De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 159, de lange weg

Door San-Daniel gepubliceerd op Wednesday 19 February 06:30

images?q=tbn:ANd9GcQjeBcc-_LuZj1yFBvqwpg

Grommend zocht de lege vrachtwagen haar weg over de besneeuwde route. Als je los bent, had Bill gezegd, dan moet je nog langzamer rijden dan normaal, want dan heb je minder tractie. Ik begreep hem, het laatste wat je wilde was dat de combinatie met doorslaande banden greep zou verliezen op de weg en een afgrond in zou glibberen. Het duurde langer om bij het meer terug te komen dan ik had verwacht. Bill bracht de vrachtwagen aan de rand van het meer tot stilstand en bekeek het ijsvlak nauwkeurig.  'Er ligt water op het ijs,' zei hij en hij wees door de voorruit naar het meer dat normaal gesproken bevroren diende te zijn. 'Hoe kan dat nou,' vroeg ik verbaasd? 'Dat gaan we onderzoeken,' zei Bill en hij ritste zijn parker jas dicht. We stapten de ijskoude wind in en liepen naar het meer. 'Dit is nieuw ijs,' zei Bill en hij wees op de eerste paar meters die inderdaad een iets andere kleur hadden van de kant naar het midden toe.

'Ik begrijp het niet, antwoordde ik in die koude vrieswind. 'Maar ik wel,' sprak Bill grimmig, ' Dangerous Sam McCee is zonder in te houden het ijs op gedenderd met zijn lege vrachtwagen en de schokgolf heeft het ijs de eerste meters losgescheurd van de wal. Als wij gewoon het ijs waren opgereden, dan waren we er door gezakt.'Wat een schurk', riep ik verontwaardigd uit. 'Ach,' zei Bill, 'dat valt wel mee, de man denkt gewoon niet meer na, hij doet maar wat.' 'Kunnen we er over heen,' vroeg ik? 'Nee,' antwoordde Bill gedecideerd,' dat duurt nog wel een paar uur zelfs met een lege vrachtwagen.' Ik begon te begrijpen waarom men Sam, Dangerous Sam noemde.  'Moeten we nu uren wachten,dan,' vroeg ik. 'Dat valt te bezien', zei Bill,' haal de ijsboor maar', terwijl hij zijn kraag opzette. 'Het is toch te dun, zei ik. 'Gewoon doen,' gromde Bill,' mijn ballen vriezen er bijna af en snel een beetje.' Hij had gelijk, hij was de baas en het was akelig koud.

images?q=tbn:ANd9GcQjeBcc-_LuZj1yFBvqwpg

Ik gaf hem de ijsboor toen ik terug was van de vrachtwagen en ik begon al gevoel in mijn tenen te verliezen.  Hij nam hem zwijgend aan en liep een meter of twintig weg van het nieuwe ijs. Daar aangekomen dreef hij de punt het bevroren oppervlakte in en begon de gigantische priem langzaam maar zeker het ijs in te boren. Even later mocht ik het over nemen.Toen wij een aantal malen van plaats verwisseld waren, raakten we door de bevroren laag heen. Bill boog zich voorover en tuurde in het gat. 'Dit houdt ons ,' sprak hij breng de boor maar terug.     

De vrachtwagen gromde in kruip versnelling van de weg af en vlak voor het ijs bracht Bill hem tot stilstand. 'het is tijd om van plek te wisselen', zei hij, 'ik heb uren gereden,  je weet het, niet harder dan 15 mijl per uur ander sla ik je dood.' Ik knikte en liep om terwijl mijn baas doorschoof op de bank.  Even later daalde de combinatie naar het meer toe en behoedzaam reed ik er op, elk moment een hevig gekraak verwachtend. Dat bleef echter uit. 'Nu weer langzaam naar de piste sturen,' raadde Bill mij aan en behoedzaam stuurde ik lichtjes naar de ijsbaan toe. Bill keek even op de dagteller en sloot zijn ogen,'dat is 140 mijl van hier,' mompelde hij. 'Je stopt de eerste 9 uur niet meer, ik ga slapen dan maak je me wakker als ik dat nog niet zou zijn.' Ik knikte en Bill verdween boven mijn hoofd in het slaapdeel. De vrachtwagen gromde voort,begeleid door ritmische gesnurk uit het slaapdeel.

San Daniel 2014

lees ook de terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 160, de ijsuren

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Oef, 9 uur lang hetzelfde uitzicht
Als tropenjaren, die carrière als ijstrucker.
Had ik deze aflevering bijna gemist, de opmaak voor een spannende rit?
Dat worden 9 loodzware en best wel huiverende uurtjes.
Wauh, "je stopt de eerste 9 uur niet meer" en dan ook nog in je eentje zonder gesprekspartner. Hoe houd je jezelf alert 9 uur lang?