Dit jaar 10 jaar uit huisgeplaatst

Door Dolfijntjuh23 gepubliceerd op Sunday 16 February 21:50

Dit is een stukje uit mijn verleden, Ik hoop dat als ik het van mij afschrijf dat ik het een beetje los kan laten.

Toen ik een jaar of 8 was kregen mijn ouders broer en zussen begeleiding van een maatschappelijkwerkster. Deze vrouw kwam weeklijks bij in thuis om te praten met mijn ouders hoe het in de huis ging, zo af en toe deed deze vrouw leuke dingen met ons en hadden we veel lol. Als deze vrouw er niet was, was het inhuis gewoon niet leuk. 

Al vroeg werd ik mishandeld door mijn vader, ik werd geslagen met een matteklopper waardoor ik van top tot teen helemaal blauw was, op school tijdens gym moest ik dan al als klein meisje aan de juf vertellen hoe ik aan de plekken kwam. Ik wilde hier nooit over vertellen op school en verzon een smoes dat ik gevallen was en daarom zo blauw was. Ik mocht naturlijk niet vertellen wat er werkelijk gebeurde omdat ik anders nog meer klappen zou krijgen.

Ik wilde een vroeger graag buiten spelen, als dat niet mocht liep ik gewoon naar buiten maar zodra ik binnen kwam werd er weer geslagen of gescholden door mijn ouders.Mijn buurmeisjes en ik hadden een keer ruzie en ik werd gepest, ze gingen naar mijn ouders toe en vertelde dat ik sloeg en schopte.Elke keer moest ik dan voor straf naa binnen, mijn vader is een keer zo agresief geworden dat hij waar iedereen bij was mijn keel dicht geknepen, mijn oma gilde heel hard dat hij los moest laten maar dit hielp niet... En ik blij maar niks zeggen omdat ik niet wilde dat we verder in de problemen raakte.Dit is in ruim 2 jaar gebeurd 2 jaar lang werd ik mishandeld thuis, maar het liep verder uit de hand. De maatschappelijkwerkster vertrouwde de situatie niet en deed een klacht bij het AMK(algemeen meldpunt Kindermishandeling) er kwamen mensen bij ons thuis kijken hoe het ging en hadden steeds gesprekken met mijn ouders. Het Amk schakelde Bureau jeugdzorg in.

 In het jaar 2010 kwam jeugdzorg in ons leven. Ik was altijd boos op deze mensen en wilde niet met ze praten. In het jaar 2010 kregen we onze eerste keer kinderrechter en moesten daar komen om te praten hoe wij het vonden gaan thuis. Hier vertelde ik dan eindelijk wel de waarheid omdat ik dit moest. Ik kon niet langer mijn ouders in bescherming nemen. Als snel kregen we een brief van de rechter dat we weer voor moesten kom om de uitspraak te horen. hier kregen we te horen dat we uithuis geplaatst moesten worden. Maar mijn ouders won deze strijd en we mochten thuis blijven wonen dit ging 4 jaar lang door. 

In het jaar 2004 werd er dan besloten door de kinderrechter dat we uit huis geplaatst moesten worden. Dit omdat de thuis situatie niet veilig was. 2 jaar lang werd ik misbruikt door mijn biologische vader. ik mocht hier van hem met niemand over praten elke keer werden ik misbruikt als mijn moeder boodschappen was doen of aan het werk was of wat dan ook. het gebeurde in ieder geval altijd als mijn moeder niet thuis was.

