Het gaat mij om de exorbitant groeiende distantie tussen ons.

Door LadyDi gepubliceerd op Tuesday 14 January 14:16

Het gaat weer zo’n avond worden, ik voel het.
Meneer zit uitgebreid geïnstalleerd in zijn televisiestoel; links het biertje en rechts de asbak. Zijn voeten rusten op de tafelrand en daarnaast ligt de afstandsbediening. Die laatste heeft hij alleen nodig om te zappen in de pauzes van de voetbalwedstrijd omdat hij een gloeiende hekel heeft aan de conclusies van de commentatoren die de lopende wedstrijd analyseren en een kansberekening maken op de uitslag. Eigenlijk is het enige dat ik leuk vind aan voetbal de uitspraken van de obstinate Louis van Gaal met zijn verhitte kop en de logische, zinvolle, doch uiterst literair onverantwoorde uitspraken van Johan Cruijff.

In het eerste jaar van onze kennismaking was er geen ruimte voor de televisie, en zeker niet voor voetbal; wij hadden immers genoeg aan elkaar. Hele dagen en nachten bedreven wij de liefde en konden niet genoeg krijgen van elkaar.

f77da7d2a777c19418bfb032d28af8fd.jpg

Kijk hem daar nu eens zitten.
Jawel, hij heeft brede schouders, de schouders die mijn hart sneller laten kloppen. Als ik naar zijn armen kijk dan denk ik aan de momenten dat ik daar geborgen in mocht liggen, een heerlijk veilig gevoel. Zijn handen zijn zo mooi… zij streelden mijn lichaam en ik voelde mij meer vrouw dan ik ooit bij iemand gevoeld heb. Hoe vaak fluisterde hij in mijn oor dat ik de mooiste vrouw was die hij in zijn hele leven had mogen beminnen? Zijn olijfgroene ogen doorboren de mijne niet meer, ze zijn tegenwoordig gericht op een beeldscherm.

En nu zitten we als twee stenen beelden bij elkaar.
Zo koud.
Een barrière die ik niet kan doorbreken. Ik zou niet weten hoe ik hem moet benaderen. Ben je er nog voor mij? Hou je nog wel van mij? Laatst keek ik hem aan en ik voelde mij zo alleen. Het enige wat hij eruit begreep waren de woorden: “wat zit je daar nou met krokodillentranen?” Hij heeft geen idee hoeveel pijn me dat deed. Vroeger zou hij me meteen begrepen hebben. Ik voel verdriet, ik voel me verlaten en ik voel alle aantrekkelijke vrouwelijkheid van mij afgespoeld worden.

“Vanavond weer voetbal?”

“Ja, het gaat erom spannen in de finale.”

“Wil je nog een biertje?”

“Nee, dank je, ik heb nog.”

“Draait bij jou alles om voetbal?”

“We gaan hopelijk nu niet moeilijk zitten doen? Ik heb een week lang naar deze wedstrijd uitgekeken. En ja, dan zijn de voorgaande wedstrijden ook belangrijk!”

“Je doet net alsof ik er niet meer ben.”

“Je maakt anders irritant veel geluid tijdens deze wedstrijd. Je bent er hoor!”

“Ik ga Boris wel uitlaten, tenminste één die ik nog een plezier kan doen!”

“Je loopt dus inderdaad moeilijk te doen.”

Ik doe moeilijk? Waar is de man gebleven die niet zonder mij kan. Hij noemde mij toen ‘zijn muze’! Mijn hart neemt een versneld ritme aan en ik voel mij warmer worden. Verhit eigenlijk.

“Oh ja? Het gaat mij om de exorbitant groeiende distantie tussen ons. Dit kan mijn inziens voortspruiten uit verschillende interesses waardoor een consideratie naar elkaar gereduceerd wordt tot een inferieure constellatie. Daar waar wij in der tijd continueel de copulatie ongecompliceerd, ongenuanceerd en zonder enig gene konden bedrijven die tot ongeëvenaarde apotheoses leidden, is nu de ruimte gecreëerd voor oeverloze colloquium die als abominabel bestempeld kan worden en dus geen enkel beoogd hoogwaardig doel nastreeft en het vervolgens de tendentie krijgt van laborieus matrimonium, wat ik als een considerabele, periculeuze ontplooiing ervaar en bij mij een pertubatief gevoel creëert, in de breedste zin van het woord!”

“Neem de lange route maar met Boris.”

“Je hebt niet eens geluisterd naar wat ik net zei.”

“Jawel, je laat weer eens weten dat jouw opleiding hoger is als die van mij.”

“Hoger is dán die van mij! Als het gelijk blijft is het ‘als’ en als het verschilt in een vergelijking dan is het ‘dan’.”

“Neem echt die lange route maar met Boris!”

“Het regent.”

“Dan doe je hem een regenjas aan of je draagt hem in een big shopper!”

“Ik zat meer over mezelf in.”

“Weet ik.”

fa805cbb39478e75ece76fdb00988364.jpg

“Ben je al terug?”

“Je ziet het, het regent nogal. Die voetballers hebben trouwens bijna allemaal roze schoenen aan, echt stom! Het vloekt ook nog eens bij die rode shirtjes.”

“Typisch vrouwelijk om daar op te letten!”

“Ik denk dat het een provocatiestunt is naar Poetin toe: een heel homo-elftal. Fijn trouwens dat je nog door hebt dat ik een vrouw ben.”

“Je denkt teveel, dat is het probleem van jou.”

“Heb je opeens psychologie gestudeerd?”

“Ik ben niet onder een kip uitgebroed, ook al denk jij van wel.”

“Je luistert nooit naar me.”

“Wel!”

“Je begrijpt nooit wat ik zeg.”

“Wel!”

“Ik ga naar bed.”

“Prima, ik kom ook.”

Aan wie ligt het nou? Wanneer dring ik weer tot hem door? Ben ik het die inderdaad moeilijk doet? Moet ik mij meer in zijn belevingswereld verplaatsen? Misschien, als ik dat geurtje gebruik waar hij zo van gecharmeerd was ... gewoon om het ijs te breken? Ik weet het ook niet meer ...

dcdecc45ff7bedcdc3e0306587382d6e.jpg

 

“Hmm... heb je zin liefje? Mag ik je verwennen?”

“Wat denk je zelf?”

 

"Hallelujah!”

 

 

 

 

Reacties (38) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen en beoordeeld!
Gelezen en beoordeeld!
Geweldig, weet je zeker dat het niet 'echt' is? Vooral het einde......
Geweldig, weet je zeker dat het niet 'echt' is? Vooral het einde......
Zeker een geloofwaardig verhaal wat vast in echte huiskamers ook vaak gevoerd wordt. Vind hem trouwens wel 'n heel irritant ventje. Hij had zich in zijn repliek weleens wat normaler kunnen uitdrukken dan al die dure woorden. Snap nu ook waar het mis is gegaan.
Ik vind je einde ook heel sterk.
â??Hmm... heb je zin liefje? Mag ik je verwennen?â?
â??Wat denk je zelf?â?
Hele mooie dialoog :)