Plazillamuizendorpse perikelen – Verstrikt in Rode Draadjes en Gordiaanse knopen (deel 3)

Door Gildor Inglorious gepubliceerd op Tuesday 18 February 23:40

Zoveel verhaallijnen, zoveel gebeurtenissen in ons geliefde Plazillamuizendorp. Wie kan er nog wijs uit worden? Wie ziet de Rode Draad? Een grote kluwen, die we echt moeten ontwarren. Deel 3 en ook het laatste deel van deze ellenlange serie, totdat iemand anders de Draad weer oppakt. Deel 1 vindt U hier; voor Deel 2 mag U hier klikken.



Een Web van Verhalen

5178b0aecc3aba8cea6ab80e4acfe06f.jpg

En we pakken de Draad weer op...

Cliff het Hangertje is inmiddels teruggekeerd met een handvol dode rupsen, een halve sprinkhaan en drie kleine muggen. Als Ariadne ze snel en vakkundig weg heeft geslikt is hij net klaar met zijn obligate rondje langs haar acht spinnepootjes. De pootjesmassage zit er weer op en Cliff is blij dat zijn muizenvriendinnetje maar twee pootjes heeft om te masseren. Allemachtig, wat een werk. Je zou er zomaar van kunnen gaan zweten. Hij snapt nu waarom hij nooit spinnenmannetjes innig gearmd ziet flaneren met hun – overigens bijzonder corpulente - vrouwtjes. Hij kijkt Ariadne verwachtingsvol en een beetje ongeduldig aan. Vandaag zou het toch zo ver zijn, dat zij al zijn probleempjes zou oplossen en hij zijn ‘to do’-lijstje zou kunnen afvinken? “Zullen we maar weer?”, vraagt hij. “Het is al weer een tijdje geleden, toch?”
“Ach ja, laten we dan maar weer verder gaan, hè”, zegt ze wat verveeld. “Dat dorpje van jou moet toch weer eens een keer op orde, nietwaar?” Cliff knikt een beetje afwezig.
“Gaat-ie weer...” Ariadne tovert een rood draadje tevoorschijn en bevestigt het aan een verhaal dat duidelijk had moeten maken wat het Grote Plan van fotomuis Karazmin was..
ebc062ff9c5dd9eccbf17d42c6745df4_medium.
 
 

De vijfde draad: Fotomuis Karazmin en een hoedje van aluminium

Ze blijft muisstil staan, ons Fotomuisje Karazmin. Haar muizenpootjes staan stevig verankerd in die rulle bosgrond, op die zonovergoten open plek in het bos, waar Goudse Kaaskleurige boterbloemen bloeien en vlindertjes en bijtjes luid zingend hun nectar verzamelen. En alleen zij weet wat onder die bosgrond allemaal verborgen ligt. Maar daar hebben we het nu niet over, want ik heb werkelijk geen flauw idee. Haar neusje snuffelt alert om elke vreemde geur op te vangen. Haar oortjes zijn gespitst, maar ze hoort geen alarmerende geluiden. Die gebroken tak van daarnet was vast gewoon toeval. Op het moment dat ze zich in beweging zet, springen twee gestalten op uit het lange gras, storten zich op haar en doen een zak over haar hoofd. Een flinke klap en alles wordt zwart...
 
