Angst voor de toekomst

Door Ibrilman gepubliceerd op Monday 17 February 01:00

Ik wil wat dingen van me af schrijven, waar ik vaak mee zit, vooral de laatste dagen is het weer raak. Ik schrijf het gewoon op zoals ik het voel, hoe het echt voor me is. Ik hoop dat het een beetje samenhangend verhaal wordt :-) Wie weet vinden anderen hier herkenning in. Ik kan me niet voorstellen dat ik de enige ben die hiermee zit! Hopelijk kunnen we elkaar hierin steunen.

Angst in het geloof

Ik heb al heel lang last van angst in het geloof. Angst om God teleur te stellen; ik heb vaak het gevoel dat ik het 'nooit goed doe'. Dat ik tekortschiet. Doordat ik veel gepest ben, heb ik altijd een heel negatief zelfbeeld gehad. Ik haatte mezelf vaak. Er beginnen langzaamaan wat dingen te veranderen, zoals dat ik meer mezelf durf te zijn (en wat ik voel, proberen toe te laten. Ik ben veel aan het verwerken, dus het hoort erbij). Hierdoor ben ik wat meer op mijn gemak als ik buiten loop (hoewel ik altijd op mijn hoede ben) en ik voel me wat zekerder in een winkel om bijv. even oogcontact te maken bij de kassa. Een paar maand geleden lukte me dat gewoon nog niet. In contact met anderen, bij visite of zo, ben ik ook meer mezelf en hoef ik hierdoor niet meer zo mijn best te doen om mee te praten, te informeren naar een ander, enz. Ik begin hier echt een verschil in te merken. Dit is voor mij een hele stap!

Doordat ik altijd een negatief zelfbeeld had, begon bij mij de angst voor God te groeien. Ik probeer altijd dicht bij God te leven. Ik ben me er heel bewust van dat ik Gods hulp vaak nodig heb. Toch is de angst heel vaak op de voorgrond of achtergrond aanwezig; maar daardoor heb ik vaak het gevoel dat ik terugval of weer terug bij af ben. Dan voel ik me heel schuldig, want ik bid echt om Gods hulp en betrek God zoveel mogelijk bij. Ik vertel God wat me bezighoudt, waar ik mee zit. Als ik zo'n periode heb dat ik voor mijn gevoel helemaal opnieuw moet beginnen, word ik er zo moedeloos, soms zelfs wanhopig van. Want ik doe altijd mijn best. Deze week las ik een mooie nieuwsbrief per email, waarin God zegt: ik wil je helpen. Vertrouw me gewoon 100%. Ik heb altijd het beste met je voor. Ik was weer helemaal in tranen omdat het zoveel vragen bij me oproept. Door het gevoel van altijd heen en weer geslingerd te worden tussen hoop, verdriet, angst en vertrouwen denk ik dan: 'Heer, is het dan nooit genoeg? Doe ik het dan nooit goed? Ik doe mijn best, meer kan ik niet doen. Ik vertrouw God op de manier zoals ik het kan, zo goed en kwaad als dat gaat (ondanks de angst probeer ik te blijven vertrouwen, ook al is dat lang niet altijd makkelijk). Mijn therapeute zegt: je doet je best, dat is genoeg. Dat is voor jou toch al 100%? Dat zette me wel aan het denken. Als ik mijn moeder soms bij het eten hoor bidden: 'Heer, vaak zijn we zo weinig met u bezig. Wilt u ons helpen om dat meer te doen, meer bij u stil te staan' dan krijg ik daar een rotgevoel bij. Omdat ik het gevoel weer krijg van dat het nooit goed genoeg is. Dat daardoor alles zo moeilijk blijft. Ik heb heel veel meegemaakt, wat die angst soms niet ten goede komt. Het leven is al moeilijk genoeg!

Ik bid God om hulp. Deze angst, of faalangst (ook in andere situaties), begint weer flink op te spelen. Ik kan er zelfs bijna met mijn gedachten niet bij dat God van me houdt, dat Hij me volledig accepteert. Het is zo moeilijk te beseffen als je zo'n moeite met je zelfbeeld hebt. Ik probeer me eraan vast te houden dat God me accepteert zoals ik ben, ondanks mijn moeiten en gebreken. Dan is het toch goed, zoals ik het doe? En toch blijft het niet helemaal hangen. Accepteert God het wel dat ik hiermee worstel? En zo blijven we in dit kringetje ronddraaien. Heel frustrerend en vermoeiend!

