De Geheime Kamer (Motorfietsgerrit)

Door Motorfietsgerrit gepubliceerd op Sunday 16 February 09:50

'Pang, peng..sputter sputter' en met een doffe dreun er na geeft het gaspedaal van mijn lelijk eendje geen respons meer. Mijn rechtervoet heeft de regie verloren en de natuur neemt het van mij over. Zonder motorgeluid rollen we verder en verder, omdat het bergafwaarts gaat rollen wij voort en voort. De ijsharde regen slaat tegen de ramen, de storm laat ons wankelen, maar wij rollen voort.

We rollen naar beneden in vrije val...zonder gebruik te kunnen maken van de motorrem. Het gaat sneller en sneller. Het is pikkedonker en de ramen zijn zowel van buiten als van binnen beslagen, het zicht is minimaal...bochten volgen elkaar op...sjeetjemineetje, halen wij het dal of komen wij ten val?

Oeps, sodemieters, een blik naar omlaag toont een zwaar transport dat bergopwaarts komt. Zal straks de haarspeldbocht ruim willen nemen. Maar wij denderen zonder licht naar beneden, die trucker kan ons niet zien, shit shit shit, de rem van de eend is inmiddels veel te heet, die geeft geen respons...we razen op die haarspeldbocht af!....

Ai ai ai, waar ik al bang voor was gaat nu gebeuren... de truck en wij gaan botsen..maar oops, daar is een spoor omhoog rechtdoor. Ik hou mijn stuur stevig vast en ga dáárvoor!

Oorverdovend gekletter van grind tegen de wielkasten overstemt het hagelgeluid, onze snelheid neemt af en -jawel, tot besluit- we komen tot stilstand en gaan de deux chevaux uit!

Heigend en trillend staan wij na te beven...terwijl we de truck omhoog zien -en horen- voortbewegen. Het is koud, ijsregen valt, we stappen de eend snel weer in! Het ding geeft geen teken van leven, er zit geen fut meer in.

'Hee', komt vanachter de achterbank...'Kijk..., een huisje'. Waarempel, helemaal waar...een hutje in ons vooruitzicht, dus hopsa...jas dicht..en in snelle pas dáárnaartoe.

Het pad is vol kiezels, stenen en hobbeligheden. In het donker lastig te zien...al struikelend en strompelend komen we bij de toegangspoort...geen teken van leven te bekennen....

Deur is echter niet op slot...een duwtje laat hem open gaan. Wij zijn ondergaan van de kilte en emotie, dus blijven beslist niet buiten staan. Gaan naar binnen en..sjongejonge, SJONGEJONGE, wat een pracht, wie had dat verwdacht? We zien praal en Pracht!

Waanzinnig waar wij nu terechtgekomen zijn. Heerlijk warm, de lucht verruimd met weldadig aroma van wierook. Een zeer welkom achtergrondgeluid...alsof we in utopia beland zijn...

Vol verbazing kijken wij om ons heen...er is veel te zien; vitrinekasten vol met bezienswaardigheden, muren bekleed met prachtige details...en vooral -dat intrigeert- deuren met nieuwe perspectieven!

Deuren...waar je maar kijkt, vele deuren, niet te geloven. Zoveel verschillende deuren...

Mijn reisgenoten openen ieder voor zich een deur en ik ben zeer verheugd met hun uitroepen hoe mooi het allemaal is...

Ook ik open een deur...krakend als die ging... en treed de vaalbelichte ruimte in... Ik lees op een groot bord dat aan de muur hangt 'Dit is de geheime kamer'. En dat wil ik delen met mijn medereizigers, dus ik loop terug naar de deur... Deur is weg! Geen enkele kier, raam, deur of scheur...ik ben opgesloten in de geheime kamer.

 

 

 

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een heerlijk verhaal! Ik zat er helemaal in. Metaforisch gesproken is het briljant!
Gelezen en beoordeeld!
Ja kom op Gerrit, je kan ons niet zo achterlaten.... Er moet een uitgang zijn....trap het tapijt is om...luikje misschien? Grappig geschreven.
Om je niet al te ongerust te maken; het was geen makkelijke opgave, maar ik ben er uit gekomen. Hoe? dat mag ik je niet zeggen.
Gelezen.
Gelezen!
Oeps, geen deur meer. Dat is best wel jammer want we zullen nooit weten hoe dit verder gaat. Of toch wel.....
Dat blijft helaas geheim!
En hoe loopt het nu af? Leuk verhaal al is het wel een open einde die nieuwsgierigheid naar het vervolg wekt. Dit smaakt naar meeer.
Maar blijft geheim Anerea...