Ik kan het niet meer aan

Door Dolfijntjuh23 gepubliceerd op Sunday 16 February 00:20

 

 

Soms weet ik niet meer wat ik denken moet,

Soms weet ik niet meer wat ik doen moet.

Soms wil ik het uitgillen van de pijn en verdriet,

Pijn en verdriet die vast zitten diep van binnen die geen mens van mij weet.

Soms denk ik over dingen na waar je niet over na wil denken.

Soms is het leven echt hard en gemeen, Het voelt net of dan iedereen tegen je is.

Dit jaar is het 10 jaar dat ik door die klote jeugdzorg uit huis werd geplaatst, deze beseffing dat het al 10 jaar is doet mij vreselijk veel pijn. 

Mensen snappen niet waar ik over praat of weten niet wat ze zeggen moeten. 

Ik weet niet meer waarvoor ik leven kan/moet, de afgelopen dagen komen de gedachten van het zelfmoord hard terug. 

Met niemand waar tegen ik het tege durf te zeggen dat ik met deze gedachte rond loop.

Ik weet niet meer wat ik er mee moet doen, ik kan op deze manier niet naar mijn toekomst kijken.

Als het weer even goed met me gaat duurd dit op het moment maar 2 dagen en dan ben ik weer helemaal op af.

 

Soms ben ik helemaal klaar met mijn zelf, Ik vind me zelf dan lelijk, dik, en gaat alles mis wat mis kan gaan.

Met mijn thuis situatie gaat dit er niet op vooruit.

Ik woon met mensen die totaal geen rekening met andere houden en het geweldig vinden om tot half 2/2 uur nog lekker harde bass te draaien zodat mensen niet kunnen slapen. Ik heb me al 2 weken af moeten melden op me werk omdat ik oververmoeid ben. 

Afgelopen vrijdag ben ik naar mijn huisarts gegaan omdat me dit verplicht werd door mijn werkbegeleidster.

Mijn huisarts vond dat ik het probleem thuis maar eens hars aangepakt moet worden en de mensen rekening moeten gaan houden. 

Er is wel een document in mijn map gemaakt en moet ik terug blijven komen als ik me zo vermoeid blijf voelen. en dan hoop ik gewoon dat ik dan hier wordt weggegaald,zodat ik normaal kan gaan leven.

met elk liedje/ woorden of wat dan ook ben ik zo prikkelbaar zo erg dat mensen niks liefs ook tegen mij kan zeggen omdat ik dan een vreselijke huilbui krijg.

Zelfs heb ik dagen gehad dat ik helemaal doordraaide en gewoon tegen dingen aansloeg omdat ik mijn frustratie niet kwijt kan.

Ik ben zo gefrustreerd dat er al 10 jaar wordt gezegt dat het goed komt met mij, maar dit is het nog niet hoelang moet het duren dan.

Ik wil gelukkig zijn net zoals ik andere mensen zie, gelukkig met mijn familie zijn, We zijn gewoon uit een getrokken. Niemand die meer bij me komt niet eens gezellig komt slapen of eten.

Ik voel me echt vreselijk alleen en weet dus gewoon niet meer wat ik met mijn zelf aan moet. 

Vorige week heb ik nog lopen gillen dat ik liever in een kistje lig dan dat ik hier nu op de bank zit dit gaat met gewoon te ver maar geen ene instantie of iets weigeren gewoon te helpen omdat ze vinden dat ik genoeg therapie heb gehad. 

Ik moet nu gewoon allees op een rijtje zetten zodat het in me hoofd een stuk rustiger wordt.

Voel me echt vreselijk :'(

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat heb jij trouwens een leuke profielafbeelding.
Klopt daarom ben ik ook zo prikkelbaar. Ga zeker weten schrijven. Ja dat wel maat die hebben ze zelf mega veel shit
Voor je het weet heb je een ander huis.
Dat duurd nog wel fd
Dat is niet echt fijn meis.
Ik snap en begrijp je gevoel volkomen.
Probeer hulp te zoeken en één ding heb je al achter je staan en dat is je huisarts.
Kom op meisie. Je kan het.
Hou hoop en moed.
Nee inderdaad en ik weet het ook gewoon echt niet meer.
Ik wil hulp hebben maar ze geven mij dat niet. Ben al meerdere malen naar de arts geweest om doorverwezen te worden om over alles te praten om het leven op een rijtje te kwijgen. maar die hulp bieden ze me niet omdat er gevonden wordt door Parnassia dat ik al genoeg therapie heb gehad.
Het verleden en alle dingen achter volgen mij ik ken het niet meer kwijt het is zo hefitg allemaal. Misschien vind ik de moed om het hier op plazilla ooit te zetten. Maar voor nu ben ik daar te prikkelbaar voor.
Dank je wel Zal het zeker weten proberen
Komt ook door je slaapgebrek waardoor je prikkelbaarder van wordt.
Schrijven kan altijd helpen.
Heb je vrienden ondertussen gemaakt waar je je verhaal kwijt kunt?
Ik begrijp dat je het gevoel hebt dat je helemaal klem zit en dat je niet goed weet hoe je verder moet. Misschien kun je het moeilijk geloven, maar er komen ook voor jou echt betere tijden.
Wie zijn 'ze' die vinden dat je genoeg therapie hebt gehad? Misschien wordt het gewoon tijd dat je eens een therapeut krijgt die snapt wat jou beweegt. En dat jij die therapeut ook een kans geeft om succes met jou te boeken.
Misschien helpt het je om te praten met een vrijwilliger van een telefonische hulpdienst. Daar zitten mensen die goed kunnen luisteren en die je kunnen helpen om de dingen voor jezelf goed helder te krijgen en te weten wat je keuzemogelijkheden zijn.
Probeer dit eens:
Telefonische hulpdienst Sensoor
Bij Sensoor staan opgeleide vrijwilligers dag en nacht voor u klaar.
Telefoon: (070) 345 45 00
Website (ook voor contact via chat en e-mail): www.sensoor.nl
Je doet er verstandig aan vandaag naar de kerk te komen. Je weet dat er mensen zijn die wel van je houden en wel in je geloven. Zelfmoord is geen oplossing, daar moet je niet eens aan willen denken. Het verwijderd je bij God vandaan en dat wil je echt niet.
Rachel
Ik ga hier niet eens opin. Of ik er zelf voor kies om aan zelfmoord te denke..... je maak mij nog bozer dan ik al ben
Het komt allemaal goed, zusje. Ik blijf voor je bidden. We spreken elkaar deze week zeker nog.
Voor nu komt het even het even niet goed
Ik houd van je zusje
Dan staat dus in elk geval ook je huisrts achter je....?!
(Hans)