Alzheimer gedicht

Door Josfremeijer gepubliceerd op Friday 14 February 14:10
 
Levenskleuren verschieten en worden bleker
Je eens zo standvastige houding  is nu onzeker
Gezichten veranderen van vorm
Voldoen niet meer aan jouw norm
 
Overleden ouders leven weer
Je weet het zelf niet meer
Je kinderen veranderen van naam
Komen als  vreemdeling voor je staan
 
Veilige plekken kun je niet vinden
Het is, om je er over op te winden
Beslissingen kun je niet meer nemen
Je beseft dat plotseling, je gaat wenen
 
Je gedachtenwereld stort in
Je leven heeft dat nog zin?
Je verzorging slaat om in een kwelling
En voor je gevoel glij je van een helling
 
Je komt terecht in vreemde straten en stegen
Je komt daar niemand  meer tegen
Je bent bang  want je voelt je alleen
Je weet niet meer, het waarheen
 
Het doen wordt zo dwangmatig
Je praktisch handelen  niet meer statig
Wat is het liefste dat je zou willen
Je weet het niet en je begint te trillen
 
eenzaam blijf je bevend wachten
Er ontlokken zich geen gedachten
Zelfs niet in de vorm van een waan
Van het uitzichtloze van dit bestaan
                                                                                                                              jf
 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.