Je hebt geen fortuin nodig om fortuinlijk te leven

Door LupefiasMo gepubliceerd op Tuesday 11 February 13:03

Ze lopen naast elkaar alsof ze de enige twee mensen op aarde zijn. Niemand doet ertoe in haar bijzijn, behalve zij. Haar hand raakt lichtjes de zijne, hij begrijpt de hint en houdt haar hand vast. Hij staat vast in zijn schoenen dat zij de ware is, zij geeft zijn leven betekenis. Dit weet zij als geen ander, want een jaar geleden deed hij zijn bekentenis. Dit klonk, in haar oren, als gezang van de Carduelis. Ondanks zijn vrees voor varen stapte hij graag met haar in het huwelijksbootje, want zij was degene waardoor hij al zijn angsten kon laten varen. Hij was in de wolken toen ze dolgelukkig reageerde en er wel oor naar had om door het leven te gaan als zijn vrouw, en vanaf dat moment liet elke andere vrouw hem siberisch koud.

Bij hem voelt ze zich veilig alsof ze rijdt in een Volvo. De arm die hij om haar heen slaat, terwijl ze genieten van het prachtige uitzicht, is haar gordel. Alleen is dit er één die niet af hoeft als de bestemming is bereikt. Terwijl zij het schilderachtige landschap bekijkt, kan hij in haar ogen zien dat ze op dit moment niets mist, hij zal voor altijd bij haar blijven tot de dag dat hij zal liggen in zijn kist. Bij die gedachte begint zijn hart sneller te kloppen. Hij zegt stilletjes in zichzelf: ‘Laat die dag alstublieft nog ver weg zijn.’ Hij realiseert zich, aan wat zij hebben komt ooit een eind. Hij drukt haar stevig tegen zich aan, waarna ze beiden hun ogen dicht knijpen en genieten van de rust. Deze duurt jammer genoeg maar enkele minuten, want de rust wordt aardig verstoord door wat toeristen die foto’s van het landschap willen schieten. Ze kijken elkaar geërgerd aan om enkele seconden later in de lach te schieten.

Hij staat op, pakt haar hand vast en zet het op een rennen, zoals Forrest Gump die zijn pestkoppen de bosjes liet zien. Na enkele tientallen meters kon hij zien dat zijn vrouw buiten adem was, dat was de reden dat hij besloot om de laatste meters te lopen. Terwijl zij op adem komt, zegt hij haar: ‘ik zal van je houden tot mijn laatste adem, zoals het slachtoffer van een bij ben jij mijn eerste en laatste.’ Ze moet lachen bij het horen van de vergelijking wat het bijkomen van het rennen vermoeilijkt. Eindelijk bijgekomen merkt ze op dat ze op een speciaal plekje zijn aangekomen. Namelijk de plek waar hij haar een jaar geleden vroeg in de morgen ten huwelijk vroeg, en zij hem een maand later het jawoord gaf terwijl ze haar bruidsjurk droeg.

Na hun huwelijk is er geen dag voorbij gegaan waarin zij gevoelens van spijt of twijfels kreeg. Ze is getrouwd met een man naar haar hart en omdat hij in staat was het slotje ervan te openen was hij de enige bewoner ervan. Voor hem staat de deur altijd open, want hij doet haar hart sneller kloppen. En als er iets niet lijkt te kloppen is hij degene die er altijd voor haar klaar staat. Moeilijkheden, ze hebben er velen gekend want ze hebben het namelijk niet breed. Samen komen ze er echter altijd makkelijk en sterker uit. Hun credo is dan ook niet voor niets: ‘Een fortuin is niet nodig om fortuinlijk te leven.‘

Ze zijn elkaars waardevolste bezit, hun financiële situatie is om die reden dan ook nooit een issue. Als je dit kan bereiken als getrouwd stel dan weet je dat jullie relatie is gebouwd op sterke pilaren. Ze zeggen wel is: ‘achter elke sterke man staat een sterke vrouw’ en hij realiseert zich maar al te goed dat hij is geëindigd met een prachtvrouw. Terwijl hij zich richt naar zijn wederhelft omhelst hij haar en fluistert hij in haar oren: ‘Ik ben de gelukkigste man op aarde, de vrouw van mijn dromen is op één of andere manier in de echte wereld bij me terecht gekomen.’

© LupeFiasMo

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.