Zomaar verlaat ze je... de vrouw met trauma... wat moet je doen?

Door Echteverhalen gepubliceerd op Monday 20 January 10:43

Er zijn verschillende situaties... maar dan ineens is ze weg... waar anderen anders met de situatie om zouden gaan... Waarom? 

Ze is bang...

en in een ernstig geval bedenkt ze in stress een plan... 

Ik heb ook trauma, nog verwerken van mn verleden, omdat die zo hels was, en ik toentertijd niet aan verwerken toe kwam... Dat ging niet... Ik werd elke dag verder mishandelt... en door de jaren heen veranderde de patronen... M'n boers werden grote mensen met steeds meer andere ideeën om me wat aan te doen... En m'n moeder veranderde door het moederschap en de fasen van haar kinderen... ze trof steeds weer andere mensen... waardoor haar mishandelende vormen ook veranderden...

De mishandelde... ik van toen... deed mn best om gewoon mee te doen met de rest op school, en was meestal de beste of erg goed(lag aan de thuis stress, tot hoe ver dat door drong tot mn school werk)... en ik had veel vrienden... ik was toch gewild, ondanks mn thuis... mensen negeerde dat gewoon... en ik ging vrolijk verder... Terwijl er een realiteit was die niet opgelost werd... Iemand in trauma kan daar niets aan doen, die zit in dat traumatische gebeuren... Dat ik me wist te redden is een wonder...

 

Omdat ik op mezelf bleef en slim was, en mn vrienden voor mezelf had niet voor mn gezin.,.. ik zag ze op school en bij hen thuis... 

Ik kreeg een goede wereld... Als ik dus plots weg val in je groep, doe je iets crimineels, of a-sociaals... ik loop dan ook weg zoals gewone mensen... en heb dan genoeg... Heel soms vinden mensen het al oké als je van woonplaats verandert of van school om dan die oude op te geven... dat deed ik niet... het was meer dat anderen de aansluiting op mn nieuwe leven miste... of zij zelf veranderde... en ik niet meer mee kon doen...zoals kinderen stiekem slaan etc... ik ben fel tegen geweld en mishandeling... zo eindig ik...

Maar mn "vriendin" met een verwaarloost en mishandelt verleden door haar ouders, en die hele generatie is mishandelt... je hoort daar zo veel hoe kinderen werden verkracht wat moesten die mensen nu? Wat kunnen zij nog weten van de normale wereld... ze hielden het eerder schuil... en dan voor wie, als toch iedereen wat uithaalde... ik weet het niet voor mn opa en oma;s generatie misschien? Die deden niets... geen uithaal geen fout woord, altijd pedagogisch en goed en gezellig... ritme en fun... Echt top mensen... Ze waren geen dokters ofzo...gewoon goed met ons en met zichzelf... in balans... en dat nog wel na de oorlog... 

Die generaties tussen ons... geen idee... hoe het komt ... Gewoon raar... 

 

En zij gooit de deur dicht als iemand iets van haar afpakt... dan alleen dan is ze "raar..." Het kan maanden duren, en dan is ze weer normaal op de rit... want haar kern is goed...zelfs slim en gezond... maar als ze mist dat van haar is... ze weet niet meer en is van het pad af... zeer triest... voor haar en haar kinderen... 

in een trauma... een herinnering is het niet aan vroeger... maar een soort troebel zicht dat is overgehouden... gewoon niet goed aangeleerd... maar ik kan er niets mee... dus ik het klaar... Ze wilde weer terug op mn lijst aan vrienden, ik hielp haar zo veel.. maar ze noemt me out of the blue ongepast, of je begrijpt me niet etc... en ik ken haar net... ik heb juist alles op de rit... zij verliest alles met alleen dat... haar ex had begrip moeten hebben, hij kende haar al 15 jaar... maar ik ben niets verder van haar, niets meer dan goed geweest nadat ze een ouder was van een vriendje van mn kind... die we nu allemaal niet meer zien... wegens een school wisseling... het eindigt in haar steeds vertellen wat gezonde situaties zijn... en hoe om te gaan met traumatische gebeurtenissen... er is onrecht en ze kan niet meer...

 

ik ken het, maar ik leerde bij en hield me mezelf en staande...