Karazmin wordt wakker in een donkere ruimte. Ze zit op een stoel en voelt meteen dat haar muizenarmpjes achter de zitting aan elkaar vast zijn geboeid. Een situatie dus, waarover zij elke controle mist. Even raakt ze in paniek, maar haar koele en berekenende geest neemt meteen de teugels in handen. Ze kucht en ziet twee gestalten vanuit de schaduwen op haar toekomen. Ze dragen vreemde maskers. Maskers van Mensen! Die vreselijke wezens!
f4f2402adcf9429d19832bd02d9b6407.jpg
“Het monster is wakker”, roept een van hen snerend. Een mannelijk muisje. Karazmin denkt: “Nee, jij hebt een lekker koppie!”, maar vindt het nu nog geen tijd voor confrontatie.
“Nou, wakker..”, schampert de ander, een duidelijk vrouwenpiepstemmetje. “Alleen wij zijn wakker. Zij hoort tot de vijand. Zij zorgt ervoor dat de rest van ons dorp nog steeds slaapt. Zij wil niet dat ze wakker worden.”
Karazmin snapt niet waar dit muisje het over heeft en schrijver dezes ook niet, hoewel bepaalde termen hem vaag bekend voorkomen. Beiden buigen zich over het vastgebonden fotomuisje en beginnen haar ruw te porren. 
“Je gaat bekennen, weet je dat?”, roept het mannetje. “We zullen er wel voor gaan zorgen dat je praat! Wees bang, oh, wees vooral heel erg bang. Je gaat praten als Brugmuis, je gaat zingen als een Veramuis en piepen als een Neerpennertje! ”
“Ja, fijn”, piept het vrouwtje blij. “Ik ga alvast de bamboesplinters halen en een vuurtje heel heet opstoken!”
“Nee, troela!”, denk nou eens na, blijf nou eens wakker! Eerst voorzorgsmaatregelen, stel nou dat ze gedachten kan overstralen! We weten nu nog niet met wie ze allemaal samenzweert!”
“Oei, stom, stom, stom!”, zegt het vrouwtje. Meteen pakt ze een rol aluminiumfolie en begint de bovenkant van Karazmin’s muizenkoppie ermee in te pakken. “Zo, geregeld”, roept ze, tevreden met het eindresultaat.
“Wat moet dit allemaal? Wie zijn jullie?”, vraagt Fotomuisje, die met de minuut meer het idee krijgt in een hele slechte B-film te figureren. 
fe824ed978015cdd3eed73988d27e1b2.jpg
Plechtig zegt het mannetje: “Wij zijn AnonyMouse! Wij strijden tegen onrecht, tegen de geheime samenzweerders in alle machtsstructuren, tegen de grootgraaiers die ons graan en onze kazen niet eerlijk willen verdelen, tegen de samenzweerders die ons voedsel vergiftigen, tegen de nep-muizen die in werkelijkheid hele andere, sneaky vermomde wezens zijn, tegen Aliens die ons in hun macht proberen te krijgen. Tegen enge muizen in het algemeen. Tegen het slechte weer van de laatste tijd. Jullie weten dat allemaal niet, behalve jij dan, want je bent zelf een van hen, maar wij weten het wel. Wij zijn wakker geworden!”
“Jullie zijn gewoon compleet gestoord!”, roept Karazmin vertwijfeld uit. En Klabam! Daar heeft ze een goeie beuk te pakken. Fotomuisje ziet sterretjes en haar oren suizen nog na van de klap. Of zijn het haar hersengolven die afketsen op het aluminiumfolie? Wie zal het zeggen? Ze besluit een andere tactiek, die van de meegaandheid.
“Goed, jullie hebben me volledig in jullie macht. Ik geef het toe. Wat willen jullie weten?”
Het vrouwtje, dat net een hete staaf ijzer had gepakt, piept teleurgesteld. “He, verdorie! Gaat ze nu al praten? En je had me nog zo beloofd..!”
“Stil maar liefje, je kans komt nog wel”, sust het mannetje. Plechtig schraapt hij zijn keel en vraagt tegend langzaam: “Vertel me dan maar wat jij allemaal niet uitspookt met die vuile tiran Julius Wasbeer!”
“Wasbeer? Da’s gewoon een klant van me. Ik moet ook mijn geld verdienen. Hij bestelt foto’s, posters...” En weer krijgt ze een flinke kaakslag.
“Smerige collaborateur! We wisten wel dat jij een onderdeel was van de NWO! Geef het maar toe!”
“Wat is dat, NWO?”, roept Karazmin, nu behoorlijk geïrriteerd. 
“Nieuwe Wasberen Orde!”, bijt hij haar toe. “Alsof je dat niet weet! Wie probeer je voor de gek te houden? Wij zijn wakker! Bij ons gaat het niet meer lukken!” Hij doet een stapje terug, neemt een diepe zucht en vervolgt dan rustiger: “Maar dat komt later wel. Wat weet jij eigenlijk van Roosje? We weten dat jullie e-mailcontact hebben.”
Karazmin kan zich nog net inhouden. Hoe weten ze dat? 
“Wij zijn helemaal niet zo dom als jij denkt, hoor!”, sist het vrouwtje haar toe. “Wij hebben lekker in je computertje ingebroken en al je mail gelezen! We know what you did last summer!” En een haast duivels lachje komt uit beide keeltjes. 
“Maar dat komt straks wel”, zegt het mannetje. “Terug naar Roosje. Nooit iets vreemds opgevallen aan haar, de laatste tijd?” Karazmin schudt ontkennend.
2c247e3e0afcf0f23adba72815ac0f6c.jpg
“Een verraadster, of écht nog gewoon niet wakker”, schampert hij. “Dacht je nou werkelijk dat jij contact hebt met de échte Roosje, die wij allemaal nog van vroeger kennen?” Karazmin maakt een mentale notitie: deze AnonyMouse-gekkies komen dus uit ons eigen dorp! 
“Nee, dametje, deze Roosje is gewoon een perfide product van Alien genetische manipulatie. Een kloon. Een alien in vermomming. Of ze is het altijd al geweest. Nooit afgevraagd hoe drie muisjes het op de Maan hebben uitgehouden? Nooit vreemd gevonden dat zij trouwt met een muis die 2,5 maal zo oud is? Zou jij dat doen?” 
“Gewoon ware liefde?”, oppert Karazmin. En opnieuw een volle kaakslag, zo hard dat ze met stoel en al omklapt. Precies zoals zij had gepland. Ze is namelijk slimmer dan je denkt, onze Fotomuis.
 