Op 8 februari 2004 moesten we op gesprek komen bij de kinderrechter hier was de uitspraak dat we uithuisgeplaatst zouden worden. Dit keer hadden me ouders geen toezegging en het gebeurde. Deze dag ben ik gewoon terug naar school gegaan om hier over te praten met mijn juf....als of we nog niet genoeg gezeur en gezeik hebben gehad....... Die middag gingen we verder met gesprekken voor de uithuisptaatsing. Ik wilde er niet heen maar als ik er niet heen zou gaan zou ik door politie gehaald worden op school samen met mijn voogd. mijn oudste zus en ik werden samen in een huis geplaatst. We hadden een keus gekregen of we zouden die woensdag gaan of we zouden die weekend gaan. Mijn zus en ik hadden hier geen zeggenschap over vonden mijn ouders en die kozen gelijk voor de woensdag.Ik was hier vreselijk boos over dat we zelf niet hebben mogen kiezen. Bij thuiskomst hebben mijn zus en ik gelijk onze koffer in moeten pakken met kleding en andere dingen die we mee wilde nemen naar het tehuis. Die avond kwam er nog bezoek om afscheid te komen nemen van ons. Dit deed mij veel pijn en verdriet. 

Op 9 februari gebeurde het allemaal, ik moest deze dag nog naar school en vond het maar niks, en dat terwijl ik school altijd leuk vond. Maar gelukkig begreep mijn juf de situatie en hoefde ik niet veel te doen.Die avond kwamen er ook nog mensen afscheid nemen. Om 19.00 uur was het zover mijn zus en ik werden weggebracht naar het tehuis. Toen we daar aankwamen hadden we een gesprek met 2 vrouwen die daar werkte en met mijn ouders om afspraken te maken. Na het gesprek moesten mijn ouders weg. het afscheid heeft mij nog nooit zoveel pijn gedaan. 

nachten lang heb ik gehuild om mijn ouders, eindelijk het was weekend en we mochten een weekend thuis slapen, gelukkig weer even in je vertrouwde omgeving en je eigen spulletjes. Zondag moesten we weer naar huis en weer opnieuw deed alles pijn. Die maandag werden we gebeld door me voogd dat dit de eerste en de laatste keer was dat we weekende thuis mochten slapen omdat zei voor 4 weken op vakantie zou gaan. 4 weken lang geen papa en mama bij ons wat waren deze tijden zwaar voor mij. Na 4 weken kwam mijn voogd op gesprek en kwam mijn zus en mij vertellen dat we nooit meer naar me ouders mochten....Dit deed ons nog meer pijn en deden dingen gewoon stikum. Mijn moeder kwam stikum in de buurt van school kwam en wij soms naar haar.

Het doet me nog steeds zoveel pijn en verdriet dat mijn jeugd zo rot is geweest, dat ik me niet normaal heb kunnen ontwikkelen in een gezin. Ik mis de liefde wel eens nog steeds die elk kind van hun ouders horen te krijgen zoveel verdriet heb ik als ik het ineens wel krijg. Nu ik op mijn zelf woon merk ik dat de afstand tussen mij en me ouders best groot is. Soms mis ik het heel erg maar soms vind ik het heerlijk dat ik op me zelf woon. Maar zelfs nu nog mis ik wel eens een arm om me heen en een knuffel en de liefde. Ik ben vorig jaar mijn baan kwijt geraakt met kinderen omdat ik het gewoon niet meer aankon al die leuke/lieve kinderen die wel een leuke band hebben met hun ouders. 10 jaar later doet dit nog echt vreselijk veel pijn om dit aan te moeten zien en te moeten voelen dat ik dit niet heb gehad.

 

 

