Waarom dan toch zoveel oordelen?

Door Daantjeschrijft gepubliceerd op Wednesday 12 February 19:50

Waarom dan toch:

Het verbaasd me nog steeds. Iedere keer weer. Mensen willen zichzelf zou graag voordoen als 'Open minded', maar ondertussen blijkt dat keer op keer weer slechts een luchtballon te zijn. 

Het verhaal van Kanye West en Kim Kardashian. Een jongen in het ziekenhuis zou tegen haar hebben gezegd over de paparazzi 'Dat ze die negers maar moest laten.' Volgens de jongen had hij het gezegd om haar te helpen, maar het was een volkomen misplaatste reactie. Ook Anouk werd een negerslet genoemd, vanwege een aantal twitter berichten. 
Ik hoor vaak van blanke meisjes die met een donkere jongen gaan dat ze dergelijke opmerkingen naar hun hoofd krijgen. Ik heb ze ook vaak genoeg gehoord. 

Al enige tijd loop ik met een donkere jongen en hoe vaak we wel niet meemaken dat we aangestaard worden. Zo zaten we eens samen bij de MacDonalds wat te eten. Aan het tafeltje naast ons zat een blanke man met zijn kind. Ik voelde hoe zijn ogen iedere keer op ons gericht waren, maar zodra ik terug keek verlegde hij zijn focus gauw op zijn kind. Dat roept bij mij een soort van rebelsheid op, maar ik wist me aardig in te houden. 
Ook toen wij in een bepaalde winkel waren werden we (vol verbazing) aangestaard door de blanke kassamedewerkster. Het viel mijn vriend op en hij werd er een beetje zenuwachtig van. Hadden deze mensen nog nooit een gemixt stel gezien? 
Op dat moment nam mijn rebelse aard het wel over en ik begon mijn vriend te kussen. De meisjes wisten niet waar ze kijken moesten. Dat terwijl ik ze juist iets had gegeven om te kijken. 
Het valt me echter op dat het meestal de blanke mensen zijn die je aanstaren. Vaker als de gekleurde mensen. 

 

De asociale reacties:

Ik ben niet de enige die het meegemaakt heeft. Zo hoorde ik eens van een vrouw dat iemand aan haar vroeg 'Wat ze toch met zo'n aap moest'. En een andere vrouw vertelde mij dat, toen ze samen met haar Afrikaanse vriend op een markt was er een vrouw naar haar toekwam. Deze vroeg haar of haar vriend Nederlands kon. De vrouw in kwestie antwoordde door te zeggen dat de vrouw het hem moest vragen. 

'Jij Nederlands praten,' had de vrouw aan de man gevraagd, waarop deze antwoordde dat hij inderdaad Nederlands sprak. Vervolgens maakte de vrouw wederom een opmerking naar de vrouw toe 'Kon het niet zwarter'.

Ook vertelde ze mij dat diens ouders het liever anders hadden gezien. Zulke reacties en opmerkingen doen pijn. Je bent met iemand samen waar je van houd en met wie je verder wilt en toch lijk je alleen maar bezig om je relatie te verdedigen. Dat zou niet nodig moeten zijn!

Een man die ik vroeger kende had een Surinaamse partner. Een zeer lieve attente vrouw die ook heel goed was voor zijn kinderen uit zijn eerdere huwelijk, toen hij het thuis vertelde aan zijn familie en kennissen kreeg hij te horen dat ze wel onderdanig zou zijn en het vast niet zo erg zou vinden als hij eens iets zou doen met een andere vrouw, want dat waren ze gewend vanuit hun cultuur. Eigenlijk kwam het erop neer dat hij het geluk had nu een domme vrouw te hebben. Al snel had hij hen uit deze belachelijke droom geholpen door te zeggen dat zijn Surinaamse partner een betere opleiding had genoten als hijzelf. 

Het was even stil gebleven, waarna vervolgens de reactie luidde dat ze dan wel blank bloed in haar aderen moest hebben. Wat is dat nou voor een reactie? Zijn wij soms superieur aan andere culturen en afkomsten?

Soms schaam ik me

Als iemand aan mij vraagt hoe mij familie op zoiets zou reageren dan durf ik er bijna niet op in te gaan. En nee, niet omdat ze zo 'open minded' zijn, maar juist door hetzelfde lompe gedrag als dat ik hier boven beschreven heb. 

Ik zat eens bij mijn familie aan tafel te eten en we kregen het zo over Rotterdam en de Primark. Ik vertelde dat ik het zo'n leuke stad vond en dat ik hou van de koopjes die je kunt doen daar. Vervolgens vertelde een van de vrouwen dat ze het ook wel leuk vond. Een leuke stad, maar al die Surinamers daar!! Die Surinaamse vrouwen waren zo brutaal. Ze drongen gewoon voor bij de kassa en deden alsof het de normaalste zaak van de wereld was en probeer er maar eens iets van te zeggen!

Vervolgens zei een ander dat dat inderdaad het geval was, waarop mijn bloedeigen vader antwoordden dat die vrouwen wel hard moesten zijn. Alle Surinaamse vrouwen zijn alleenstaand, want die mannen maken een kind bij een vrouw en vertrekken naar een ander om daar ook een kind te maken! En het gekste van het hele verhaal, die wijven worden nog niet kwaad ook want dat hoort bij die cultuur. 

