Ik leef in die andere dimensie

Door Stormerwout gepubliceerd op Monday 10 February 22:01

Ik leef in die andere dimensie

Als kind voelde ik me eenzaam en alleen gelaten. ’s Nachts sliep ik slecht, was bang voor spoken en ik kroop diep onder de dekens om vervolgens nog een klein luchtgaatje over te houden waardoor ik kon ademen. Ik bedacht theorieën waardoor spoken en slechteriken mij niet konden pakken, ondanks dat mijn neus bereikbaar was. Vaak huilde ik mezelf in slaap en voelde me nooit echt gelukkig als ik alleen was. Sterker nog, dan had ik niet eens het gevoel dat ik ’s nachts alleen was, want ik kroop weg van angst.

De behoefte om een maatje aan mijn zijde te hebben had ik dus al van kind af aan.

Als ik de tijd terug kon draaien. Waar zou ik dan de dingen anders doen?

Misschien zou ik er voor kiezen om niet in het huwelijksbootje te stappen in 2003. Toch, er is een fantastische dochter ontstaan uit dit huwelijk die ik nooit zou willen missen in mijn leven.

Of ik zou er voor kunnen kiezen om als jonge vent echt te gaan voor mijn passie destijds, wielrennen. Niet aan vrouwen beginnen, maar gaan voor een wielercarrière. Ook dan zou ik nooit de weg hebben gevolgd die ik nu heb gevolgd. Ik zou niet zo wijs zijn in het leven en geen kinderen hebben, of nog niet tenminste.

Als je ergens iets verandert in de tijd, verandert je toekomst.

Terug gaan naar het moment dat ik mijn lieve Nienke ontmoette, dat zou ik nog wel wat vinden. Helaas zou ik dan de kennis van nu niet hebben, wat er dan waarschijnlijk voor zou zorgen dat ik dezelfde keuzes zou maken.

De regie over je leven levert valkuilen en talenten op.

Toch, wanneer ik echt een keuze moet maken en een andere dimensie mag kiezen, dan weet ik wel wat ik zou kiezen. Ik zou in elk geval op geen enkele wijze de dimensie waar ik nu in leef willen doorkruisen. Ik zou mezelf in geen enkel geval willen tegenkomen. Als ik ergens een andere keuze had gemaakt was het voor mijn geboorte geweest. Ik zou er voor gekozen hebben om in plaats van in de jaren zeventig, in het einde van de 19de eeuw geboren te worden.

Ik kan me zo ontzettend inleven in films die zich afspelen in de tijd waar er voor het eerst auto’s rond reden, waar techniek voor het eerst een enorme vooruitgang boekte. In die periode, waar lezen en schrijven nog een must was en men nog op keek tegen schrijvers en dichters. Ik zou als romanticus mezelf helemaal thuis voelen met mijn muze in de grote boze wereld van kapitalisten. Ik zou me geweldig weten te handhaven door het schrijven van gedichten, songteksten en hele verhalen over filosofie, de zin van het leven en vooral over de liefde.

Ik zou genieten van wandelingen in het park, hard werken voor veel te weinig geld en vooral van het hebben van veel kinderen, wat in die tijd nog gewoon en zelfs gewenst was.

Stel je toch eens voor, die mooie fantastische jurken van de dames. Heren in bijzonder stijlvolle pakken en de huizen, ja de huizen, zo mooi afgewerkt met vakmanschap. Dat is eigenlijk nog wat ik in deze tijd het meeste mis. Oude ambachten, echt vakmanschap, de kunst van het bewerken van hout, steen en de tuin. We kopen alles maar en denken dat alles maar voor ons wordt gedaan. We durven niet meer terug naar waar we zelf toe in staat zijn. We durven niet meer te proberen om zelf alles te maken of om elkaar te helpen iets te maken. We kopen alles maar met geld en waarderen het niet eens meer als een schilder over de vloer komt. Nee, we willen niet eens dat ze binnen komen voor de koffie. Ze drinken die buiten maar op. Nee, sterker nog, ze schaffen maar een chemisch toilet aan in plaats van dat ze bij ons naar het toilet gaan.

Wat was die tijd toch mooi dat het verzorgen van een paard nog een complete baan was. Dat een dichter nog verbonden was aan het hof en zijn werk mocht voordragen op een verjaardagsfeestje van een of andere baron.

Ja adel had nog waarde destijds. Aanzien en respect waren nog woorden die waardevol waren. Natuurlijk waren er armen en rijken, maar dat kennen we nu ook. Het zal nog veel erger gaan worden de komende decennia zelfs. Het verschil wordt groter en groter. Criminaliteit zal hoogtij gaan vieren als we niet op tijd zorgen dat er opnieuw respect ontstaat voor onze medemens.

Laat mij maar dagdromend ergens in een park zitten schrijven op oud katoenpapier. Laat mij maar de harten van veel vrouwen verwarmen in een wrede wereld waar mannen nog hard moesten werken voor veel te weinig geld. Laat mij dat kleine beetje liefde in een relatie bezorgen dat er voor zorgt dat een klein waakvlammetje in gezinnen nooit zal laten uitgaan.

Voor aanvang van de jaren zeventig zou ik willen sterven. Ik zou herinnert willen worden door mijn woorden, niet door mijn naam. Daarna zou ik opnieuw geboren willen worden in deze dimensie, waar ik nu leef. Ik zou mijn leven willen leven zoals ik dat nu doe. Ik zou het voor geen goud willen missen wat ik nu allemaal rijk ben. Al zou ik veel dingen kunnen missen als kiespijn, de dingen die me nu gelukkig maken zijn het allemaal waard.

Sjoerd de Jong

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel mooi.
Mooi artikel en ik zie wel wat in jouw idee. Al zou het voor een man gemakkelijker in die tijd geweest zijn dan voor een vrouw met een onafhankelijke ziel zoals ik.
Dan is het aan de mannen van die tijd om die onafhankelijke vrouwelijke zielen te respecteren nietwaar? ;-)
Je raakt een punt waar ik ook vaak aan denk!
Terug naar de tijd waar mensen nog mensen waren en geen slaven van de technologie en economie.
Mooie gedachte en leuk omschreven!
Mooi hè? Thnx!
Dat lijkt me wel wat; hofdichter.
Je trekt me in je verhaal. Heel mooi.
Dankjewel!
Mooi artikel! Ik vraag me wel af of ik in een andere dimensie zou willen leven. Iets om over na te denken!
Thanks! Heb je toegevoegd. Wie weet. Ter zijner tijd ;-)
Wat knap onder woorden gebracht!
Wat knap onder woorden gebracht!