Moord zit in een klein hoekje

Door Nonnie gepubliceerd op Wednesday 08 January 14:19
cc13e39dc62115e21a89cf55df79ee95.jpg
 
Op 2 januari vindt de begrafenis plaats van Jurgen Joppens, directeur van de plaatselijke Rabobank. Inspecteur Van der Heiden en zijn collega Bullens zijn terplekke. Met de getuigenverklaringen stevig verankerd in hun achterhoofd bekijken ze het tafereel. De verklaringen, die op de dag van de moord zijn afgenomen door medewerkers van het team waren niet voldoende om de moord op te lossen. Vandaar dat Van der Heiden het een goed idee vond om eens een kijkje te nemen op de begrafenis. 
 
Heel Oud-Bijerland lijkt wel uitgelopen voor het evenement. De locale bevolking is flink aangeslagen door de plotselinge moord in hun midden en komt massaal hun medeleven betuigen. Joppens was dan ook een plaatselijke bekendheid, hoewel hij en zijn gezin verder een teruggetrokken bestaan leidden op het landgoed ‘Goudstate’, enkele kilometers buiten het dorp. Beroepshalve had Joppens echter de meeste dorpelingen wel eens de hand geschud.
 
Van der Heiden en Bullens zijn vooral geïnteresseerd in de aanwezigheid van getuigen en eventuele opvallende gedragingen. Op de kinderen na zijn vrijwel alle getuigen aanwezig. Alleen Victor Benedetti, de vertegenwoordiger en leverancier van mechanisch speelgoed, Natascha Antropov, de vrouw die bezig is een verblijfsvergunning te bemachtigen en mevrouw X, die oorspronkelijk haar identiteit niet wilde prijsgeven, maar inmiddels bekend is bij de politie als Melanie Smithuizen, privé detective, ontbreken; precies de mensen die hadden aangegeven dat ze het slachtoffer niet kenden. Uit de verklaring van beveiligingsmedewerker Kees Anders hadden ze begrepen dat Melanie nog had geprobeerd om de winkel ongezien te verlaten. Gelukkig had hij de tegenwoordigheid van geest gehad om de winkel af te sluiten, zodra het slachtoffer was ontdekt. 
 
De jonge weduwe, Chantal Joppens ziet eruit of ze een zenuwinzinking nabij is en alleen door pillen op de been wordt gehouden. Haar grote, grijze ogen kijken waterig en ongelovig rond alsof ze het allemaal niet kan bevatten. Haar rechterarm wordt constant gepompt door condolerende dorpsgenoten. Ze kijkt ze amper aan. Slechts een keer meende Bullens een glimp van herkenning te zien verschijnen in de doffe ogen. Dat is als Kees Anders haar komt condoleren. De beveiligingsmedewerker houdt haar hand langer vast dan noodzakelijk en kijkt haar daarbij doordringend aan. Als door een dikke mist kijkt Chantal terug waarmee ze voor de eerste keer blijk geeft van een zeker bewustzijn. 
 
De broer van Chantal, Bas van Dongen, wijkt niet van haar zijde. Hij ontfermt zich over haar en kijkt als een havik toe dat alles goed gaat met zijn zus. Hij ondersteunt haar bij het lopen en houdt ook Casper, zijn neefje, goed in de gaten. Casper loopt rond als een schim en blijft als een angstig kereltje aan zijn moeders zwarte rokken hangen. Het is dan ook niet niks om op achtjarige leeftijd je vader te verliezen bij een bezoek aan een speelgoedwinkel. Ze gingen nota bene alleen de bromtol ruilen, waar het plastic dopje vanaf was gevallen, zodat de pin er vervaarlijk uit stak. Hij had gezien hoe zijn vader erbij lag vlak na de moord. De plas met bloed, de vervormde oogkas waar de bebloede bromtol met de punt nog in hing, het speelgoed dat uit de schappen was gevallen en de hardplastic hockeysticks met de bloedspetters. Voordat zijn ogen definitief sloten, had zijn vader gefluisterd: ‘Jij, George?’ Daarna gutste een golf bloed uit zijn mond en draaide zijn ene oog weg. Elke nacht kwamen de beelden terug. De snerpende gil, die de top 2000 aller tijden wreed doorkliefde en de geur van bloed complementeerde het plaatje, dat hem voor de rest van zijn vaderloze leven zou bijblijven.
 