De AnonyMousjes trekken haar weer overeind, maar hebben niet gezien dat ze met haar boeien op de gloeiende ijzeren staaf was gevallen. Het leer van haar boeien is nu volledig doorgebrand. Fotomuis blijft rustig zitten. In haar hoofd ontstaat een plannetje. Ze besluit heel weifelend te beginnen.
“Wat jullie zeggen....ik schrik ervan. Als je net als ik wel eens in haar ogen hebt gekeken, dan zie je..”
“Een derde ooglid, als bij een reptiel!”, schreeuwt het vrouwtje het uit. “Ik wist het! Want ik ben wakker!”
“Nee...”, zegt Karazmin bedachtzaam, voordat ze haar bommetje dropt. “Ze zien er bijna...menselijk uit!” Ineens geeft het vrouwelijke AnonyMousje het mannetje een flinke duw en bijt hem toe: “Die mensenmaskers, dat was jouw idee! Wat heb jij met mensen? Speel jij met ze samen, onder één aluminium hoedje? Vuile verrader! Dacht je soms dat ik niet wakker was?”
ee616943829b443e6fbcd70df0749105.jpg
“Ik, samenspannen met die vreselijke wezens? Hoe durf je! Wie is het, die jou tegen mij heeft opgezet? Wat zit er onder jouw vacht? Een geschubde huid? Ik wist het, ik wist het! Nu ben ik pas écht wakker!”
Het volgende moment liggen ze over de grond te rollen in een vreselijk fel gevecht. Langzaam staat Karazmin op en sluipt richting de deur, om het dan op een lopen te zetten, zo snel als haar muizenpootjes haar kunnen dragen. “Verdeel en heers”, denkt ze triomfantelijk. “Het werkt nog steeds.” Ze is goed weggekomen hier. Bijna waren ze er achter gekomen, achter haar Grote Plan. Als ze bijna de bosrand heeft bereikt, hoort ze hoe de twee AnonyMousjes hun onderling geschil even hebben geparkeerd en nu de achtervolging hebben ingezet. Maar zij is klaar voor hen. Het was hier ergens dat ze het heeft verborgen, haar camera die geen “klik”, maar “pang” zegt. Hier heeft ze het achtergelaten, die vorige zomer. Het is er nog en het is nog intact. Ze spitst haar oortjes. Ze komen dichterbij. Maar Fotomuis Karazmin is klaar voor ze. 
 
