Waar ben je?

Door Nonnie gepubliceerd op Friday 21 February 12:10

8d7b7622ed0edfdc6c1e9cb3fb184f7b.jpg

Waar je ook bent, overal lijken bellers als wandelende gps eerst de bekende vraag te moeten beantwoorden: waar ben je? Pas daarna kan het gesprek zich kennelijk verder ontwikkelen en komen andere vragen aan de orde zoals wat doe je?, maar de eerste horde die genomen moet worden is toch altijd de waar ben je?-vraag.

Zo liep ik laatst door de stad, terwijl ik werd ingehaald door een haastige dame met een telefoon tegen haar oor geplakt. ‘Voor het gemeentehuis’, hoorde ik haar zeggen tegen de onbekende beller. Ik keek even op uit mijn ongetwijfeld diepzinnige gedachten om de omgeving te checken. Inderdaad, we liepen net langs het gemeentehuis.

Niet veel later loop ik het station binnen. ‘Ik loop NU het station binnen,’ klinkt een diepe mannenstem naast me. Verdomd als het niet waar is, hij loopt nu daadwerkelijk het station binnen, samen met mij. Of eigenlijk niet samen, maar meer tegelijkertijd.

Op het perron staat een oudere dame in een dikke winterjas. Ik loop net langs haar heen als haar mobieltje afgaat, waarna ze gehaast in haar leren damestasje begint te graaien. Even later neemt ze zichtbaar opgelucht de telefoon op. ‘Op het perron. De trein komt er zo aan.’ Ik hoef niet eens meer op te kijken. Check, op het perron. De onfeilbare gps heeft weer toegeslagen.

bde412bc98afb6ab5d019150331e2874.jpg

 

In de trein geef ik me over aan het ritme, terwijl ik een beetje wegdroom. Schuin tegenover mij zit een jongen van een jaar of twintig met zijn telefoon te spelen. Een haarlok valt over zijn voorhoofd, zijn ogen zijn strak op het scherm gericht. Als zijn toestel plotseling ongeduldig begint te ringtonen, neemt hij vrijwel direct op en hij kijkt voor het eerst op. ‘Ja, in de seksshop’, hoor ik hem zeggen. Hij knipoogt naar mij, terwijl ik een opborrelende lach probeer te onderdrukken. ‘Hoezo niet? Ik ben toch ouder dan achttien.’ In de coupé kun je alle oren horen spitsen. ‘Nee, ben je gek! Ik zoek niks speciaals, hoor, maar ik laat me graag inspireren. Machtig interessant! Misschien moet je de volgende keer eens met me meegaan. Daar kun jij zelfs nog wat van opsteken.’ De medepassagiers beginnen zacht te grinniken.

Het jonge meisje naast mij heeft ook haar mobiel in de hand en begint te bellen. ‘Hoi, Sas. Sorry, ik ben wat later. Ik weet het; ik kom altijd te laat, maar dit keer kan ik er niks aan doen. Echt niet. Pure pech! Ik zit vast in een lift, ergens tussen de 41e en de 42e verdieping… Ja, gelukkig ben ik niet alleen. Dan zou ik nu toch wel in paniek zijn. Type Clooney. Tja, het had inderdaad erger gekund. Dus je begrijpt…’

95c49ec11ef5646904dcd92319def667.jpg

In een seksshop of vast in een lift met George Clooney, mmmmmmm, waar zal ik eens zitten voor de eerstvolgende beller; in een kast tijdens een voorstelling vlak voordat ik doormidden wordt gezaagd door een illusionist, met mijn blote voeten wandelend langs de kustlijn, in een weiland op de rug van een op hol geslagen koe of bij de uitgever van mijn eerste boek om het contract te ondertekenen? Ik droom weer weg. Fantasie is vaak net even iets leuker dan de werkelijkheid.

 

Meer Nonnie?
http://www.nonniegelezen.nl

 

Reacties (22) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik zou nooit vragen waar iemand is, behalve als ik hem of haar moet vinden natuurlijk. Wat ik weldoe is als ik uit mijn werk komt naar huis bellen om te vertellen waar ik ben. Staat de koffie tenminste klaar, en het eten ook als ik thuis kom. Ideaal zo'n mobieltje. Verder gebruik ik hem zelden.
Lekker makkelijk toch?
Heel gemakkelijk.
Vroeger herkende je de dorpsgek als die persoon die altijd in zichzelf sprak. Nu zijn wij een land vol dorpsgekken en ik vind het eigenlijk nog leuk ook.
Hoe zou ik anders te weten komen dat:
- de zwager van de buurman pas échte stinkscheten maakt;
- als Jaap zich nog één keer ziek meldt, hij een brief kan verwachten;
- dat het volkomen normaal is om op een vriendin die het wangedrag van haar vriend bespreekt te reageren met "Wèh wèh! Tfoe!".
- dat tante Marie vieze bultjes op haar rug heeft waar pus uit komt.
Het heeft mijn leven zo verrijkt! En oh ja, heerlijk gelachen om je verhaal! :-)
Dorpsgek onder de dorpsgekken.
Ik voel me helemaal thuis.
Haha, ja, het is wel zo. Prachtig die fantasieverhalen. En elkaar dan tegen het lijf lopen op het perron... ;)
Hier zit een verhaal in.
Leef je uit, Nonnie! ;)
Het werkt wel heel aanstekelijk om iets volkomen ongerijmds te roepen. Bijna jammer dat ik vrijwel nooit mobiel bel. :-)
Dat is pas een gemis als je het mist.
;)
Goed artikel...ik wordt voortdurend gestoord van die mensen die hardop hun nietszeggende gesprekken voeren!
Het is inderdaad maar zelden spannend, maar als het dan een keer zover is, gaan alle oren op steeltjes, hoor.
Beter dan dat ze zeggen als ze hun mobiel opnemen ; Hoe wist je dat ik hier was ? :)
Dat gaat misschien een keer vervelen.
Leuk. Vaak als je dan wakker wordt, stel je de vraag: Waar ben ik?
Hahaha, en wat is dan het antwoord? Wat als je toevallig heel wild hebt gedroomd?