De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 161, het verloren land

Door San-Daniel gepubliceerd op Friday 21 February 06:50

images?q=tbn:ANd9GcQje0I_7mWoxP20g9Kxgil

We raasden door met een slakkegangetje over het ijs en Bill keek mee eens aan.'Veel nagedacht', vroeg hij,' dat doet de lange afstand met je, zeker als er niets in te halen valt en je continue op één snelheid rijdt.'  Ik knikte,'nogal veel nagedacht', bevestigde ik. 'Hier los je problemen op, waar je anders nooit aan toe komt,' lachte Bill,' wie gaat er nu 9 uur achter elkaar op een bank in de huiskamer zitten nadenken?' Ik begreep dat ook hij uit ervaring sprak. 'Bill,' vroeg ik, 'waar komen de vissen vandaan?' Bill keek me aan en grinnikte. 'Hoe bedoel je waar komen de vissen vandaan?'  ´Hier', zei ik,' in het meer'. Mijn baas stopte zijn pijp en  hield een aansteker bij de kop en zoog diep.  ' Hoe bedoel je waar komen de vissen vandaan?', herhaalde hij. 'Bill loopt er een rivier door dit meer', wilde ik weten. 'Ik zou het niet weten,' antwoordde Bill. Ik dacht even dat je wilde weten waar vissen in het algemeen vandaan komen'. 'Nee gewoon hier,' vervolgde ik,' gewoon zoet water vissen in een zoet water meer dat afgelegen ligt van alles behalve van de zoute zee'

Bill blies eens een flinke wolk rook uit,'dat is inderdaad vreemd', beaamde hij,'daar heb ik nooit zo over nagedacht. Zij zullen er altijd wel geweest zijn,neem ik aan'. 'Dat kan niet, 'antwoordde ik,' het meer is er ook niet altijd geweest'. 'Ik zie wat je bedoelt', zei Bill nadenkend. 'Je moet gewoon accepteren dat ze er zijn, wij zijn er nu ook en de vissen, als zij al gedachten zouden hebben, vragen zich waarschijnlijk af waar wij vandaan komen. het is een beetje als een telefoon'. 'Als een telefoon,' vroeg ik verbaasd. 'Ja,' lachte Bill, ' ik heb geen flauw idee hoe ze werken maar ik kan hen wel gebruiken. Soms moet je gewoon wat er is accepteren, anders word je knettergek.' Soms kun je niet alles accepteren dat je tegen komt in je leven' zei ik ' en dan word je uit balans gebracht. De steel en de kop van de pijp maakte even reutelende geluiden en Bill trok er even extra . 'Dat zullen dan zaken van het hart zijn,' mijmerde hij, 'die los je op, of die zullen je altijd achtervolgen. Dit is verrot land, het maakt je bewust van wat er plaatsgevonden heeft in je leven, dit is verloren land. een ieder rijdt hier om zijn eigen redenen. De sneeuw en de kou wassen je niet schoon, sommige gebeurtenissen zijn niet weg te poetsen of schoon te wassen. Geef die nare dingen uit je leven een plek voor ze je inhalen en omgooien'.

images?q=tbn:ANd9GcSVZkktCzBXpaarCrqae75

Ik luisterde vol verbazing, was dit Bill, die sterke ruige Bill? 'Net als in een fotoalbum,' vervolgde Bill,' elk plaatje heeft zijn verhaal. je moet gewoon naar de mooie plaatjes kijken'. De piste stuurde nu recht op het land af en ik begreep dat iedereen zo zijn eigen verhaal had in het leven. Bill had gelijk, als je het op kon brengen, dan moest je onoplosbare gebeurtenissen laten rusten, anders zouden ze je eeuwig blijven kwellen.  Het verrotte land, het verloren land, dwong je tot nadenken en wierp je terug op je wortels. Ik was even verzonken geweest in gedachten, toen Bill zei,'je luistert toch wel naar wat ik zeg?' 'Ja', antwoordde ik. 'het leek misschien van niet maar ik was aan het herkauwen wat je had gezegd. Volgens mij vind je dit een verrot land omdat de tijd je inhaalt en dwingt om gebeurtenissen uit je leven te beschouwen.' 'Oh ja,' lachte  mijn baas en het is zoveel goedkoper dan een psycholoog!  Je denkt toch niet dat dangerous Sam McCee als een randdebiel geboren is?' Ik schudde mijn hoofd, alhoewel ik me hem, haast niet normaal kon voorstellen. ' Hij is een jongetje geweest met zijn verzameling postzegels of wat dan ook en langzaam maar zeker heeft het leven hem gekneed tot wat hij nu is,' vervolgde Bill, een onverantwoordelijke levens gevaarlijke collega die zich om niets meer bekommerd. Maar nu is het tijd om dit orgel op het droge te zetten,' zei Bill, ' en dan is het spreekuur afgelopen en zal ik je met van plaats wisselen, want we zullen nog wel even hier en daar stuiteren over ´sHeren wegen eer we aankomen' Zo reed ik op de kant af en behoedzaam liet ik de combinatie van het meer afklimmen en even later parkeerde ik, het orgel.  

San Daniel 2014

lees ook, de terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 162, zwarte lintje in de sneeuw

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Slimme man
Geef die nare dingen uit je leven een plek voor ze je inhalen en omgooien'.
Pracht zin.
Met zo'n reisgenoot het je geen psycholoog meer nodig.:-)
"De sneeuw en de kou wassen je niet schoon" Mooie woorden!
Wijze man die Bill, je reed met een filosoof van de koude grond mee. Letterlijk en figuurlijk.
Absoluut waar
Dat is nog eens een praktische levensfilosofie! Daar kun je zogezegd 'aardappelen mee schillen'. Slimme man, die Bill.
Ik heb in mijn leven op allerlei niveaus slimme mensen ontmoet
Je vind inderdaad slimme, praktische, filosofische mensen in de meest onverwachte hoeken en gaten.