Wel heb je ooit

Door Schweiz gepubliceerd op Monday 03 February 19:46

Mijn gedachten hebben meer durf dan de stem die ze moet overbrengen. Een ietwat vervelend probleem dat me al vaak in de penarie  - of zoals mijn vriend het verwoordde: 'naar leuke feestjes' - heeft gebracht. Deze keer had het gebrek aan durf me een uitnodiging voor een themafeest op een niet nader genoemde locatie opgeleverd. Tot groot jolijt van mijn imago was het geen strandfeest; een geluk bij een ongeluk. Geen vrouwen met blote tenen geflankeerd door floppende flip flappers die samen met het obligatoire strooien rokje een vloekend geheel vormden waarin zelfs de hedendaagse Nederlands shit-fuck-jeugd zijn meerdere in moest erkennen; ook geen mannen met een strooien rokje van het kijk-eens-naar-mij-hoe-stoer-ik-ben-in-vrouwenklerentype en geen ik die met een wodka jus d'orange uittest of ik wel degelijk over eindeloos geduld beschik. Geen strandfeest, dus.

Het feest waar ik wél heen moest had een schurkenthema. En hoewel elk thema dat te bedenken valt in mijn ogen een schurkenthema zou zijn, was de bedoeling wel degelijk om verkleed als een schurk naar de locatie te komen. Kwestie van de enige bestaande menselijke altruïst op aarde te zijn, had mijn vriend mij opgezadeld met een compleet en tot in de puntjes verzorgd kostuum van Zwartbaard. Een piraat, wel heb je ooit.

Genoeg inleiding, u bent vast meer geïnteresseerd in het themafeest zelf. Het was zo rond negenen toen ik op de locatie, die ik niet nader vernoemen zal, aankwam. Tegen je zin ergens heen gaan is nog geen excuus om te laat op het toneel te verschijnen, ziet u.

Stap voor stap ging ik zelfverzekerd de zaal binnen, met een mysterieuze glimlach op mijn gezicht - kwestie van een goede eerste indruk te maken. De menigte die reeds aanwezig was stopte bruusk met dansen, ook de muziek besloot te zwijgen. Net zoals Mozes de Rode Zee deed splijten, zorgde mijn tegenwoordigheid ervoor dat de mensenmassa langzaam barstte en als een tamme kudde gnoes richting de muur schuifelde, waardoor er een denkbeeldig gangpad verscheen. Denkbeeldig, want eigenlijk was er niets: enkel het ontbreken van mensen suggereerde dat hier iets was; er is hier dus meer sprake van een verdwijning dan een verschijning. Wat er echter wél verscheen - aan de andere uiteinde van het zogenoemde gangpad - was een bloedmooie vrouw. Ook dat is relatief, want door de slechte belichting kon ik enkel een silhouet waarnemen, maar omdat heel het mannelijk geslacht gelijktijdig zijn adem inhield -  gevolgd door een minachtende tsss van de vrouwen - durf ik te insinueren dat de vrouw 'mooi' genoemd kan worden. Ook scheen ze te begrijpen dat de mensenzee zich geopend had opdat zij mij bereiken kon. Haar stappen waren groot en zelfverzekerd, doch gracieus, zoals men van een echte dame verwacht, en voerden haar recht naar mij. Nog drie meter, noch twee meter, slechts nog één meter scheidde ons  - stel je voor, op één luttel metertje van een vrouw die wel fotomodel had kunnen zijn! - toen ze plotsklaps een haarspeldbocht - hoewel haar gouden haar los hing en niet was opgespeld - naar rechts maakte, richting een spierbundel in een apenpakje. Zij vleide zich een weg rond zijn lichaam als een slang die op het punt stond haar prooi te wurgen. Geen haar van mister spierbundel zou echter gekrenkt worden; je kon zo zien dat aan die coupe een twintigkoppig kappersteam gewerkt had, het ruïneren zou eerroof of iets dergelijks zijn. Tot slot gaf de bevallige blondine de spierbundel in het apenpakje een innige zoen - stel je voor, zonet dacht ik nog dat haar schoonheid voor mij bestemd was - terwijl mister muscle in the monkey suit een cilindervormig object van achter zijn rug vandaan haalde. Zijn blik veranderde van koel naar mysterieus en hij zei: "La vita è bella, the new fragrance. By Gucci."

0d2da46bbab1f137105936d6a0559dbe.jpgWel heb je ooit.

Mijn vriendelijke vriend was klaarblijkelijk vergeten te vertellen dat er vanavond een vervelend reclamefilmpje zou worden vastgelegd. Voor mannenparfum nog wel. Wel heb je ooit.

Hoewel ik de teleurstelling die de eerder genoemde haarspeldbocht teweeggebracht had, nog steeds niet verwerkt heb, was de opname van de commercial toch het hoogtepunt van het schurkenfeest geweest. De enige schurk die op het feest bleek te zijn was degene die het hele thema bedacht had, alle andere aanwezigen bleken gewone mensen in carnavalskleren te zijn, die praatten over hoe ome Jaap voorbije week weer eens zijn grenzen had opgezocht en zich compleet lazarus had gezopen. Met als catastrofaal gevolg dat tante Jet de zwalpende ome Joop te hulp wou schieten en met haar dikke reet de trap was afgewaggeld, over haar eigen voeten was gestruikeld (vet bleek niet doorzichtig te zijn) en zichzelf met haar volle gewicht - en geloof me, dat is heel wat -  op de zatte botten van ome Jaap had gestort.

"Wel heb je ooit," lachte ik. 

Reacties (28) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Steengoed verhaal en de terechte winnaar.
Steengoed verhaal en de terechte winnaar.
Dit schreef je heel mooi Schweiz
mooie schrijfstijl
Ik heb het graag gelezen en dikke duim !
Dit schreef je heel mooi Schweiz
mooie schrijfstijl
Ik heb het graag gelezen en dikke duim !
Gelezen!
Gelezen!
Gelezen