ce426714a8c21600871b726303c4087f.jpg
 
‘Zijn zoontje had hem gevonden’, hoort Van der Heiden als hij langs Ellen Rippens loopt, die met Piet Scholvers in gesprek is. ‘Ik trof hem aan naast het lichaam van zijn vader. Die gil… dat was ik.’De oudere man knikt begrijpend. Ook hij had het slachtoffer zien liggen toen hij op de gil af kwam enige tijd voordat de politie ter plaatse was. Ook hij had wel willen gillen, want het was bepaald geen feestelijk gezicht. Hij huivert als hij terugdenkt aan de hysterische reactie van Casper die zijn vader volkomen onverwacht op de grond had zien liggen, terwijl het leven uit zijn lichaam wegsijpelde. Casper bleef het maar herhalen; ‘George, George, George.’ Trees Lutjes had direct een arm om de smalle schouders van de jongen geslagen en hem zachtjes weggetrokken. Toen de politie arriveerde was Casper voor behandeling overgedragen aan de kinderpsychiater.
Margret Groen, de  filiaalchef, had Kevin Dolluns onmiddellijk opdracht gegeven 112 te bellen, terwijl ze naast het slachtoffer neerknielde om te zien of hij nog leefde. Daarbij raakte haar linkerknie doorweekt van het bloed, maar dat leek niet eens tot haar door te dringen.
‘Zoiets zou bij ons dus niet gebeuren, hè, Bij Toys for Girls and Boys werken de beveiligingscamera’s prima. De dader zou allang zijn gepakt. Kwestie van de beelden terugspoelen en bekijken. Daar kan A Lifetime of Playing een puntje aan zuigen.’ Ze lacht een beetje zuur. Piet Scholvers kijkt haar een tikje bestraffend aan. ‘Ach, het is allemaal al triest genoeg. En dan te bedenken dat de moordenaar zich onder ons bevindt. Ik vind het een akelig idee.’ Ellen knikt beschaamd.
 
Van der Heiden en Bullens bespreken hun bevindingen na afloop van de begrafenis. Het rechercheteam heeft ondertussen het sporenonderzoek op de plaats delict afgerond. Op het lichaam van Joppens, in zijn jaszak vonden ze een verfrommeld briefje met een boodschap in opgeplakte woorden van ongelijke grootte en lettertype, waarschijnlijk uit een tijdschrift geknipt. De boodschap luidde:
 
Ik weet waar je mee bezig bent
Probeer mij niet te vinden
want ik vind jou
Binnenkort contact
 
Een mogelijke aanwijzing. Het onderzoeksteam had geen enkele vingerafdruk kunnen vinden op de brief; kennelijk gebruikte de afzender handschoenen. Ook op de tol, waren geen verdachte vingerafdrukken gevonden, alleen die van Joppens en de kleinere afdrukken van een kind. En wie is George? Er was niemand in de winkel aanwezig met die naam. Inspecteur van der Heiden laat zijn vingers nadenkend glijden over de punten van zijn snor, zijn enige uiting van ijdelheid. Het bevalt hem niks dat hij nog geen sikkepit is opgeschoten, niet eens een verdachte. Alles wat hij heeft is een handje los zand, waarin hij wanhopig patronen probeert te ontdekken. Hij heeft het gevoel dat hij iets over het hoofd ziet, terwijl de waarheid hem schaamteloos in het gezicht staart. Dan opeens gaat er een lampje branden. Hij pakt meteen de telefoon.
 
Op zaterdagavond om half 8 zitten elf van de vijftien mogelijke getuigen van de moord bijeen in de salon van de villa van de familie Joppens, waarvoor Van der Heiden speciaal toestemming had gevraagd aan de kersverse weduwe. Op tafel staan kannen koffie en thee, waar iedereen zich van bedient. Drie kinderen, Sjors, Kim en Jop, zitten naast elkaar op de bank spelletjes te spelen op hun telefoon. De overige aanwezigen zitten elkaar een beetje onwennig aan te kijken, benieuwd wat er gaat gebeuren. Kennelijk wacht Van der Heiden tot iedereen er is. Eerst wordt Melanie Smithuizen binnengelaten door Bullens. De privé detective neemt plaats op de bank en schenkt zich een kop koffie in. Victor Benedetti is de volgende die binnenkomt. De vertegenwoordiger knikt naar de aanwezigen en gaat zwijgend op een stoel zitten. Inmiddels zijn er wat koetjes-en-kalfjes gesprekken op gang gekomen, waarbij iedereen met een schuin oog de man met de snor in de gaten houdt. Van der Heiden kijkt ongeduldig op zijn horloge en neemt nog een slok van zijn koffie. Als uiteindelijk Bullens ook Natascha Antropov naar binnen heeft gebracht loopt hij even naar Van der Heiden, fluistert iets in zijn oor en verlaat dan weer de ruimte. Van der Heiden schraapt zijn keel en het geroezemoes verstomt. Alle blikken zijn nu gericht op de inspecteur.
 