 

De zesde draad: Zebramuis Anerea en het machomannenvolk

Ariadne spint haar laatste draad. Ja, het is echt waar! En ze hecht het vast aan de eerste draad die ze spon. Om het nog even ingewikkelder te maken.
35e94a32cd6a70396176236f63e9e077.jpg
Candy is inmiddels bijgekomen van de schrik en de emoties. Haar zus, haar bloedeigen zus, is met Wijnmuis Daniel vertrokken naar Andelmuizië, om haar straf te ondergaan. En zij, zij weet het niet meer. Is ze nog wel Burgemuister? Ze was toch eerlijk gekozen, maar heeft ze er nog wel zin in, nu ze aan haar eigen lijf heeft ondervonden hoe smerig politiek toch eigenlijk is. Dit alles vertelt ze in tranen aan Hippymuis Lucifall, Weloverwogen Weltevree en Karinamuis. Zes muizenpootjes strelen haar gehavende vacht. 
“Stil maar, muismeis,” zegt Weltevree. “Iedereen zal er alle begrip voor hebben als jij je functie wilt neerleggen. Wat jij verdient, is rust, liefde en aandacht. Wij zijn er voor je, dat weet je. En we hebben in Zebramuis Anerea een uitstekende kandidaat om je functie over te nemen.”
“Als ik daar ook nog even iets over mag zeggen”, klinkt de volle basstem van MachoSiewerd. “Ik wil toch even onder de aandacht brengen dat ons dorp zich nu in een hele kritische fase bevindt. Overal dreigen gevaren en we hebben nu een leider nodig die doortastend, doordacht én kordaat kan optreden.”
“Zoals jij, toen jij de oorlog tegen de Wasberen wilde uitbreiden tot in hun eigen grondgebied?”, klinkt Karina beschuldigend. “Eerlijk gezegd zijn wij die machotweestrijd tussen jou en Julius onderhand een keer goed beu! Mannen!”
“Het is nu inderdaad geen tijd voor oorlog, maar voor wederopbouw”, geeft Siewerd ruiterlijk toe. “Voor dit moment dan”, denkt hij er achteraan.
“En ik zou dat niet kunnen? Ik ben niet kordaat en doortastend genoeg, volgens jou?” klinkt de ijzige stem van Zebramuis.
53fcd3546db63438b1dc28ece421cdb7.jpg
“Dat is jouw aanname, dat ik dat aanneem, neem ik aan”, repliceert Siewerd en kijkt Anerea recht in de ogen. Hij wil nog wat zeggen, maar zijn adem stokt. De diepte van die blik. Alsof het hele Universum zich in haar kraaloogjes weerspiegelt. Ook Anerea kijkt de Machomuis diep in de ogen. De oerkracht die ze daar ziet, doet haar beven. En niet op een negatieve manier. Er valt even een hele ongemakkelijke stilte.
“Vriend...baardmans”, probeert Snorromuis nog. Hij heeft heel goed door hoe laat het is. Het is niet de eerste keer dat hij het schouwspel dat zich voor zijn ogen ontvouwt heeft mogen zien.
“De wederopbouw, dat gaan jullie niet redden zonder ons”, klinkt Anerea dromerig.
“Zonder vrouwelijke invloed wordt dat een hachelijke zaak”, mijmert Siewerd. Hoe is het mogelijk dat het hem nu pas opvalt, hoe geweldig mooi de kuiten van een Zebramuis zijn.
“Wij vrouwen vullen jullie aan”, glimlacht Zebramuis. “ Ik ben jouw...eh, wij zijn jullie Yin.”
“Een mooie constatering”, glimlacht Siewerd zo charmant mogelijk. Hij krijgt het er helemaal warm van. “Ik ben jouw...ik bedoel, wij zijn jullie Yang.”
“Mooi, dat is dan ook geregeld”, zegt Dorina. “Iedereen KOFFIE! ? Met zelfgebakken kaaskoekjes?”
Maar de voorstelling gaat nog even door. Anerea verdrinkt in Siewerd’s ogen en het muizenzweet breekt haar uit. De stilte wordt nu oorverdovend. Gelukkig is Siewerd inderdaad kordaat en doorbreekt hij het.
“Hoe dan concreet? Heb jij misschien...?”
“Een idee?”, vult ze hem gretig aan. “Wacht dacht je hiervan? Voordat Julius in zijn Rijk de macht greep, stonden er altijd twee consules aan het hoofd. De macht verdeeld over twee personen, zodat ze wel moesten samenwerken en nooit teveel persoonlijke macht konden grijpen.”
de52504ccab00056b35484b26048137a.jpg
“Macht in balans”,  mijmert Siewerd nog even door. “Gedeelde macht, gedeelde verantwoordelijkheid, net als in een goed huwelijk.” Bij de laatste woorden wordt hij overspoeld door verlangen.
“En, ook heel leuk”, zegt Zebramuis ineens met een ondeugende knipoog. “Een mooi signaal richting Julius. Wij doen het op de manier die hij heeft afgeschaft. Gaat hij niet leuk vinden!”
“Oh Anerea, ik hou er van hoe jouw brein werkt!” Een brein én zulke kuiten! Siewerd kan het niet geloven. 
“Wij gaan een heel goed team vormen, Macho!”, lacht ze hem verleidelijk toe.
 
