Kale kouwe kak

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 21 February 13:50

Ik zie tegen de tussenstop in Rome op. 

We staan daar enkel om in- en uit te laden, veel passagiers zullen er niet uit- of instappen, weet ik van de vorige keer. Of ik het wil of niet, ik word weer zo zenuwachtig als die avond na het afscheidsfeestje, toen ineens alles op de kop stond, maar niemand heeft iets gemerkt. Mattie en ik speelde prima toneel zolang dat nodig was.

Natuurlijk kuste ik iedereen toen ze weggingen en ik loog beslistniet toen ik zei hen snel terug te zullen zien. Het klonk even later ook heel plausibel dat ik mijn partydress bij de meisjes achter zou laten omdat het makkelijker was in het spijkerpak naar huis te gaan.  In de gauwigheid had ik bedacht om mijn ´dochters´ zondag mee uit eten te nemen ( voor een eventueel afscheid waarvan zij zelf niets mochten weten) Ik wist dat ze het fantastisch zouden vinden ook eens als echte gast in het beste visrestaurant van de stad te kunnen zitten. Chez Antoine is midden in Mercato gevestigd, maar tot ver daar buiten vermaard om de verrukkelijk knapperige vis waarvan je er drie op je bord krijgt, naast een heerlijk salade.

“Morgen kom ik jullie halen. We gaan vis eten.” Ze keken er vreemd van op. “Waai not weet uh wiek leter? For see goodbaai?” vroeg pientere Tidgi terecht en ik bloosde al, maar aangezien Mattie zei dat we haast hadden,  hij nog van alles te doen had, pikte ze het zonder al te veel door te vragen.

“Morgen om drie uur kom ik jullie halen. Opgemaakt, het haar gedaan en mooie kleren aan, goed?” Nog voel ik me er vies om, dat ik iedereen bedonderde. Mattie bracht me thuis. We spraken af dat ik hem zondagochtend liet weten of ik halsoverkop wilde vertrekken. Zo ja, zouden we meteen samen het kantoor van EthiopianAirways aan de Churchillroad opzoeken, in de hoop dat het zondag open zou zijn.

“En Dora, misschien hebben we wel niets meer te kiezen. Het is nog maar de vraag of er voor aanstaande woensdag nog een plaats vrij is.” Toen sloeg de paniek echt een gat in mijn vastberaden opgezette zelfverzekerde muur wat ik maar met moeite voor Mattie kon verbergen toen hij afscheid nam. 

Het drong daarna pas echt goed door hoe anders die laatste dagen zouden worden dan waar ik op had gerekend. Leugens en bedrog. Ik, die er zo’n grondige hekel aan heeft te moeten manipuleren, te worden bedot, zou mezelf in die afgrijselijke rol moeten wringen en het was maar de vraag of ik er toe in staat was. Het werd me weer eens heel duidelijk, hoe ongeschikt ik als spion zou zijn.  In de loop van die opgefokte avond werd duidelijk hoe urgent het was dat ik juist deze keuze met grote zorgvuldigheid en weloverwogen moest maken, me niet mocht laten leiden door valse sentimenten.

Als ik bleef zou ik hier niets meer uit kunnen richten. Dat zou maanden duren. Ook dan zou ik voorraden aan moeten gaan leggen. Onopvallend. Dat kan ik op diverse plekken in drie dagen verdeeld wel doen. Ik zou zonder auto weer vast zitten, gevangen in mijn huis... Uiteraard zou ik met schilderen de tijd kunnen verdrijven. Of met schrijven, maar mailen werd onmogelijk en de tv zou, evenals die eerste keer, weer onjuiste informatie geven. In Nederland zou niemand weten wat er aan de hand was want daar komt nooit iets over dit land in het journaal. Indien ik met de noorderzon vertrok kon ik van niemand afscheid nemen. Mocht ik ervoor kiezen manhaftig te blijven, moest ik tot donderdag een groot geheim bewaren omdat niemand mocht merken dat ik iets van de staking afwist. Ik kan niet eens naar het hoofdkantoor want Maria en Senaid, Derenge of Atu Alemu kennen mij te goed, zien aan mijn gezicht dat me iets vreselijk dwars zit. Zij nemen zeker geen genoegen met een vage smoes, die ik dan rood van schaamte sta op te dreunen. Wat is kritisch genoeg dat ik het verantwoorden kan om er een week eerder voor naar huis te moeten? Mijn ouders zijn beiden al jaren dood. Zeggen dat men mij heeft teruggeroepen omdat… mijn kind doodziek is? Dat is de goden verzoeken, zeker omdat Maria weet dat mijn dochter niet eens contact met me wil.