Angst voor de toekomst

Mede doordat ik zoveel heb meegemaakt (niet alleen qua pesten) ben ik altijd bang voor de toekomst. Ook dit heeft weer met het geloof te maken. Ja, ik heb veel vragen naar God toe. Waarom heeft God het laten gebeuren dat ik zo erg gepest werd, tot mishandeling, stalking en bedreiging aan toe? Het heeft 30 jaar van mijn leven afgenomen! 30 jaar lang ben ik puur aan het overleven geweest. En dan de andere dingen die ik heb meegemaakt. Ik kreeg de ene tegenslag na de andere te verwerken. Twee keer in twee weken zelfs. Toen ben ik erg boos op God geworden en kreeg ik er steeds meer moeite mee om naar de kerk te gaan. Ik ging wel, maar ik was alleen maar boos en verdrietig. Ik kreeg contact met twee lieve mensen die me geholpen hebben om stukje bij beetje wat van die woede te laten varen. En ze bleven me vertellen dat God WEL te vertrouwen is. Maar als God dan te vertrouwen is, waarom dan zoveel narigheid en tegenslagen? Ik heb in die tijd een gedicht erover geschreven, dat ik hier ook geplaatst heb. Daar schreef ik toen ook in dat ik het gevoel had dat ik nooit genoeg vertrouwen had. Want de tegenslagen bleven maar doorgaan. Ik zag het als beproevingen van God. Vorig jaar heb ik het mijn ouders laten lezen en ze moedigden me aan om het op te sturen naar het contactblad van onze kerk. Daar kwam het in te staan, en ik kreeg veel lieve reacties. Veel mensen herkenden zich erin. In dat gedicht heb ik mijn vragen en moeiten in het geloof als in een soort gebed naar God verwoord. http://plazilla.com/gedicht-vragen-en-twijfels-in-het-geloof

Ik heb moeite met het leven, met het geloof. Ik begin nu heel iets van een stukje eigenwaarde op te bouwen, in ieder geval heb ik geleerd dat ik mezelf mag zijn :-) En dat vind ik heel bijzonder! Omdat ik altijd denk dat ik nooit genoeg vertrouwen heb, is het heel moeilijk om God nog meer dan dit te vertrouwen. Toch kan ik het niet beter dan dat ik al doe (maar voor mijn gevoel schiet ik dus tekort in het geloof). Zoals die mensen van de kerk zeiden 'je zal vaak worden aangevallen', ik voel dat dus heel vaak zo. Of het is mijn angst omdat ik al genoeg gepest ben. Stel je al je vertrouwen volledig op God , dan word je aangevallen. Vaak voelde ik dat als ik met hulp weer een beetje vertrouwen op God had opgebouwd, dat ik me binnen no-time zo slecht voelde, of er wat ergs gebeurde, dat het weer ongedaan werd gemaakt. Ik bid God om bescherming. (maar in deze zin heb ik dus wat moeite, vanwege wat ik al schreef...) Moet ik me dan altijd laten treiteren door 'de tegenstander?' Ik blijf hiermee zitten. God laat toch alles meewerken ten goede? Ik word 45, ik wil graag wat van het leven maken: leven i.p.v. overleven. Echt, het zal wel gestoord klinken maar het is serieus wat ik voel: 'ik heb al zo'n angst in het geloof, ik ben serieus soms bang (echt!) dat God nog meer narigheid op mijn pad zal sturen zodat ik nog meer zal moeten vertrouwen (omdat ik die angst heb)'. Ik word af en toe echt gek van mezelf!

Het lied: 'wat de toekomst brengen moge' raakt me enorm en ik vind dit echt heel moeilijk! Met zelfs huilbuien tot gevolg als ik al aan de tekst denk, wat ik nu dus maar niet zal doen... :-)

Alles brengt al veel spanning teweeg, zijn er nu meer mensen die hier ook mee zitten? Zoals ik het heb opgeschreven, is hoe ik het op dit moment voel. Dus een momentopname! Het is dus niet altijd zo erg maar ik word dus altijd heen en weer geslingerd tussen hoop, verdriet, angst en vertrouwen. Ik blijf alles bij God brengen, echt, neem dat van me aan. Maar het is enorm frustrerend en het kost enorm veel energie.

Ik heb gewoon moeite met het leven en waarom dingen zo gelopen zijn, ook een stuk van een verwerkingsproces in therapie. Zeker op dit moment is het heftig in alle opzichten. Maar toch... we hoeven toch niet bang voor God te zijn?

De knipogen van God merk ik echt wel bij tijden! Zoals vandaag een email 'hoe ervaar je rust van God'. Ik waardeer dit enorm natuurlijk en dank God echt voor zulk soort dingen.

