Pay to Win, Pay to Play en Pay to Own

Door Sovox gepubliceerd op Tuesday 18 February 21:20

Pay to Win, Pay to Play & Pay to Own

 


Intro

Het is een concept waar de laatste tijd veel ophef over is. Gamers zijn kwaad op ontwikkelaars die zulke elementen hebben verwerkt in hun spelletjes. Maar dit heeft er alleen maar voor gezorgd dat het meer en meer wordt toegepast. Spelletjes worden gratis aangeboden. Maar als je exclusieve zaken wilt hebben voor je spel, dan moet je ervoor betalen. Maar er is wel natuurlijk wel een verschil.


Pay To Win of Play to Win

Dit is het concept waar het meeste over wordt gediscussieerd. Het beste voorbeeld hiervan is het spel Hearthstone van Blizzard. Het is een gratis kaart spel. Je krijgt een dek van kaarten en hoe meer wedstrijden je wint, hoe meer kaarten je kan winnen of maken. Het spel wordt beschuldigd dat ze het Pay to win concept gebruiken. Blizzard claimt van niet. Maar als je sterke kaarten packs kan kopen via hun, dan spreek je toch daadwerkelijk over Pay to win. Of niet ? Want met sterke kaarten kan je een wedstrijd makkelijker winnen en je vordert op een heel hoog tempo. Maar er is een groep die claimt dat het niet waar is. Want Pay to Win geeft je geen voordeel tijdens een match. Je krijgt geen extra beurt of dergelijke. Het is hier waar het meest over wordt gediscussieerd. Wie heeft gelijk en wie heeft ongelijk.

 

 Pay to Play

Een formule die iedereen wel misschien kent. Het eerste en beste MMOG spel dat dit introduceerde was World of Warcraft. Want je kan het spel alleen spelen als je time cards koopt of een andere vorm van abonnement afsluit. Al meer dan 10 jaar gebruiken ze deze formule. Er zijn spelers die vanaf het begin tot nu nog steeds betalen voor dit spel. Binnenkort zal er ook moeten worden betaald voor The elder Scrolls online. Het jaagt natuurlijk een grote groep weg. Want je wordt verplicht het spel te spelen in de 60 dagen game tijd die je hebt gekocht. Als je een 60 dagen time kaart koopt, moet je zoveel mogelijk zien te verwezenlijken in het spel, voor dat je 60 dagen zijn verlopen.

Pay to Own

Dit is een formule waar niet echt over gesproken wordt. Maar het bestaat wel degelijk. Het heet DLC. Downloadable Content. Deze extra's worden verkocht als uitbreidingen voor games. Vroeger bestond het concept wel, maar er werd geen misbruik van gemaakt. Deze uitbreidingen waren vrij uitgebreid. Dit kon een campagne zijn bij een oorlog spelletje of iets anders. Je betaalde 15 of 30 euro voor zulke pakketten en dan waren ze qua prijs wel gerechtvaardigd. Elk spel kreeg meestal 1 of 2 DLC's . Maar tegenwoordig werken ze met Micro DLC's. Saints Row 3 en IV zijn hier het beste voorbeeld van. Ze verkopen veel kosmetische skins voor de personages. Je betaald voor elk Micro DLC ruim 3 euro of zelfs meer. In plaats van 2 of 3 micro DLC's, verkopen ze er 20 of meer. Assassins Creed 4 heeft er ondertussen 8 en meer. Het zijn missies die je in een 20 min hebt uitgespeeld en waar veel geld moet worden voor betaald. Soms ben je verplicht om ze te kopen, als je de  rest van het verhaal wilt weten van het spel.

De 3 formules zijn verslavend

Ook al heerst hier geen taboe rond, het wordt weinig in de media onder de aandacht gebracht. De 3 formules kosten geld, maar brengen ook een bekend fenomeen met zich mee. Het kan verslavend zijn. Als je tegenwoordig een spel koopt, moet je ook alle DLC's erbij kopen. Want anders is je spel niet compleet. Het zijn niet alleen volwassen die in dit circuit terechtkomen, maar ook kinderen. Want als een vriend iets heeft in het spel, moet de ander het ook hebben. Dit leidt zelfs tot diefstal van bankkaarten. Het is geen onbekend fenomeen. 

 

Conclusie

De meeste gamers waren overtuigd dat zulke afzetterijen snel gingen verdwijnen. In 2007 hadden ze gehoopt dat World of Warcraft gratis ging worden. Ergens schuilt er wel een waarheid in. Want je kan het spel gratis spelen tot level 20 en dan moet je betalen. Al deze formules van Pay to Win, Pay to Play en Pay to Own hebben een groot nadeel. Ze zijn verslavend. Zeker voor kinderen die absoluut alles willen hebben van wat een spel kaan aanbieden. Als ik een spel koop, dan wacht ik meestal totdat de verkopers met kortingen starten en de volledige bundels aanbieden met alle DLC's. Anders kost het je handenvol geld.

Sovox ^^

 


Bronnen Afbeeldingen :
– http://static.ongamers.com/uploads/original/0/688/5437-4948666971-heart.jpg
– https://iwat2014.org/register/images/visa.jpg
– http://img2.mmo.mmo4arab.com/news/2011/08/03/paying_online/pay4.jpg

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik speel enorm graag de games op facebook maar ook daar komen steeds meer opdrachten in voor waar je materialen voor nodig hebt die je maar sporadisch krijgt. Als je dan punten koopt kun je deze materialen kopen en zo sneller verder in het spel komen. Ik koop nooit punten met hetzelfde doel als hierboven omschreven. Ik stop dan op een natuurlijk manier met het spel en ga een aantal uren later weer verder. Een erg leuk artikel dat veel duidelijk maakt.
Ik speel niet al te veel spellen meer, maar soms nog wel op m'n iPhone. Ook daarbij is er vaak sprake van Pay to Own en soms ook nog wel eens pay to play. Hinderlijk! Maar goed, de makers moeten toch ergens hun geld mee verdienen.
Laatst betrapte ik mezelf erop dat ik betaalcontent had aangeschaft. Het was voor zo'n onzinnig android-spel. Niet normaal van mezelf, maar gelukkig was ik niet veel geld kwijt. Normaliter kan ik me er goed tegen bestand houden en vind ik het soms juist wel een verademing dat het er is. Maar dan alleen bij spellen die je niet tegen anderen speelt. Zo moet je namelijk vaak ook langer wachten totdat je verder kan met een spel als je niet betaalt. En dat is dan weer een voordeel, omdat je dan niet continu blijft spelen maar soms gedwongen moet stoppen om je mobiel weg te leggen. Niet dat ik een verslaafde mobiele gamer ben hoor, maar om die reden is het vaak niet eens erg dat je moet betalen.
Een goed verhaal. Ik zelf koop niet zo vaak dlc en al helemaal geen cosmetische dlc. Een andere aspect in de game wereld dat regelmatig actueel is, is dat een game voor veel kopers aanvoelt als een bezit en voor de uitgevers als een licentie.