I'm an Englishman in.. Week 5/6

Door Geroniemo gepubliceerd op Sunday 26 January 22:41

Helemaal geen zin. He-le-maal. Geen. Zin. Een gemaskerd bal, en dan niet eens een thema hebben. Of nou ja, eigenlijk wel. Het staat in grote koeienletters op de kaart: ‘’Thema: GEEN THEMA!’’ De enige verplichtingen zijn dat alle bezoekers gemaskerd zijn en dat je je niet voor mag stellen. Aan niemand niet. Ik denk niet dat ik ooit zo weinig in een feest heb gehad. Met tegenzin begin ik de kleding, die Sjaak op het bed heeft gelegd, aan te trekken. Hij had het leuke idee om als Engelse gentleman te gaan. Hoge hoed, net pak. Bruine kleurlenzen om zijn blauwe ogen te verbergen, een bril en nep snor. Het is maar goed dat ik ook blauwe ogen heb, anders zou ik niks aan die lenzen hebben.

Wat zou Rachel aan het doen zijn? Ik krijg het benauwd als ik denk aan de antwoorden op de vraag. Ik kan het niet laten. Vannacht droomde ik nog over haar. We waren gelukkig, net als eerst. Ze moest lachen, en door haar moest ik ook lachen. God.. Hoe kan ik haar lach ooit vergeten? Of haar stem? Hoe kan ik háár ooit vergeten.. Wil ik dat wel? Ze was perfect.. Wat heb ik gedaan?

Ik schrik op uit mijn gedachten. Waarom kiest Sjaak in godsnaam voor een gele stropdas en een felblauw pak? Ik kijk in de spiegel. Eén vloekend geheel. Maar het is niet anders. Ik heb geen pak in de kast hangen en het is al lang sluitingstijd geweest. De snor blijft plakken, goddank. Ik zet de bril op en spuit een beetje Davidoff Cool Water op. Ik kijk in de spiegel. Onherkenbaar. Vervolgens loop ik naar beneden en pak mijn jas van de kapstok. Ik check of ik mijn sleutels bij me heb en trek de deur achter me dicht. Fuck. De uitnodiging. Zachtjes in mezelf vloekend doe ik de deur open en loop snel naar boven. Ik pak de uitnodiging van mijn bed en loop snel de trap weer af. Ik kijk op mijn horloge. 23:09. De deuren sluiten om 0:00, dus ik moet opschieten. Typisch Sjaak, alles op het laatste moment regelen en laten weten.

‘’Sla links af. U bent op uw bestemming aangekomen,’’ zegt de vrouwenstem van mijn navigatiesysteem. ‘’Jippie, op mijn bestemming aangekomen,’’ herhaal ik sarcastisch. Ik parkeer de auto een paar meter voor het huis waar ik moet zijn. Ik zet de auto uit, stap uit en doe de deuren op slot. Ik loop naar het huis en slik even. Jezus wat groot. Hier passen zeker 200 man in, makkelijk.. Ik zucht en loop naar de deur. ‘’Net waar ik zin in heb. Gezelligheid.’’ Ik reik naar de deurbel, maar nog voordat ik aan kan bellen vliegt de deur open. ‘’Ah, nóg een gast! Ge-ze-lluuug!’’ Een man met een zwart masker kijkt me lachend aan. ‘’Heer, kom binnen!’’ Hij doet een stap opzij en met een gefakete glimlach loop ik naar binnen. ‘’Ik zou me graag voorstellen,’’ zegt de man, ‘’maar ja, dát mag natuurlijk niet! Sjonge wat spannend! Straks komt mijn vrouw terwijl ik met een andere vrouw sta de dansen! Dát zou wat zijn niet waar? Haha!’’ Ik lach niet meer. Perfecte timing, gast. Mijn vuisten ballen zich en ik heb de neiging om uit te halen, maar ik doe het niet. Hij kan natuurlijk ook niet weten hoe ik me voel. Hij probeert gewoon vriendelijk te zijn. Het blijft even stil, en ik besluit mijn jas uit te trekken. Nadat ik mijn jas heb opgehangen loop ik naar de deur, waar twee mannen staan. De mannen, ik gok butlers, doen de deuren voor me open. Ik stap een grote, hele grote kamer in. Het doet met denken aan een balzaal. ‘’Wow.’’

 

 

‘’Barman! Doe mij er nog maar eentje.’’ De man achter de bar kijkt me aan, pakt de fles whisky en schenkt mijn glas half in. ‘’Ik zou hierna maar stoppen als ik jou was..’’ zegt hij twijfelend. Ik glimlach en knipoog naar hem. ‘’Ik kan wel wat hebben,’’ antwoord ik. Ik draai me om en leun casual met mijn ellebogen op de bar. Ik kijk rond en ineens valt mijn ogen op een dansende vrouw. Ik kijk even naar haar, om vervolgens verder rond te kijken. Ongelooflijk groot hier, niet normaal. Ik neem een slok van mijn whisky en kijk weer naar de dansende vrouw. Of, naar de plek waar ze stond. Ze is weg. Ik zucht. Jammer. Ik kijk weer rond, en ineens merk ik op dat er een vrouw naast me staat.

