Ongemakkelijk Momentje

Door Daantjeschrijft gepubliceerd op Thursday 13 February 03:40

Zuchtend buk ik me voorover om het gezicht van mijn zoontje met een vochtig doekje af te doen, wat in mijn huidige positie overigens niet zo gemakkelijk gaat. Hij heeft duidelijk genoten van zijn ijsje. Mijn kleine meisje wordt ondertussen geholpen door mijn beste vriendin. 

Terwijl we beiden onze taak hebben babbelen we een beetje over de dagelijkse beslommeringen. Over de dingen die gaande zijn in ons leven. Mijn vriendin verteld me dat zij en haar vriend nu toch ook besloten hebben om aan kinderen te gaan denken. Het uitgaansleven kan hen beiden niet langer bekoren. Ik werp haar een warme glimlach toe, en klop met mijn beide handen op mijn immense buik. 

'Je krijgt er iets heel moois voor, maar je raakt dat elastische kwijt,' grinnik ik plagerig. 

Ik weet dat ik geen reden tot klagen heb. Tot nu toe ben ik mijn zwangerschapskilo's snel kwijt geraakt. Mijn figuur was al snel weer in conditie en de paar extra kilo's die ik was aangekomen kleefde, volgens mijn man, aan op de goede plaatsen. 

Andrea's mooie mond vormt zich in een warme glimlach. 'Gerald weet dat ik dat elastiek al lang geleden ben kwijtgeraakt.'

Voor mij was Andrea de meest mooie persoon die ik kende. Vanaf haar puberteit streed ze al met haar gewicht. Ze was nooit het slankste meisje van de klas geweest, maar had er ook nooit mee gezeten. 

Ze beschikte over een voldoende dosis zelfspot en zat goed in haar vel. In mijn ogen was ze een prachtvrouw. Ze straalde, was vriendelijk en een loyale vriendin die bovenal gek was op mijn kleintjes.

Het was gek. Nadat ik de beslissing had genomen om te vertrekken uit de regio waarin ik was opgegroeid was zij de enige die mij met regelmaat was komen blijven bezoeken. Nadat ik mijn zus had verloren door de beslissing die ik had gemaakt had zij die plek gevuld, toen ik het nieuws over mijn zwangerschap met haar had gedeeld. Zij was degene die mee op pad gegaan was voor babykleertjes. Zij was ook degene die de plek van mijn man had opgevuld, toen deze een keer niet meekon naar de verloskundige.

Ik kon en kan nog altijd overal met haar over praten. Ze was de enige die mij niet in de steek had gelaten, toen ik had besloten bij mijn eerste man weg te gaan. Andrea was de enige geweest die mij werkelijk had gesteund in die tijd, terwijl anderen me doodleuk vertelde dat ze niet langer met mij konden omgaan. 

De serveerster verschijnt bij ons aan tafel om te vragen of we nog wat willen drinken. We bestellen nog wat. Mijn zoontje doet zijn best om mijn aandacht te krijgen. 

'Mama, ik wil ook wat drinken,' ik vertel hem dat hij net een ijsje op heeft en dat hij wel een paar slokjes van mij kan pakken. 

Behendig schakelt hij over op zijn dramatische kleuterstemmetje om me ervan te vergewissen dat hij wel 'heel heel heeeeel' erge dorst heeft. Ik besluit het te negeren en praat verder met Andrea, waarop hij begint te drammen. Kleuterpubertijd noemen ze dat. Ik noem het een tijd waarop je duidelijk op je strepen moet staan. 

Net als ik hem bestraf voor zijn gedrag en mijn zoontje het luid op een huilen zet schuift er een stelletje aan op het terras. De vrouw kijkt ietwat geirriteerd naar mijn kleine jongen, waardoor mijn moederinstinct het overneemt. Ik wil hem beschermen tegen negatieve uitlatingen van anderen. 

Toch als ik de vrouw wat beter bekijk valt het me op dat ze er vermoeid uitziet. Het is geen irritatie wat ik zie, maar een verlangen. Een verlangen dat ik lang geleden ook eens voelde, toen ik dacht dat ik deze drammende kleine jongen, die ik nu zo graag op zijn plaats wilde zetten, nooit zou krijgen.

De achterkant van de man, zijn hele houding, maakte een gevoel van herkenning in me los. Een gevoel van herkenning die me ook lichtelijk de zenuwen bezorgde. Een blik op Andrea zegt voldoende. Dit was mijn ex! Is mijn ex! De man met wie ik een zeer vluchtig huwelijk achter de rug had. 

 

Terwijl ik daar een beetje in een shock verkeer, hoor ik een glas omvallen. Ik zie het vanuit mijn ooghoek gebeuren, maar ditmaal laat mijn reactie vermogen me in de steek. Mijn zoontje heeft hem omver gemaaid, nog steeds zeurend over het feit dat hij dorst heeft. Andrea reageert, gelukkig, sneller als mij en begint het op te deppen met de stapel servetjes waarmee we onszelf hadden bewapent. 

Mijn dochtertje begint te lachen. Blijkbaar heeft zij geen last van de gespannen sfeer die nu om ons tafeltje is komen te hangen. Kan zij er de humor nog wel van inzien. Wat dat betreft is ze sprekend haar vader. Haar gelach maakt een reactie los aan de tafel die ik probeer te vermijden. 

De vrouw zegt iets tegen mijn ex. Haar man nu als ik zo kijk naar rechter ringvinger, waar een gouden ring aan prijkt. Hij draait zich om naar mijn dochter. Er verschijnt een uitgebluste glimlach om zijn lippen. 

