Zijn alle ridders uitgestorven?

Door Nonnie gepubliceerd op Friday 24 January 11:35

05ce8ad5c85998d3b3b1220bd385a8c4_medium.

‘Zijn we er al?’
‘Bijna! Het duurt nou niet lang meer.’
‘Even zitten, hoor.’
‘Moet dat?’
‘Ja, dat moet. Ik kan echt geen stap meer zetten. Poeh! Even mijn schoenen uit.’ Karin ploft neer op de rails, leunt naar achter en geeft haar benen een zwieper, waardoor allebei haar schoenen door de lucht vliegen, eentje rakelings langs het hoofd van Frank. Hij kan nog net wegduiken.
‘Hé, kijk je een beetje uit!’ Geïrriteerd gaat hij tegenover haar zitten op de andere rails. Karin lacht alleen maar.
‘Kijk niet zo boos!’
‘Ik kijk niet boos.’
‘Nou, vriendelijk is anders.’
‘Ik kijk niet boos’, mompelt Frank verongelijkt, maar Karin luistert al niet meer. Ze heeft ondertussen haar linkerbeen naar zich toegetrokken en bestudeert vol aandacht haar voet.
‘Kijk, zie je wel! Een dikke, vette blaar. Dat dacht ik al. Ik had ook andere schoenen moeten aantrekken.’ Haar ogen vestigen zich op de schoenen, die even verderop achteloos in het gras liggen. ‘Leuk zijn ze wel.’ Haar stem klinkt dromerig.

8a3a9a4056e13a8660557d3ed11061fe_medium.


‘Leuk? Vind je dat leuke schoenen? Beetje ordinair van kleur en die hakken zijn wel een beetje hoog. Je lijkt wel…’
‘Vind je ze niet leuk dan? Nou, da’s ook wat. Heb ik die schoenen speciaal voor jou aangetrokken, zwik bijna bij elke stap door m’n enkels en dan vindt meneer ze niet eens leuk. Had dat meteen gezegd. Dan had ik lekker mijn gympen aangetrokken, loopt toch een stuk makkelijker.’
‘Wat kijk je boos?’ echoot hij haar eerdere woorden. Hij lacht haar uit. Ze weet het zeker. Met een vinnige ruk draait ze naar hem toe.
‘En ik lijk wel wat?’ Haar ogen dagen hem uit, maar houden tegelijkertijd een waarschuwing in.
‘Twintig?’ Hij klinkt onzeker.
‘Echt?’
Opgelucht ziet hij hoe haar olijfgroene ogen oplichten. ‘Minstens,’ dikt hij nog even aan. ‘Echt een vrouw van de wereld. En je torent zo boven alles en iedereen uit.’

cbe94f6a5cb0248c5d2f02b54e25d5bb_medium.


‘Dus je vindt me te lang voor die schoenen.’
‘Te lang? Dat zei ik toch niet. Ik zei juist dat je er zo vrouwelijk uitziet. Alleen die hakken, je loopt er niet echt gemakkelijk op, hè. Je schommelt een beetje en je zet je voeten neer alsof je bang bent dat je elk moment ter aarde stort. En als je dan je schoenen uitschopt…Zo’n hak had me wel een oog kunnen kosten, weet je.’
‘Ja, ja, ja. Je hebt gelijk. Ik zal de volgende keer wat voorzichtiger zijn. Of nog beter, dan trek ik weer mijn eigen schoenen aan. Deze zijn van mijn zus. Heel hip natuurlijk, maar niet zo geschikt voor zo’n lange tocht.’
‘Lang? We zijn amper 10 minuten onderweg.’
‘Ja, precies. Ik dacht dat we naar de film zouden gaan. Klein stukje fietsen en dan lekker in de bioscoop zitten. Dat was geen probleem geweest, maar nee, jij moest weer zo nodig op avontuur. Typisch! Het is dat jouw voeten te groot zijn, anders zou ik je uitnodigen om eens een stukje rond te lopen op die krengen. Dan piep je wel anders.’


Karin monstert de omgeving, terwijl Frank wat zand van zijn broekspijpen klopt. Hij heeft al lang spijt van zijn voorstel om het spoor te volgen. Het leek eerst wel een grappig idee om de advertentie te laten bepalen wat ze vanmiddag zouden doen. Hij kijkt naar Karin, zoals ze daar tegenover hem zit. Haar blonde haar, dat de zon lijkt te hebben gegijzeld, haar groene ogen, die hem meestal warm toelachen, maar nu even niet en haar zachte roze mond. Er is niemand in de buurt, dus misschien kan hij zo wel een kusje stelen. Hoewel, ze lijkt niet zo in de stemming voor romantiek. Volgende keer toch maar naar de film.

4292d6ca144e9387ba773aec106041e4.jpg


Frank komt overeind. ‘Zullen we weer gaan? Ik begin nu wel een beetje trek te krijgen.’ Hij steekt zijn hand uit om haar op te trekken, maar ze slaat zijn hand weg en blijft zitten.
‘Die schoenen kan ik absoluut niet meer aan. Sorry, maar je zult me moeten dragen.’
‘Echt niet!’ Het was eruit voor hij er erg in had. Hij kijkt terloops naar haar gezicht dat ze licht van hem heeft afgewend en ziet hoe haar ogen vochtig worden.
‘Oh, bespaar me de krokodillentranen!’
Ze slikt en knippert snel met haar ogen.
‘Nou, dan wacht ik hier wel tot je weer terug bent.’ Haar stem klinkt in eerste instantie onvast, maar vindt weer vaste grond als ze vol bravoure roept: ‘En ik heb honger als een paard, dus neem ook maar een hapje voor mij mee. Een big shopper vol.’ Haar handen maaien door de lucht om haar eetlust te beschrijven. Hij lacht om het overdreven gebaar.
‘Dan blijf ik hier wel op je wachten. Wel een beetje eenzaam en verlaten hier, hè? Zou je dat doen? Wil je me echt alleen laten, hier midden in het bos? Als je dan terug komt, ben ik misschien wel verkracht of vermoord of overreden door een trein. Je weet nooit wat er kan gebeuren.’
Grote onschuldige ogen staren hem aan. Er verschijnt een glimlachje rond zijn mond. Hij pakt haar schoenen uit het gras en hijst haar overeind.
‘Kom, laten we maar naar huis gaan.’ Ze pakt de schoenen van hem over en loopt op blote voeten naast hem, terwijl hij haar met een arm om haar middel ondersteunt. Samen lopen ze naar huis.

 

Meer Nonnie?
http://www.nonniegelezen.nl

 

Reacties (24) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen en beoordeeld!
Gelezen en beoordeeld!
Gelezen!
Gelezen!
Gelezen.
Gelezen.
'Dus je vindt me te lang?' 'Ik lijk wel wat?' 'Vind je ze niet leuk dan?'
Ook al ben ik zelf een vrouw, het is wel echt typisch vrouwelijk! :-P
Leuk gesprek.