Doe ik echt teveel mijn best??? Zet ik mezelf teveel onder druk? Ook in moeilijke dingen die ik echt aanga (therapie wat best heftig is, enz.) doe ik altijd mijn best, ik ga ervoor en altijd gaat het gewoon goed. Maar het gevoel van 'zal het wel goed gaan' blijft. Ik word er soms gek van maar laat mezelf daardoor niet tegenhouden! Is het 'het teveel mijn best doen' dat me altijd opbreekt? Dat ik daardoor steeds met deze dingen worstel?

Reacties (22) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Duim omhoog.
En ik ben ook zo opgevoed, in een streng gelovig gezin etc. Daar wordt alles gezien dat jij een zondaar bent etc.
NEEEEEEEEEEEEEE
GELUKKIG BEN JE OP DE GOED WEG.
En het klinkt raar om te zeggen of te schrijven dat je van jezelf houdt.
Maar til daar maar niet té zwaar aan hoor. Je mag er zijn, en dat zegt voldoende. Het is: jezelf accepteren.
Een goed weekeinde en laat die angst maar los.
WANT
God is bij je en ons.
Dank je wel. Gelukkig ben ik niet in een streng gelovig gezin opgevoed. Wij voelen ons op ons gemak in onze kerk, waar veel 'kan' (een opwekkingsdienst, een ontmoetingsdienst, opbouwdienst, ook in de gewone diensten worden psalmen afgewisseld met opwekkingsliederen of liederen uit andere bundels).
Door mijn zelfbeeld en gebrek aan (zelf)vertrouwen is bij mij die angst vaak aanwezig, dus ook in het geloof. Misschien doe ik teveel mijn best? We zijn toch goed zoals we zijn?