“Nu dan eindelijk KOFFIE! ?”, roept Dorina vertwijfeld. Ze heeft dringend zelf een “shot” van haar zwarte goud nodig.
Snorromuis kijkt zijn vriend vertwijfeld aan, maar haalt opgelucht adem als hij diens vette knipoog ziet. Mannencommunicatie. Zegt genoeg. Macht delen? Ammehoela! Even laten ruiken aan de illusie van macht, en passant een leuke dame veroveren, het is allemaal politiek.
 
“Pfffffff”, zegt Karina tegen Anerea. “Meen je dat nou? Macht delen met die kerels? Ben je gek geworden? Je bent toch niet verliefd of zo?”
Anerea haalt haar schouders op. “Ik hou hem wel onder de duim. Peuleschilletje voor een echte vrouw. En dat andere? Ach, waar staat geschreven dat een Zebramuis niet ook eens een toyboy mag scoren?”
 
d2a7a211f0575ab6d2b853aa0c46edd1.jpg
 
 

This is the End

Cliff het Hangertje kijkt Ariadne met verbijsterde en van woede en frustratie vlammende kraaloogjes aan. 
“Wat heb je gedaan! Ik vroeg je nog zo om de losse eindjes aan elkaar te knopen, het waren er maar een stuk of zes! En wat doe jij? Jij maakt er een heleboel bij! Dit is niet meer te overzien, zoveel losse eindjes, het is een onontwarbare vette gore knoop geworden! Waarom doe je dit?”
“Mooi hè, mijn Gordiaanse muizenknoop!”, lacht ze hem spottend toe. “En deze krijg je niet met een zwaard doorgehakt, vergeet het maar. Mijn draden zijn sterker dan staal!”
“Wat heb ik je gedaan dat je me zo behandelt?”, jammert Cliff.
“Oh, dat zal ik je haarfijn uitleggen”, zegt Ariadne plotseling ijskoud. “Ga zitten, lieverd, we moeten praten!” Als in een trance doet hij wat ze vraagt.
“Allereerst, jij komt bij mij. Jij vraagt mij om jou te helpen. Doe ik graag, maar wat doe jij dan voor mij? Met hele standaard en obligate cadeautjes aankomen. Geef het wijfje maar te eten, dan is ze rustig en doet ze wat je wilt. Lekker fantasieloos en dan ook nog dit: aan mijn lijn denken, ho maar. En trouwens, hoe kom je op het onzalige idee om een Spin, een klassiek opgevoede Dame als ik af te schepen met dooie insecten? Wij eten onze prooi bij voorkeur levend. Als je je een beetje had verdiept in MIJN behoeftes, had je het zonder na te hoeven denken gewoon gedaan. Je pootjesmassage, daar maakte je je wel heel makkelijk van af en mijn hint over de pijn aan mijn spintepels heb je niet eens opgevangen. Jij geen aandacht voor mij? Dan schiet je jezelf lekker in je eigen muizenvoetje met mijn hulp. Leer hier van. Behandel me als een dame, als een prinsesje, want dat verdien ik. Dan pas zal ik overwegen jou als een prins te behandelen. Nu krijg je gewoon de behandeling die iedere lompe kerel verdient. Bij mij hoef je niet meer aan te komen, je hebt me spinnijdig gemaakt. Ik zou me maar uit de pootjes maken als ik jou was, want eigenlijk lust ik je rauw!”
7e1a4031547a975e19cf343d0edaa91f_medium.
Met tranen in zijn ogen vlucht Cliff met zijn Hangertje tussen zijn pootjes weg. Hij heeft haar duidelijk onderschat. Of zijn eigen charmes overschat. De hele situatie verkeerd ingeschat. Hij gaat zijn baan verliezen. Alles is verloren, niemand gaat hem helpen. Hij weet nu al wat hij thuis gaat horen, als hij dit hele verhaal heeft bekend. Het spookt door zijn hoofd: “We moeten nodig eens praten, schat!”
 