‘’Hai, mag ik een wodka jus d’orange van je?’’ Het is de vrouw die daarnet op de dansvloer stond. Het blijft even stil. ‘’Dankjewel,’’ zegt ze terwijl ze glimlacht naar de barman. Haar stem is zo zacht, zo puur.. Zo mooi. Ik draai me hele lichaam en kijk naar haar. Ze draagt een ketting van bloemen om haar nek en ze heeft een prachtige rode jurk aan. Haar blote tenen zijn te zien door de flip flappers die ze draagt. Haar nagels heeft ze gelakt met een lichte gele kleur. Op haar gezicht draagt ze een wit masker, die alleen haar wenkbrauwen, ogen en neus verbergen. Ze kijkt me aan en glimlacht naar me. Haar ogen stralen een bepaalde rust uit. Zij zou het soort moeder zijn met eindeloos veel geduld. Ik glimlach terug. ‘’Ik zou me graag voorstellen..’’ zegt ze. ‘’Maar dat mag natuurlijk niet,’’ antwoord ik. Ze lacht. ‘’Precies.’’ Het is weer even stil. ‘’Dus, waarom ben jij hier?’’ vraag ik, om het gesprek op gang te brengen. ‘’Nou, ik was uitgenodigd.’’ Ze glimlacht. ‘’En daarbij had ik afleiding nodig. Veel aan mijn hoofd gehad de laatste tijd..’’ Ik knik. Ik snap precies wat je bedoelt. ‘’Maar goed, ik ben hier om dat juist te vergeten!’’ Ik glimlach. ‘’Ja, je hebt gelijkt. Dansen?’’

 

 

‘’Mijn voeten doen pijn,’’ lach ik. ‘’Watje.’’ Ik kijk naar haar op. Man, dit had zo Rachel kunnen zijn. ‘’Luister, ik vind het echt heel jammer dat ik me niet voor mag stellen. Maar, er staat niks over het geven van mijn mobiele nummer in de uitnodiging, toch?’’ Ze knikt bevestigend, ‘’nee, dat mag wel, denk ik. Het enige probleem is, is dat ik mijn mobiel niet bij me heb.’’ Ik zucht. ‘’Ik ook niet..’’ Het blijft even stil. Ik voel in mijn broekzakken. Ik heb niks meegenomen. Shit. Ik steek mijn hand in mijn jas, en voel een pen. Goddank. ‘’Ik kan geen papiertje vinden, maar ik schrijf het wel op mijn hand, oké?’’ Ze knikt. Dan begint ze haar nummer op te noemen. Ik schrijf het op. ‘’En.. staat er nog iets in de uitnodiging over zoenen met iemand?’’ Ze schudt haar hoofd, ‘’nee. Maar ik ben niet echt in de stemming om dat te doen. Mijn vorige vriendje enzo..’’ ‘’Oh. Nee, oké, snap ik. Weet je wat, ik stuur je een WhatsAppje zodra ik thuis ben, oke?’’ ‘’Ja, is goed!’’ ‘’Hey, ik vond het gezellig.’’ ‘’Ja, ik ook.’’ Ze glimlacht, en ik zie een twinkeling in haar ogen verschijnen. Ik glimlach terug, open mijn armen en geef haar een knuffel. Ze ruikt lekker. ‘’Rij voorzichtig,’’ zeg ik zachtjes. ‘’Jij ook,’’ antwoord ze.

 

 

Ik doe de deur achter me dicht. Waar heb ik mijn mobiel ook alweer neergelegd? Ik loop naar boven en zie daar mijn broek op het bed liggen. ‘’Aha, natuurlijk’’. Ik loop naar het bed en voel in mijn rechter broekzak. Niks. Ik til mijn broek op en voel in de linker broekzak. Goddank. Ik pak mijn mobiel, unlock het scherm en ga naar de bel-functie. Ik tik haar nummer in, maar na vijf cijfers stop ik met het intikken. Goh, haar nummer lijkt veel op die van Rachel.. Ik blijf even staan. Ik kijk naar het nummer van mijn ex-vriendin in mijn telefoon, en kijk vervolgens naar mijn hand. Zelfs de laatste drie cijfers zijn hetzelfde.

Ik laat mijn mobiel zakken en zet mijn bril af. Er schieten allerlei gedachten door mijn hoofd heen. Ik voel hoe de tranen opwellen. Dan trilt mijn mobiel; ik krijg een WhatsAppje binnen. Als ik op mijn scherm kijk, zie ik in grote letters staan ‘Rachel’. 

Reacties (30) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Knap gedaan joh!
Knap gedaan joh!
Gelezen en beoordeeld!
Gelezen en beoordeeld!
Gelezen!
Gelezen!
Prima verhaal! Ik voelde hem al aankomen, maar heb zeker geboeid zitten lezen. :)