Sorry Papa

Door Daantjeschrijft gepubliceerd op Thursday 13 February 01:30

Trillend zit ik op de bank. In de hoek. Met mijn arm rustend op de leuning, terwijl ik de kop dampende thee stevig in mijn handen geklemd houdt. Ondanks de plaid die ik over mijn benen heb gelegd krijg ik het toch niet warm.

Waarschijnlijk is het de schuld van alle emoties die door mijn lijf heen gieren. Er is teveel gebeurd de laatste tijd, en ik lijk de grip op mijn leven volledig te zijn kwijt geraakt. Toch ben ik opgekrabbeld. Omhoog geklommen vanuit die diepe put en heb de controle terug genomen, voordat het te laat was.

Jij lijkt echter niet blij te zijn met dat gegeven. Mijn, door mascara uitgelopen, zwarte ogen volgen je bij iedere beweging die je maakt. Als een gekooide tijger, zo wandel je door mijn huis op en neer. Even ben ik bang dat je een spoor achterlaat in het laminaat. 

Voorzichtig wrijf ik met mijn hand in mijn branderige ogen. Een gevoel wat ik altijd heb wanneer ik lang en overstuur heb zitten huilen. Ik voel opnieuw een hoofdpijn opkomen. Het liefst verdwijn ik naar bed, het liefst doe ik de gordijnen dicht en zou ik je vriendelijk willen vragen om te vertrekken. Maar dat krijg ik niet over mijn hart. Nog altijd voel ik een soort van verplichting naar je toe. 

Ik ben niet de persoon die om de feiten heen draait. Onze relatie bestaat uit verplichtingen die ik naar jou heb, niet de liefde in al zijn puurheid. 

Ik weet wat je voelt. Wat je denkt! Daar heb je geen geheim van gemaakt. Je hebt me letterlijk toegeschreeuwd dat ik een puinhoop van mijn leven heb gemaakt. Dat ik alles wat ik had opgebouwd in scherven op de grond heb laten vallen. Grote gemene scherpe scherven!

Nog steeds zwijgend kijk ik je aan. Geen van beiden weten we meer wat we moeten zeggen. Even wijkt me blik af, in de richting van de persoon die zuchtend op de andere bank heeft plaatsgenomen. Voor je levenspartner is deze hele situatie al net zo moeilijk als voor ons. Misschien wel moeilijker. 

Zij is ongewild tussen twee kampen terecht gekomen. Ze wil als Zwitserland zijn. Neutraal gebied! Toch hangt de witte vlag boven haar hoofd half stok. 

Met een bibberende hand zet ik de kop thee aan mijn mond. Me afvragend hoe ik deze stilte, die als een tijdbom ligt te sidderen, kan verbreken. Ik heb je nooit pijn willen doen. Je altijd willen respecteren. Je in mijn leven willen hebben, omdat je belangrijk voor mij bent. Omdat ongeacht alles wat je me aandoet, ik je toch in mijn leven wil hebben. Ongeacht alle pijnlijke dingen die je me toewerpt, ik toch nog even in je armen wil zijn om die knuffel te krijgen.

Plotseling kijken je felblauwe ogen me aan. Mijn adem stokt. Mijn keel lijkt droog te worden en het enige wat er in me hoofd omgaat is wat je me nu zeggen gaat. Welke lelijke opmerking er nu weer over je lippen zal rollen. Als vanzelf schieten mijn verdedigingsmuren alweer omhoog. In mijn hoofd strijden talloze woorden om voorrang. Opmerkingen die ik kan terug plaatsen lijken al plaats te nemen op mijn tong, zodat ik ze zo snel mogelijk kan terug vuren.

'Dus dit is de keuze die je maakt?' ik hoor zowel de woede als de pijn in je stem.

Het enige wat ik durf is bevestigend knikken. 'Je wilt dit doorzetten? Met hem?'

Beschermend trek ik de plaid verder over mijn buik. 'Ja, ik wil dit doorzetten.'

Ik hoor hoe je zucht. Misschien van teleurstelling, of misschien omdat je niet langer macht over mij uitoefend. 

'En je denkt dat je een toekomst met hem heb? Dat hij je gaat helpen met het grootbrengen van dat,' je vinger wijst richting mijn buik, alsof het iets afschuwelijks is wat daar binnen in mij groeit. 'dat kind.'

Opnieuw knik ik. 'Ik weet zeker dat ik een toekomst met hem heb. Dit kindje is wat we alletwee willen.'

Je schud met je hoofd. Je hoeft niets meer te zeggen. Dat je er het zwijgen toe doet zegt me meer dan genoeg. Mijn hart is gebroken. Ik voel me verloren en bevrijd tegelijk. Ik ben ervoor uitgekomen wie ik ben, ook al is het zwaar. Ook al weet ik dat jij mijn keuze nooit zult gaan accepteren, maar ik heb het wel gedaan. De last die al die jaren op mijn schouders rustte lijkt er eindelijk van af te vallen, tegelijkertijd overspoeld mij een grote golf van pijn die mijn zwangerschapsgeluk een bittere nasmaak geeft. 

Voor jou is het klaar. Is de discussie afgelopen. Met hangende schouders begeef je jezelf richting de deur, terwijl je nog wat woorden in de richting van je partner mompelt. 

Gehoorzaam en met een al even van pijn vertrokken gezicht staat de vrouw op. Met vochtige ogen kijkt ze je na. Haar vingers glijden langs mijn vochtige wangen.

'Geef hem wat tijd,' probeert ze me te troosten. 'Misschien draait die over een paar dagen wel bij.'

Ik haal mijn schouders op. 'Misschien.'

Ik hoor de voordeur dichtklappen. Langzaam kom ik overeind. Ik verstop me achter het gordijn, zodat je niet ziet hoe ik mijn hand opsteek om je gedag te zwaaien. Een pijnlijk lang gedag.

'Sorry papa, dat je niet de persoon kan accepteren die ik ben,' mompel ik snikkend. 'Sorry dat ik niet de dochter ben die je zo willen. Sorry dat ik voor mezelf heb gekozen.'

Mijn telefoon rinkelt. Zonder ernaar om te kijken weet ik wie het is. Mijn man. Mijn levenspartner. De vader van mijn kind, jou kleinkind. De man die wilde dat ik het toch nog een keer zou proberen. Mijn lieve bijzondere van Aruba afkomstige man. De man die jij niet wilde accepteren. Sorry papa!

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.