Een muze heb ik nodig....

Door Daantjeschrijft gepubliceerd op Thursday 13 February 05:50

Zuchtend kijk ik om heen. De stem van mijn persoonlijke plaaggeest klinkt venijnig in mijn oren 'ik heb je gewaarschuwd om jezelf niet te laten versloffen.'

De chaos die ik om mezelf heen gecreërd heb is de term 'versloffen' allang voorbij. Het lijkt wel of de trammelant uit het midden -oosten zichzelf naar mijn kamer, naar mijn kleine bescheiden woninkje verplaatst heeft. Zelfs de gezelligheid die mijn zorgvuldig bij elkaar gezochte accessoires moeten uitstralen lijken verloren te zijn in deze stortbak. 

Hoe heb ik dat toch gedaan? Hoe heb ik dat wederom voor elkaar gekregen? Ik voel me moe. Geestelijk uitgeblust. Het verlangen om op te staan, me aan te kleden en de deur uit te gaan ben ik al weken kwijt. Mijn grote verzameling make-up producten staan verloren op hun plaats in de badkamer. Mij bijna smekend aankijkend om weer eens gebruikt te worden. 

Mijn kleren, mijn geliefde verzameling aan fashion trends, ook die hangen te verstoffen in mijn kledingkast. Ik heb me terug getrokken uit het leven. Het enige wat ik nog lijk te doen is achter de computer hangen. Facebook checkend, af en toe een reactie achterlatend op iemands foto of status. Het sociale leven trekt aan me voorbij, behalve de digitale dan. Mijn beste jaren trekken aan me voorbij op deze manier.

Zelfs mijn schrijvershand lijkt alle inspiratie verloren te hebben. Enkele opdrachten heb ik al aan me voorbij laten schieten, gewoon simpelweg omdat ik er de energie niet voor op kon brengen.

Opnieuw pak ik mijn mobieltje erbij. Als vanzelf openen mijn geoefende vingers whats app. Weer lees ik het berichtje van een overbezorgde vriendin. 

'Lieverd, het wordt tijd om deze deprimerende fase van je af te gooien en weer iets te ondernemen. Bel me even dan maken we een afspraak.'

Ik weet dat ze gelijk heeft, maar... Maar ik wil het nu nog niet. Ik ben er nog niet klaar voor. En de reden! Wel, die kan ik zo met een paar simpele woorden aanduiden. Ik ben 'zijn' treiterijen meer als zat. De manier waarop hij me zelfs nu nog naar zijn wensen buigt. Hoe overtuigt was ik van het feit dat ik het emotioneel los had gelaten. Dat hij me geestelijk niets meer doen kon!

We hebben nog twee afspraken te gaan. Twee afspraken en daarna ben ik er echt vanaf. Toch kijk ik er tegen op. Alsof iemand me gezegd heeft dat ik de Mount Everest moet beklimmen, helemaal naar de top, terwijl ik onderaan de voet sta. 

Twee afspraken die ook, in mijn logica, op één dag gepland kunnen worden. Maar nee, hij wil er vanaf. En 'zijn' wil is wet, dat zou ik me ondertussen toch moeten beseffen. Ik heb hem verteld dat het me deze week niet zo goed uitkomt. Ook dat was tegen dovemansoren gezegd. Het betreft immers maar een half uurtje. Een half uurtje! Altijd alles op het laatste moment. Zo werkt dat op zijn planeet. 

Ik probeer het van me af te schudden. Hijs mezelf overeind van mijn stoel, na wederom een slapeloze nacht, en probeer wild wat structuur te krijgen in de chaos. Vruchteloze pogingen echter. Dit heeft een grove aanpak nodig. 

 

De deurbel gaat. Op mijn dooie akkertje slof ik richting de deur, mijn veel te grote joggingbroek oncharmant omhoog hijsend. Daar staat mijn buurvrouw. Jemig, heeft die vrouw dan nooit geen suiker in huis! Nog net op tijd weet ik te voorkomen dat die woorden ook daadwerkelijk over mijn lippen schieten.

Haar haviksogen constateren ook de puinhoop die ik ervan gemaakt heb. Ze fronst haar wenkbrauwen, maar dat hoeft ook niet. Het 'oh hemeltje' is overduidelijk van haar gezicht af te lezen. Ik slof naar mijn keukentje toe. Ook daar is de chaos niet te overzien. Overal staan borden, kopjes en glazen. Geen wonder dat ik geen glas meer over heb. Ze staan hier allemaal te wachten op een wasbeurt, zodat ze terug kunnen keren naar hun plekje in de kast.

Voordat ik het weet staat mijn buurvrouw al naast me. 'Lieve help kind, heb je hulp nodig?'

Het is alsof ik uit een roes ontwaak. Eindelijk weer uit de sluimertoestand terug keer. 

'Nee, dit kan ik zelf wel oplossen,' mompel ik een beetje geirriteerd vanwege haar bemoeizuchtige aard. 

Een ieder zou het zien als een goed bedoeld aanbod, maar ik weet dat het iets heel anders is. Ik ben een schrijfster, vanaf de dag dat de vrouw het wist heeft ze haar best gedaan om me te betrappen op labiele trekjes. Nu heeft ze er dan eindelijk één gevonden.

'Je hebt een, hoe noemen jullie schrijvers dat, een muze nodig,' is haar sarcastische opmerking. 

Op dat moment weet ik het. De vrouw heeft me zojuist een oplossing aangereikt. Ik heb een muze nodig...

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.