Je zal het maar hebben....sensitiviteit bij jongens

Door Thuisinonderwijs gepubliceerd op Friday 14 February 11:20

Je zal het maar hebben. Zintuigen die op scherp staan, zoveel empathisch vermogen dat 'spannend' al snel té spannend is, en iets 'zieligs' bij jou binnenkomt als hartverscheurend, dat je stemmingen aanvoelt, ook als deze niet uitgesproken worden en dat een stemverheffing klinkt alsof iemand direct in je oren schreeuwt. Wat een ander warm water noemt, doet jou het uitschreeuwen van pijn, omdat dit ook écht daadwerkelijk pijn doet. Daarbij ben je dan ook nog een jongen. Je zal het maar hebben, je zal het maar zijn!

Jongens horen stoer te zijn, houden van duwen en trekken en van competitie, ze willen de beste, de sterkste en de stoerste zijn. Dat is 'normaal', dat is 'gewoon' en zoals een moeder laatst (ongevraagd) tegen mij zei: 'gezond' gedrag.

Dit hokjes denken maakt mij soms zo verdrietig. Zo boos. Zo machteloos. Want je zult ze maar hebben, twee zoons, die zich beide zo enorm aanstellen, tenminste... volgens de norm, datgene wat gangbaar is, wat als normaal te boek staat en als gezond wordt benoemd. En als zodanig geaccepteerd en algemeen gedachtegoed is. Ze iedere keer maar weer de tranen uit hun ogen moeten vegen, ze gerust moeten stellen en troost bieden, zoekend naar wegen om genoeg eelt op hun ziel te kweken, omdat ze anders verzuipen in de maatschappij.

Onze oudste leeft al maanden in een hel van kleine pesterijen op school. Tenen trappen, deuren die net voor 'zijn' neus dichtgeslagen worden, duimen die omlaag worden gestoken bij alles wat hij doet, ook al is daar geen aanleiding toe. Dit alles uiteraard buiten het zicht van elke volwassene. Andere kinderen zien het, merken het, maar vinden dat hij het gewoon moet negeren. Immers, X sloeg Y laatst een blauw oog, dat is toch veel erger? Maar probeer het maar eens te negeren. Iedere dag weer, een aaneenstapeling van kleinigheden, die op zichzelfstaand nog uitgelegd kunnen worden als ongelukjes. Ik ben zo ontzettend trots op ons kereltje dat hij de woede uitbarstingen voor thuis bewaard, maar hoe lang houdt hij dat nog vol?

Nadeel van zijn sensitiviteit is dat wanneer hij zou uithalen naar de pester in kwestie, hij teleurgesteld is in zichzelf. Vechten hoort niet, zou niet nodig moeten zijn, zijn rechtvaardigheidsgevoel is net zo sterk als zijn sensitiviteit hoog is. In zekere zin heeft hij nog begrip voor de pester ook, blijkbaar wil hij aandacht. 'De pester heeft ook hulp nodig, mam". Bij iedere pesterij, zelfs nu nog na maanden gedoe en gezeur, vraagt hij zich consequent af of het pesten was of 'per ongeluk' gebeurde. De pesterijen maken hem boos en vreten aan zijn zelfvertrouwen, maar jeetje wat ben ik trots op dit kind. In al zijn kwetsbaarheid laat hij steeds weer zien hoe sterk en stoer hij eigenlijk is, want elke dag gaat hij weer naar school met goede moed en hoop dat het vandaag beter zal gaan.

Mijn kereltje, stoer op geheel eigen wijze, mentaal sterker dan menig kind van zijn leeftijd, wist hij zelf maar hoe sterk en stoer hij eigenlijk is. Hoe groot en volwassen zijn gedrag al is. Kon hij dat maar voelen, had hij maar genoeg levenservaring om zo tegen de zaak aan te kunnen kijken. Het zou hem zo helpen, in zijn enorme verdriet en onzekerheid op dit moment. Konden maar meer mensen, volwassen mensen, denken en doen zoals hij, het zou de wereld zeker mooier maken.

 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het is te hopen dat de schoolleiding hier iets aan doet.