 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Zo jong nog en al zoveel ellende in je leventje. Toch mag je niet opgeven in je leven. Na een rotperiode komen er ook mooie dagen. Elke dag een klein stapje voorwaarts, proberen te verwerken. Kan niet voor jou oordelen maar lijkt me goed dat je een uitlaatklep zoekt. Iemand waar je je goed bij voelt en waar je je verhaal aan kwijt kan. Kan je het niet opbrengen om te praten, schrijf er dan over. Sterkte, blijf positief denken. Komt wel goed met je.
Bonkita zet mijn naam niet hier neer
Geen probleem als je dat niet wilt, maar dat kan je ook anders zeggen. Ik probeer je te helpen.
Ik weet dat jullie mij proberen te helpen. iedereen probeert mij te helpen.
Maar nu zit ik vandaag gewoon in een vreselijke rot bui en kan ik helemaal niks meer hebben.
Ik wil weg uit deze rot Situatie weg uit deze klote huis. Deze mensen hier in huis stressen mij kapot erg. wat er vandaag allemaal gebeurd is ben ik nog niet klaar mee.....
Ik ga of wraak nemen of morgen dingen doen die ik nooit zou doen thuis, want hun willen mij niet helpen is goed dan is mijn toppunt ook bereikt. Krijg ik niet zosnel mogelijk mijn woonpas dan weet ik niet hoe deze hel hier in huis gaat eindigen voor mij. Alleen maar gezeur en gezeik om je heen deze mensen hier hebben geen leven de hele dag alleen maar die rot muziek en dan nog met de rot bassen ook. Ik ben lichaamlijk op en ik kan al die problemen niet meer aan:'(
Ik begrijp je wel, maar ik vraag je dringend geen dingen te doen waar je spijt van krijgt of beter gezegd problemen mee krijgt. Ga geen wraak nemen. God zegt dat Hem de wraak toekomt. Met andere woorden: Hij zal vergelden wat jou is aangedaan. Ik weet dat het moeilijk is, maar probeer te leven zoals Jezus leefde. Laat Zijn leven op aarde een voorbeeld voor je zijn. Hij was de meest vergevinggezinde Persoon die op aarde rondliep. Probeer hen te vergeven, dat betekend niet dat je het goedpraat, maar je geeft het daarmee wel aan God.
Heb je die woonpas al aangevraagd? Dat hoop ik wel en is het een optie om te proberen bij mensen op kamers te gaan wonen? Dat gaat sneller dan een eigen huisje en dan ben je in ieder geval hier weg.
Wat die geluidsoverlast betreft als de leiding niets wil doen, dan kan je zelf aangifte doen bij de politie. Misschien zou je zelfs de huisnummers van de mensen die dat doen kunnen noteren.
Probeer die mensen zoveel mogelijk te negeren. Dat kan je doen door te proberen zo vaak mogelijk naar de kerk te komen. Dan ben je in een goede atmosfeer. Blijf anders zoveel mogelijk op je kamer of ga naar andere mensen toe en je weet dat je twee oren hebt: ene oor in en andere oor uit.
Probeer, als je dat nog niet doet, elke dag te gaan bidden. Dat hoeft niet heel lang te zijn, maar je bent een kind van God en Hij wil je gebeden verhoren. Bid ook in tongen. Dan heb je geen idee wat je bidt, maar God weet dat wel en kan ook daar doorheen werken.
En weet dat er in de kerk heel veel mensen zijn die van je houden en dat Hans en ik daarbij horen.
Dank je wel,
nee ik heb mijn woonpas nog niet aangevraagd. mensen komen hun afspraken niet na.
Nee ik mag niet bij andere mensen op kamers en nee ik wil ook niet bij andere gaan inwonen.
Als alles goed gaat ga ik die morgen aanvragen.
Ik heb ze nu een waarschuwing gegeven moet ik 1 keer bellen naar begeleiding doe ik dat maar na de eerste keer niet stoppen bel ik gelijk politie dit heb ik hun ook gemeld.
Ik ga niet elke keer in mijn kamer blijven voor mensen die overlast veroorzaken dit is namelijk geen optie.
maar dit is mijn wraak door politie te bellen want dan kunnen die rot mensen wel ineens luisteren.
Ik kan niet elke keer naar de kerk komen, dit omdat jullie allemaal in de kerk weten dat ik vreselijk vermoeid ben.
Ik ga zo een poging doen om te slapen aangezien het vandaag wel rustig is.
Hoop ook dat dit zo blijft.