 

Reacties (33) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik kon je geen privé bericht sturen (dacht dat we vrienden waren, maar je bent op onverklaarbare wijze eruit gehaald), dus ik heb weer een vriendschapsverzoek gedaan.
In ieder geval wil ik je nog het volgende via deze weg berichten:
Omdat je een aantal van de jongste artikelen hebt geschreven wil ik je even melden dat er nu ook een exemplaar van mijn kant klaar ligt .... .
En dan heb ik het over het plazillamuizendorpje.
Groetjes, Siewerd.
Commentaar wegevallen vanochtend? . Maar klasse en hier kunnen 'we' weer wat mee
Hetgeen door twee schrijfgoden ook weer eens is bewezen...op weergaloze wijze, dat mag ook wel gezegd worden.
Met een gniffel in één adem uitgelezen!
Dan heb je of een geweldige longinhoud, of je leest erg snel! Ik wilde het kort houden, maar dat is me alweer niet gelukt! ;-)
Oke oke, met meerder gniffels af en toe ademhalend...Pfffffffffffffffff
Echt schandalig dat ik dit niet allemaal heb gelezen.
Het is zo heerlijk geschreven.. tegen geniaal aan eigenlijk.
Ik ga proberen om de volgende weer te lezen
En ja, nu zou ik toch die koffie wel eens willen :)
De voorgaande delen horen er eigenlijk ook bij, maar da's misschien iets voor een druilerige zondagmiddag...
Dank je voor je compliment! :-)
Koffie, goed plan. **neemt slok**
Ben toch wel heel benieuwd naar dat Grote Plan van Fotomuis Karazmin......
Ik ook. Die verhaallijn kwam voor mij zo iuit de lucht vallen, ik dacht:"Laat iemand anders zich er maar op stuk bijten.":-)
Je hebt groot gelijk, het was weer genieten.
Het zal me niks verbazen als er schrijvers hier rondlopen die op gepaste wijze wraak gaan nemen... :-)
Ik ook, ik weet van niets.
Leest weer als een trein ;-)
Dank je, Fate! Het leek me leuk om jou eens een afleverinkje met rust te laten. Een dame mag ook wel eens een keertje op adem komen.. :-)
Lief van jou :-)
Oei, oei... en nog eens oei... Ik ken een zebra die hier nog eens diep over moet nadenken...
Je lost wel iets op maar maakt het en passant nog even ingewikkelder.
What a tangled web you weave (of zoiets...)
Tja...die zebramuis. Moet ik alvast dekking zoeken? Wat een dilemma.
Lijkt ze trouwens? Ik wist niet eens dat zebramuizen ook in onze echte wereld bestaan, zo leer ik elke dag wat bij.
Het nog ingewikkelder maken, dat was de hele opzet. :-)
Ik heb het haar via e-mail toegestuurd, ze is op haar werk zie je. Maar ze vraagt zich iets af: Hoezo ToyBoy? Ze is wis en zeker jonger dan welke macho-muis dan ook? En zelfs dan, verklap je een dame haar leeftijd niet.
Een toyboy hoeft volgens mij niet altijd iets over leeftijd te zeggen. Meer over de manier waarop je ermee omgaat. Als een soort "gebruiksartikel", waar je plezier van kan hebben, zonder je er aan te hoeven hechten. En die je bovendien volledig onder de duim hebt.. :-)
Daar moet ze geen bezwaar tegen hebben, toch?