Ik kon met de beste wil van de wereld geen ijzersterke smoes verzinnen. Ook met de huisbazen moest ik het oneerlijk spelen, maar hen kon ik wel op de mouw spelden dat er iets met de stichting mis was. (Wie weet was dat niet eens een leugen?) Ik zou natuurlijk de huur voor vier maanden vooruit betalen. Als ik wegging zou Mattie het op kantoor uitleggen, maar dan was ik al vertrokken…Het huilen stond me nader dan het lachen, doch met zelfmedelijden schoot ik niets op en onwillekeurig probeerde ik toch ook al te verzinnen wat ik beslist mee naar Nederland moest nemen, wat in mijn huisje achter kon blijven. Ook de meisjes mogen morgen niets over de staking horen want als zij per ongeluk hun mond voorbij praatten is het leed niet te overzien.

Wat als ik de ticket niet eens om kan boeken?

Die gedachte kwam als een mokerslag aan. Dan heb ik er niets meer over te zeggen, is er voor me beslist. Dat zou makkelijker te accepteren zijn en dan moet ik roeien met de riemen die ik heb.  Ik werd er wel een heel stuk rustiger van. Hoe ik ook met mezelf delibereerde, er kwam geen antwoord dat echt bevredigde en de patstelling drong steeds dieper in mijn vezels. Het was de hoogste tijd om mijn lijstjes fetish te bevredigen, opdat ik tenminste de praktische zaken op een rij kreeg. Maandag moest ik in ieder geval onmiddellijk naar de bank, zodat ik voldoende reserve achter kon laten (of achter de hand houden) Als Mattie de sleutel van mijn huisje kreeg zou hij in mijn afwezigheid op kunnen halen wat nodig was.

Buiten begint het boven de wolken licht te worden. Het vliegtuig zet de daling in. Hier en daar valt er  een gat in de wolken waardoor de laars van Italië al te zien is. Ik ben klaar wakker. Het heeft me, wonder boven wonder erg goed gedaan die laatste dagen de revue te laten passeren. Vanaf het moment dat ik op BoleAirport bijna jankend om Mattie’s nek hing, overdreven sterk afscheid, nam leek ik emotioneel op slot te zitten, maar nu is er ruimte vanbinnen vrij…Ik heb in de gegeven omstandigheden de beste keuze gemaakt, al voel ik me toch ook een laffe verrader om mijn mensen zo in de steek te moeten laten. Gelukkig kom ik snel terug en kan ik het hen zelf uitleggen…

Buiten schijnt de zon. De wereld lijkt ineens veel toegankelijker dan toen ik midden in de nacht aan deze vliegreis begon en ik zucht…besluit te genieten van de levende landkaart beneden mij, de schitterlichtjes op het water met de kleine stipjes, die vast immense vakantie vierende cruiseschepen zijn.

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Jouw kennende moet dat verschrikkelijk moeilijk geweest zijn. Iets achterhouden is helemaal niet jouw ding!
Maar je doet het voor het beste! ze zullen het achteraf wel begrijpen!
Dat denk ik wel
Rare dagen die laatsten daar. En moeilijk ook.
Inderdaad
Wat moet dat moeilijk zijn geweest, je wilt eerlijk zijn maar dat kan niet anders breng je ze in gevaar.
Inderdaad, de strijd me mezelf, ik met mijn hoogstaande morele principes, haha, die stellen in zo´n situatie geen reet meer voor en kies dan maar eens van twee kwade de minst slechte
In dubio... heel indringend neergezet, de lezer voelt de twijfel en weerstand. Sluit me verder aan bij Jack. Ik lees je veel te weinig, mijn welgemeende excuses daarvoor!
Aanvaard
Geen leuke dagen.
Volg waar kan! totdat je boeken in de winkel liggen. x