Momenteel zit ik weer middenin de verwerking van een trauma en op dit moment is dat even heel heftig qua woede en haatgevoelens naar die ergste pester.
In de therapie zijn we nu bezig gegaan met alles wat met dat zelfbeeld te maken heeft, hoe dat zo de grond in is geboord. Heftig dus, maar ik zie het wel als mijn kans om hier echt verder in te komen, op weg naar een normaler zelfbeeld. Maar de verwerking is bij tijden heel heftig.
En dank je wel ook voor die laatste regels! Je hebt gelijk. Zo mag ik het ook zien.
XXX
Super dapper dat je dit hebt gedeeld!
De sleutel is jezelf accepteren. God kan dit niet voor jou oplossen, die accepteert jou gewoon, all incl.
Het is logisch dat je hier nog moeite mee hebt, met jouw geschiedenis. Ik herken het stuk dat ik nooit goed genoeg was.
Dat heeft ons klein gemaakt. Schenk het geen aandacht meer, die negatieve gedachten over jezelf helpen je het minst verder.
Liefs Mo X
God kan me er denk ik wel in helpen om wat positiever over mezelf te leren denken :-) God accepteert me, dat weet ik. Dus Hij kan daarin wel helpen. Ik weet dat ik daarin een lange weg te gaan heb maar ik merk dat ik de laatste tijd wel meer mezelf leer zijn, waardoor contact met anderen in winkels/visite enz. wat meer ontspannen gaat. Dat is al heel fijn om te merken! Voor mij is dat een hele vooruitgang.
Wat betreft angst voor de toekomst, loslaten en zo: ik probeer nu een nare gebeurtenis (niet uit het 'pest'verleden) bewust los te laten. Ik ben daar ook zo klaar mee... Als me dat lukt, al is het gedeeltelijk, is ook dat weer een hele stap in de goede richting.
En ja, ik heb altijd wel angst voor de toekomst. Bang voor nog meer narigheid, bang dat het altijd zo blijft. En wat me nu steeds in gedachten komt, is dat ik me afvraag hoe mensen in de kerk vaak zo blij zijn en zo voluit kunnen zingen. Ik voel vaak verdriet bij opwekkingsliederen, hoewel ik de meesten ook mooi vind. De liederen raken me echt. Maar ja, ik ben nu echt dingen aan het verwerken dus ik neem aan dat dit er ook bij hoort. Maar het valt niet mee. Ik heb nu een paar vrij goede dagen gehad, op dit moment voel ik weer verdriet, dus zo hobbelen we door :-)
Probeer in het "nu" te blijven, niet te ver vooruit. Kleine stapjes.
Je bent hartstikke goed bezig. Er is zo te lezen nog veel verdriet wat verwerkt moet worden, ja dat hoort erbij. En duurt soms langer dan je zou willen. Heel goed dat e.e.a. al makkelijker gaat. Dit gevoel blijven voeden is essentieel om vooruit te komen. Neem de tijd en kijk eens of het jou lukt om ook voluit mee te zingen (al stromen de tranen misschien over je wangen. laat maar gaan!)
Dat is een goede tip :-) Ik zal het eens proberen. Meestal zing ik de gedeeltes mee die wel lukken. Bij behoorlijk wat nummers voel ik emoties, en die tranen stromen soms echt (en vaak) maar dat kan me niks schelen :-) Daarin kan ik ook mezelf zijn! Maar dan kan ik vaak geen woord zingen, laat staan hardop, haha. Maar het valt te proberen natuurlijk. Als je eens wist hoe vaak er emoties ook bij anderen in de kerk zijn ... opwekkingsmuziek doet vaak wat met je. Onze diensten zijn erg toegankelijk en vlot, en er wordt vaak in gelachen en gehuild.
Het is mooi, maar het kost me ook heel veel energie.
Dank je, dat is lief van je! X
Mooi geschreven, angst is een slechte raadgever en als god zou mogen Bestaan is het een God van liefde en niet één die bij voorbaat jouw slecht wil laten voelen lijkt mij, God is iets waar ik zelf anders over ben gaan denken ,maar wel besef mocht hij bestaan dat hij niet de veroordelingen kent zoals wij mensen die kennen en het zinnetje We hoeven toch niet bang voor GOD te zijn ik denk dat God als die ondanks mijn ongeloof zou bestaan zeker daar helemaal met je eens zou zijn. Ik ken die angsten heel goed, ben er mee opgegroeid en ze zijn in mijn hoofd geprent, je worsteling is een krachtige zelf ontdekking en erkennen van een angst die onterecht is doch sterk meeleeft in jouw wijze van handelen en denken, erg knap hoe je dit schrijft en wil jouw veel sterkte wensen en bewonder je en vertrouw ook op je eigen goedheid dat kan zoveel rust bieden!
Ik ben echt blij dat ik deze stap gezet heb en al mijn vragen en twijfels heb opgeschreven. Dankzij reacties ga je dan weer andere uitgangspunten zien en krijg je dingen aangereikt om er anders naar te kijken. Als het soms erg moeilijk is, dan zie je alleen de dingen waar je moeite mee hebt. Fijn dat jullie schrijven hoe jullie het zien, en waar ik OOK naar mag kijken: de positieve dingen :-)
Dat is de manier!We zijn er om elkaar te helpen. ;-)
Goed onder woorden gebracht. Ik kan me begrijpen dat je twijfelt over alles en dus ook over je geloof. Maar ik denk niet dat je over die liefde hoeft te twijfelen. Ik sluit me volledig bij Vuurvlinder (en de anderen) aan.
Het zal ook wel de verwerking zijn waar ik nu middenin zit. Die vragen horen erbij, neem ik aan. Maar lastig is het wel, vooral als je zoveel hebt meegemaakt, dan word je overal bang voor en twijfel je heel snel.
Ik zie een worsteling bij je, een stukje dat jij langzaam probeert een plekje te vinden op deze aarde, en bij jezelf. Je bent opgeroeid met het christelijk geloof en heb daar aan een godsbeeld gekoppeld. Mijn beeld is hier anders over maar dat doet er nu even niet toe.
God kan niet alles en je twijfel kan ik me voorstellen, maar god was niet de gene die je pijn deed dat waren mensen! En mensen doen nu eenmaal niet altijd leuke dingen, aardige dingen.
Ik denk dat je moet proberen dat los te koppelen, het waren mensen die je dit aandeden. Voor god ben je goed zoals je bent! Je kunt niet meer dan jezelf zijn! En daar ben je mee op de goede weg.
god heeft je lief zoals je bent! Je mag jezelf zijn! Je angsten zijn niet nodig. Je doet het heel goed!
onthou dat, stapje voor stapje kom je er wel!
XXX
Ik ben met het christelijk geloof opgegroeid en het beeld dat ik van God heb, dat komt door wat ik heb meegemaakt en doordat ik zo lang totaal geen eigenwaarde of zelfvertrouwen heb gehad.
Mooi wat je schrijft! Ik denk trouwens dat God wel alles kan :-) Maar God deed me inderdaad geen pijn, maar die klas'genoten'. Daar heb je gelijk in.
Ik leer om wat meer mezelf te zijn. En meer kan ik niet doen. Soms moet ik er echt aan herinnerd worden dat God van me houdt zoals ik ben, dus ook met mijn angsten en vragen :-)
Thanks! XXX
Graag gedaan! Je bent op de goede weg.
XXX