1 tijd toen alles echt buiten me om te ver ging, verloor ik me ook even... in dat opzicht dat ik me van binnen verdrietig voelde... en klaar was met bepaalde mensen... de grens verder optrok... maar ik werd nooit schreeuwend asociaal, of beschuldigend... wat een geluk besef ik nu ik haar af zie glijden... wat erg als je dat hebt, door een ander die jou mishandelde... wat kan zij er aan doen... en onze huidige systemen van de zorg gaat slecht om met trauma...

  1. Meeste, zeker de ouderen werkenden na-oorlogse mensen, na tijden van gekke experimenten en tijden van naar links en naar rechts te worden geslingerd in het land... ineens een drugs tijd, ineens een "kapingen tijd", ineens een tijd van niets mogen...etc... en veel meer bizar dan ik kan zeggen... Alleen al de slechte scholen van hen... en de manieren dat doktoren alles met hen deden... zonder verdoving etc.... Zij hebben zelf al post traumatische stress of zitten ook in een traumatische ervaring dood van een vriend is al traumatisch genoeg voor mensen... Wat kunnen ze dan met een ander? Een beetje helpen als de episode over is... van henzelf... Dus dat is een wirwar aan emoties de hele dag zo'n groep... tenzij verwerkt wat hen overkwam...
  2. Zij kreeg dus geen hulp, en had iemand nodig die zonder ellende zelf een ander kon helpen... dat deed ik... ik had alles onder controle en heb alleen nog wat te verwerken... en dat te verwerken viel op een zacht kussen... maar ik heb die tijd wel nodig... en die neem ik... niemand die het merkt... maar een uurtje hier en daar even wat nieuws herzien... tussen het werken en de kinderen door...

 

Ik heb recht op een normaal leven... En dat wil ze niet inzien... dat anderen door gaan...

dus ik heb gedag gezegd breng haar zo haar sleutel terug... geen bloemetje geen bedankje voor mijn tijd dat ik haar steunde... gratis psychologische hulp, gratis bijstaan uren en dagen en weken en maanden voor haar ik deed de boodschappen het huis, toen ze een ongeluk kreeg, ik deed sowieso wat extra omdat haar ex haar zo verliet... niets... nooit... nou dan ben ik ook uitgerekt en klaar... zonde van mijn tijd was het niet... ze knapte veel al op, zakte niet af, en boog naar een betere wereld... maar al met al was haar sociale context zo slecht dat alles werd afgepakt... haar kinderen en niemand haar verder hielp behalve ik met begrip voor haar soms plotse aanval, in even boos zijn, zoals wat ga je afpakken? Tegen die werkers... mijn kinderen... meer was er niet... maar nu dus wel... ze zakt af... ze kan alleen nog iedereen beschuldigen... een tijdje... en dan is de episode weg... is ze weer 100% en dat is zo triest... maar ik kan me niet laten schaden nu... om haar te helpen... ik houd het begrensd... ik ben ik... zij is zij... en ik hielp tot een grens dat ik overeind bleef met mijn gezin... zomaar... en kreeg niets terug... nu is het klaar... Haar trauma nekt haar nu... ze kreeg zoiets ergs als kinderen kwijt raken aan haar slechte ex op zoiets ergs als haar eigen jeugd en dus slechte context... die is leeg... en alleen nog beschuldigend... triest... en alleen... maar ik kan niet meer... dat is nog triester voor haar... maar alle mensen hebben en gelijke relatie nodig... zij is nu hulpbehoevend... en ik moet nog groeien... ze is bijna 10 jaar ouder... die mensen hadden het gewoon slecht... allemaal... ik denk dat de overheid daar meer mee moet... wat hebben mensen toch mee gemaakt...? dan ontstaat er een plan voor alle mensen per generatie ... extra hobby club waar ze mag gallen en spuien een uurtje en een hulp er naast heeft om haar kinderen terug te krijgen... want toen ze die had... leek ze op mij... altijd klaar voor iedereen en super sociaal... Deze situatie haar kinderen bij die slechte vader maakt haar gewoon kapot... die man sloeg haar context nog verder kapot... dat was zijn enige bezigheid... 

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Intens verhaal, moeilijk en zwaar is dit voor jou en je moet heel sterk zijn om dit zo te kunnen schrijven, mijn grote bewondering en heel veel sterkte.
Intens verhaal, moeilijk en zwaar is dit voor jou en je moet heel sterk zijn om dit zo te kunnen schrijven, mijn grote bewondering en heel veel sterkte.
Wat moeilijk allemaal.
Heel veel sterkte met alles.
Wat moeilijk allemaal.
Heel veel sterkte met alles.
Goed artikell
Goed artikell