Poëzie: gedicht over het machteloos liefhebben van je kind

Door Caricia sin censura gepubliceerd op Saturday 04 January 01:31


 

Een beter leven – Lieve Sam

 

Arist: Caricia Sin Censura

-

Ik kijk naar hem, die ik in mij heb gedragen.

Veertien jaar geleden, slechts zeven maanden lang.

Zeventien lentes, honderd jaar verleden, alleen gelaten en bang.

Mijn buik vol van het leven en een hoofd, overvol van vragen.

-

Op een oude roestige fiets, de grote boze wereld rond.

Die, op dat moment, niet groter was dan mijn geboortestad.

Met onder de snelbinders achterop, mijn hart, en alles dat ik bezat
in de plastic boodschappentas die ik bij de geloken voordeur vond.

-

Mijn buik vol, bol van nieuw leven.

Dat zacht, als een dartelende vlinder, in mij had bewogen,

onder mijn handen, bracht volle warme tranen tot mijn ogen.

Ik stapte af, ik stapte op, en fluisterde; vooruit nog even.

-

En welbeschouwd, even later, in mijn armen, de eerste keer.

Het lijkt soms zo kort, en dan juist weer zo lang, geleden.

Veertien lentes op zijn naam, en eveneens reeds honderd jaar verleden.

De geschiedenis, zo staat het ook geschreven, herhaalt zich weer.

-

Machteloos als kind.

Machteloos als ouder, weer!

Uit alle macht verloren, in zinloos verweer.

Tot het eind, waarna het weer op nieuw begint.

-

Van het werkelijke terreur eindelijk bevrijd
Alle schepen achter mij, stuk voor stuk, verbrand
Aangekomen op mijn eiland, geen weg terug naar het vaste land.

Met het verleden in mijn koffer, gevangen in het donker en eindeloze eenzaamheid

-

Lieve Sam

-

Ik zou willen, mijn zoon, dat ik na viertien jaar jou opnieuw het leven kon geven

Ik zou de regels verdommen,  en de monsters onder jouw bed moedig en onbevreesd verjagen

Ik zou ze niet toelaten in jouw hoofd, dat mooie hoofd vol onzekerheid en  bange vragen

Een schone lei, zou ik je geven, een onbeschreven blad, tabula rasa, een nieuw leven.

 -

Het spijt mij, misschien kun jij, moedig als je bent, mij vergeven.

Want in mijn koffer zaten deze mooie blanco vellen niet.

Enkel dikke boeken vol verleden, angst en verdriet

 De mooie dingen heb ik  daarom in het zand geschreven

 -

Elke dag opnieuw, om ze mee te laten nemen door- en te laten drijven op het water

Om zo steeds opnieuw, op de kust van jouw bewustzijn, aan te spoelen.

Zodat je leert geloven in jezelf, durft te leven en je grenzen durft te voelen

Zodat je van je zelf kunt houden, zoals ik dat doe, en je voor jezelf kunt zorgen later!

 -

Ik houd van jou!

 -

Mama

 -

© 2013, Caricia Sin Censura

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.