‘Dank allemaal voor jullie komst. Op Casper Joppens na zijn nu alle mogelijke getuigen van de moord op Jurgen Joppens aanwezig.’ Zijn ogen speuren alle gezichten af. Zelfs de kinderen zijn inmiddels opgehouden met hun spelletjes en kijken verwachtingsvol op. ‘De moordenaar is in ons midden.’ Een ademloze golf gaat door de aanwezigen, steelse blikken gaan rond. Dan opeens gaat de deur open en in de deuropening staat Chantal Joppens met schuin achter zich haar zoontje. ‘Sorry,’ verontschuldigt de weduwe zich met onvaste stem. ’Casper wilde er toch bij zijn, maar ik wilde hem niet alleen laten gaan.’ De breekbare verschijning met de waterige ogen heeft haar zoontje ondertussen bij de hand gepakt en schuifelt door de kamer met een aarzelende Casper achter zich aan, allebei een schaduw van de persoon die ze geweest zijn. Victor Benedetti gaat staan en schuift behulpzaam een stoel bij. ‘Neemt u plaats, mevrouw Joppens.’ Alsof Chantal uit een diepe droom ontwaakt, blijft ze opeens stokstijf staan. ‘George?’ Ze kijkt Victor Benedetti recht aan, die nu ongemakkelijk heen en weer wipt van de ene voet op de andere. Dan snelt hij naar de deur, maar de toegang wordt versperd door twee agenten. Van der Heiden gaat recht voor Victor staan, terwijl de agenten zijn handen op zijn rug houden. ‘Victor Benedetti, of George, u staat onder arrest voor de moord op Jurgen Joppens. We hadden al het vermoeden dat één van de mensen die niet kwam opdagen bij de begrafenis een bekende was van de familie. Om die reden heb ik die drie, die hadden aangegeven Joppens niet te kennen, elk op een eigen tijdstip laten komen, afzonderlijk van de rest. Collega Bullens heb ik geïnstrueerd alleen te melden dat de bijeenkomst in de salon was. Slechts één persoon wist zonder verdere aanwijzingen vanuit de entreehal de weg naar de salon te vinden.’ De weduwe is inmiddels naast de inspecteur komen staan en gebaart naar Victor. ‘Vijf jaar geleden was hij onze butler. We noemden hem gekscherend George.’ De inspecteur grinnikt. ‘Natuurlijk, de butler.’
 
Na een grondig verhoor kan Victor Benedetti, ofwel butler George, chantage en doodslag ten laste worden gelegd. Toen hij vijf jaar geleden in dienst was van de familie Joppens heeft hij zijn handen weten te leggen op belastend materiaal, waarmee de betrokkenheid van de directeur van de Rabobank bij de manipulatie van de libor rente onomstotelijk vaststond. De butler nam destijds ontslag om als vertegenwoordiger te gaan werken en verdween uit het leven van de familie Joppens. Toen het gesjoemel met de libor rente van de Rabotop in het nieuws kwam, besefte Victor wat hij precies in handen had. Tijd om contact op te nemen met zijn oude baas. Het geknutselde briefje met de belofte, dat hij contact op zou nemen met Joppens liet hij vlak voor de kerst in de jaszak van de directeur glijden.
 
ba1a06db5b78c29497c9fd2965ff60dd.jpg
 
‘Die bewuste dag was ik Jurgen gevolgd naar de speelgoedwinkel. Toen Jurgen en Casper naar binnen liepen was ik doorgelopen naar het kleine hoekje helemaal achterin de winkel, waar de legpuzzels stonden. Daar was het nog heel rustig. Kalm wachtte ik in de hoop dat Jurgen mijn kant op zou komen. Het lot was me gunstig gezind, want hij kwam inderdaad en Casper was er niet bij. Ik draaide mijn gezicht naar de stellingen en deed alsof ik belangstelling had voor de op afstand bestuurbare raceauto, terwijl ik vanuit mijn ooghoek de nadering van Jurgen in de gaten hield. De directeur droeg de kapotte bromtol nog bij zich. Toen hij uiteindelijk naast me kwam staan, begon ik het gesprek. Het hart bonsde in mijn keel. Joppens was in eerste instantie heel verbaasd me te zien, maar werd gedurende het gesprek steeds bozer. Op een gegeven moment pakte hij me bij de revers van mijn jas en gooide me tegen de grond. In een reflex pakte ik met mijn handschoenen de tol, die vlak naast me lag en joeg de punt door zijn oog. Hij wankelde en viel met zijn hoofd  tegen de stelling. Toen ik zag wat ik had aangericht, maakte ik me zo rap mogelijk uit de voeten en terwijl ik de plek des onheils snel achter me liet hoorde ik een jongensstem. ‘Papa, waar ben je? Pap?’
 
 
 
 

Reacties (27) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Oehhh zeker spannend geschreven!
Gelezen!
Gelezen!
Sfeervol verhaal. Je houdt de aandacht goed vast!
Sfeervol verhaal. Je houdt de aandacht goed vast!
Spannend geschreven
Spannend geschreven