeuwigheid leek draaide de cabine de bocht in en de bocht om en krijsend in een te lage versnelling begon hij aan de stijging terwijl het achterdek over de afgrond zwaaide. We lagen recht in de bocht en Bill´s gezicht was vertrokken tot een grimas, even later was de combi recht bezig aan de stijging. De handen van mijn baas zaten nog vastgeknepen aan het stuur en met vierkante ogen keek hij voor zich uit. Automaitsch schakelde hij op en de toerentallen liepen weer gelijk met de snelheid. Tevreden grommend zocht de zware diesel haar weg naar boven.

images?q=tbn:ANd9GcSfteSfDYcF5LvOaB_4zWM

'Allemachtig.Bill, dat was het haast geweest,' zei ik, die als eerste weer kon spreken. Mijn baas zat nog als in trance achter het stuur. Bill knikte en het zweet stond op zijn voorhoofd. Ik besefte dat we de dood in de ogen gekeken hadden. 'Pff ,'zei hij, terwijl hij rustig probeerde te praten maar zijn stemhoogte verraadde de net doorstane beproeving.'dat doen we niet meer, hoop ik' en hij lachte en zaken normaliseerden. 'We waren haast lid van de zwarte lintjes club geworden.' Ik keek hem zijdelings aan,'wat precies is dat voor een club,' vroeg ik terwijl ik het antwoord eigenlijk al kon vermoeden.  'De club van baardmans van de vrolijke moose, lachte Bill nu redelijk ontspannen.   Het leek jaren geleden dat we bij die laatste tradingpost geweest waren. Daar hadden we handy Andy en Eskimo Earney ontmoet, ik had inmiddels zoveel gehoord en geleerd daat het leek alsof ik mijn hele leven in deze streken rondgetrokken had.

'Hij heeft een goede band met ons allen,' vervolgde mijn baas,' het is de laatste trading post hé? Hij houdt bij wie niet meer langs komt door onvrijwillige omstandigheden,' Ik keek even naar Bill die heel ernstig voor zich uit staarde. 'Omstandigheden zoals,'vroeg ik?  'Ach,' zei Bill, vermist zijn en dan dood vriezen, of verongelukken in het algemeen en dan dood zijn'  'Ja', zei ik,' dan kom je niet meer langs'. 'Nou dan hoor je bij zijn club,'meldde Bill. Dan word je naam op het bord geschreven en hij prikt er met een punaisse een zwart lintje bij. ' 'Geweldig,' zei ik, 'daar wil ik dus niet hangen om herdacht te worden.' 'Dat wil niemand, vond Bill, 'maar toch hangen ze daar, als een laatste eerbetoon,. Maar daar moeten we wezen' en hij wees in de verte waar de zwarte rook omhoog kringelde. Ik haalde opgelucht adem, ik zou blij zijn als we er waren.

San Daniel 2014

lees ook, de terugkeer, de verborgen jaren,163 ,het verste punt

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Hachelijke situatie, zo een waar in films het leven aan je voorbij flitst.
Pfff idd.
Geen zwart lintje voorlopig
Had een heftige rit verwacht, maar geloof dat ik ff witter dan een spook werd.
Ik was bijna dood man
Brrrr! Door het oog van de naald.
Pfffff, wat goed beschreven, zat um echt te knijpen!