Ik schaamde me voor mijn eigen familie en voelde me diep diep gekwetst. Ten eerste zien ze het verschil niet eens tussen een Surinamer, Antilliaan en Afrikaan. Ten tweede hoe kan iemand nu zo denken? Vaak genoeg heb ik meegemaakt dat een Nederlander voordrong in de rij, vaak genoeg heb ik gezien hoe een Nederlandse man van de ene vrouw naar de andere huppelt. Of terwijl hij thuis happy family loopt te spelen en er ondertussen ook een affaire op nahoudt. Vaak genoeg heb ik gezien dat vrouwen kinderen hebben van verschillende mannen en weer vrolijk verder gaan naar de volgende. 

Dit heeft niets met afkomst te maken, maar met de wijze waarop mensen in elkaar steken. 

Ik heb weleens gezegd tegen iemand dat als ik geen kinderen zou kunnen krijgen, ik ook niet zou durven te adopteren, omdat mijn vader rotopmerkingen zou maken tegen mijn kind. Dat is heel erg, wanneer je zo over je eigen familie denkt. Nu denk ik, Fuck it! Ik maak mijn eigen levensgeluk! Met wie ik wil en wordt dat niet geaccepteerd dan is het hun verlies niet de mijne.

 

Hoe ik erover denk


Toch zie je steeds vaker gemengde stellen. Dus in principe zou het niet eens meer zulke reacties moeten losmaken, maar blijkbaar doet dat het toch. 
Waarom? Wel dat is een vraag die ik me zelf iedere keer opnieuw stel. 
Hoewel het me in feite niets boeit wat mensen over mij denken, of over mij en mijn vriend als stel ben ik ook nieuwsgierig naar reacties en meningen van anderen. 

Ik sta altijd open voor de meningen van anderen, mits het respectvol blijft. Misschien dat ik daarom ook nooit iemand ben geweest die heeft meegedaan aan alle vooroordelen. Om eerlijk te zijn heb ik mezelf ook nooit echt gezien als een 'Nederlandse', maar voelde me altijd veel meer een wereldburger. 
Ook dat kan ik uitleggen. Al vanaf mijn kindertijd heb ik ervaren dat de 'Nederlander' behoorlijk neerbuigend kan zijn naar andere culturen toe. Er is altijd wel iets mis mee. Kom je uit zuid-amerika dan ben je aangelegd om een dictatuurschap te onderhouden, of je hebt veel te maken met drugs. Kom je uit Spanje of een ander land uit het Middellandse zeegebied dan ben je een macho, en in veel gevallen als man zijnde te vrouwelijk. Kom je uit Afrika, dan ben je te wild, te onbeschaafd. En laten we het dan nog maar niet hebben over het Arabische gedeelte. 
Ook al kennen ze niemand uit die gebieden al met al is er al een mening over. 

En hoe vaak hoor je niet het welbekende 'Ik heb niets tegen buitenlanders', maar o wat verandert die uitspraak snel in een valse leugen zodra zoon of dochter met iemand van een andere cultuur thuiskomt. 
En hoe vaak ik al niet heb gezien dat de blanke jeugd, dan spreek ik over de dorptypetjes in Lonsdale kleding en die hardcore luisteren omdat dat zogenaamd lijnrecht staat tegenover alles wat met buitenlanders te maken heeft. De paar buitenlanders die dan met gratie toegelaten worden zijn heeel anders. 
Het grappige van het hele verhaal is dat ze negen van de tien keer niet eens weten dat Lonsdale een bokskledingmerk is van oorsprong, veel gedragen door Muhammed Ali en Sugar Ray Robinson. Niet bepaald blond haar met blauwe ogen!! En hardcore heeft niets te maken met racisme, aangezien Bass-D ook muziek houdt en net als bovenstaande niet bepaald een Germaan is om te zien. En dan alle artiesten in 90ths. Heb je die clips wel eens gezien? Toen happy Hardcore helemaal in was? 
Het is gewoon een muziekgenre waar je van houdt of niet, net zoals dat Lonsdale een kledingmerk is. Of zijn deze voorbeelden ook anders? 
Dit bewijst weer het feit dat negen van de tien vooroordelen slechts gebouwd zijn op domheid en onwetendheid. 

En zo is het!


Om weer terug te komen op het onderwerp waarom ik dit artiken heb geschreven. Hoe vaak mij niet is nageroepen dat ik een negerslet was door dat dorpsmeisje met die strakke paardenstaart en die lonsdale bomberjack, het heeft me nooit geraakt, omdat ik wist dat datzelfde meisje wat mij zo noemde zelf die hele groep waar ze mee omging al gehad had. En die man die mij zo aanstaarde, ook die boeide mij niets. 
Misschien had hij zelf ook graag eens een relatie gehad met iemand uit een andere cultuur, maar heeft die stap nooit durven te nemen. Voor alle meisjes en jongens die hier mee kampen, lach erom. Deze mensen maken geen deel uit van je leven, waarom zou je jezelf druk maken om hun vooroordeel of mening? 

Wat ik wel heel erg vindt, de families die er moeilijk over doen. Zogenaamd alles voor het geluk van hun kinderen, totdat het er werkelijk op aankomt. Snap ik de voorzichtigheid, mmmm. Dat is een hele goede. Ja, ik snap de voorzichtigheid, je wilt dat je kind goed behandelt word en niet in de handen valt van iemand met slechte intenties, maar heeft iedere blanke jongen of meisje het dan wel goed voor met je kind? En wat als blijkt dat je dochter of zoon echt gelukkig is met 'die buitenlander'. Wil je hem of haar dit dan echt afnemen, omdat je bang bent wat de buitenwereld ervan vindt? Je blanke kennissen ervan vinden? Of gewoon omdat je het raar vindt?

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.