Was het dan? Een aantal dingen schieten door mijn hoofd. Hoewel ik dat stuk van mijn verleden al lang heb afgesloten. Een hoofdstuk is waar ik nooit naar terug blader, razen er nu allerlei gedachten door mijn hoofd. Ooit had ik een kinderwens met hem die nooit in vervulling is gegaan. Een van de vele dingen waardoor er verwijdering tussen ons kwam. 

Zijn hoofd draait verder en valt op Andrea. Zijn wenkbrauwen schieten vragend omhoog. Ik weet dat het nu slechts een kwestie van seconden is, voordat hij ook mij ontdekt. 

Dan vallen zijn groen bruine ogen op mij. Van alles glijd er over zijn gezicht. Verbazing, twijfeling en vragen. Het liefst zak ik op dat moment door de grond. Verdwijn ik van de aardbodem.

'Hoi, dat is lang geleden,' breng ik er piepend uit, wetend hoe benard ik klink. 

De vrouw kijkt haar man even aan, mijn ex. Ik weet dat ze mij herkent. Dat kan ik zien aan de blik op haar gezicht.

Thomas, zoals hij heet, lijkt even een paar minuten nodig te hebben om zichzelf te hervinden. Blijkbaar weet hij zich net zo min een houding te geven als dat ik dat doe. 

'Dat is inderdaad lang geleden,' zijn woorden komen er al net ongemakkelijk uit.

Hoe begin je immers een beschaafd gesprek met je ex? Degene met wie je ooit de illusie koesterde oud te worden en te genieten van je kleinkinderen? Want het is nu eenmaal een feit dat ook al heb je het afgesloten, ook al ben je zeer gelukkig en heb je de liefde van je leven gevonden... Het blijft vreemd, gevoelig, om je ex tegen te komen met een ander. 

Zijn blik glijd af naar mijn ontzettend grote buik. De buik waar ik nog niet zo heel lang geleden van tevoren zo trots op had zitten kloppen, maar waarvan ik nu liever wilde dat die verdween. Gewoon uiteen plofte als een luchtballon.

'Zijn dit jouw kinderen?' zijn ogen blijven rusten op mijn buik en als vanzelf glijden mijn handen er heen. 

'J-ja,' stotter ik, wetende wat hij nu denkt. Het valt niet te ontkennen dat hun vader niet van Nederlandse afkomst is. Het is aan ze te zien. Vooral aan mijn zoontje. Die is zijn vaders evenbeeld kwa uiterlijk betreft. Niet dat ik me ervoor schaam. Dat zou ik nooit doen.

Ik hou van mijn man. Hij is mijn maatje. Mijn grote liefde. Degene bij wie ik geborgenheid heb gevonden. Aan de andere kant ken ik ook het milieu waaruit mijn ex man voortkomt. Hoe hij denkt over mijn verleden. Mijn verleden, toen ik zestien was.

'Je hebt er geen gras over laten groeien,' het klinkt niet complimenteus. Niet vriendelijk, noch vijandelijk. Ik weet niet goed hoe ik erop reageren moet.

'Het komt zoals het komt,' het komt er geforceerd uit en ik moet moeite doen om niet zwaarder te gaan ademen. 'Jullie geen kinderen? Ik neem aan dat dit je vrouw is.'

Hij schud zijn hoofd. 'Het is gebleken dat het niet voor ons is weggelegd. We hebben vorige week gehoord dat ik nooit kinderen zal kunnen verwekken. Dus nu weet je dat het nooit aan jou heeft gelegen, maar dat lijkt me overbodige informatie.'

Ik krimp in elkaar bij de kille toon waarmee het gepaard gaat. Even verwijt ik mezelf voor die stomme vraag die ik hem zojuist stelde, maar wat had ik dan gemoeten? Het is een normale tegen vraag, voor een normale situatie dan. En dit was allerminst een normale situatie. 

'Is je vader blij met de man van je keuze?' het is verbloemd achter een beleefde vraag, maar ik weet wat voor opmerking erachter schuil gaat. 

Ik kan niet reageren met een 'ja hoor'. Mijn kinderen hebben hun opa immers nog nooit gezien. Toch ben ik ook niet van plan om de pijnlijke opmerkingen van jaren geleden opnieuw op te rakelen.

'We hebben niet echt contact met elkaar op het moment,' mompel ik, maar hij lijkt het toch te hebben verstaan. 

De triomfantelijke grijns die ik verwacht had te gaan zien blijft echter uit. Niets van dat. 'Ik heb je toendertijd gewaarschuwd.'

Die opmerking is voldoende om me overeind te laten komen. Zo snel als ik kan grijp ik de kinderwagen waar mijn dochtertje nog steeds in zit te lachen. 

'Het was leuk om je weer eens te zien, maar wij moeten nu echt gaan,' gelukkig snapt Andrea de hint. Ze grijpt mijn zoontje bij de arm en trekt hem mee. 

'Pfff, dat was ongemakkelijk,' hoor ik haar achter mijn rug zuchten, maar mijn hoofd is er niet echt bij.

Ik ben niet degene om dat moment ongemakkelijk te noemen. Mijn hart gaat uit naar de vrouw. De vrouw van mijn ex. Hij mocht mijn kinderen dan veroordelen. Zij zag alleen mijn kinderen. Kinderen die zij ook zo graag wilde. Kinderen die ze nooit met Thomas zou krijgen. En ik kende hem goed genoeg om te weten dat adoptie nooit maar dan ook nooit een optie zou zijn. 

Dat had ik zelf immers ondervonden. Hoezo ongemakkelijk? 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.