Zittend op een tak - verhaal

Door Emy Schreiber gepubliceerd op Monday 16 December 22:02

Hier zit ik nu.

Verlaten door iedereen.  Door de liefde van mijn leven, of zo voelde hij toch aan.  Verlaten door mijn vrienden, door kennissen, door familie.  Die laatste drie zonder dat ze het zelf weten.  Met hen kon ik iets niet delen.  Iets, iets ontastbaar, iets onbeschrijfelijks. Iets, ... , geheim.

Maar nog het meest verlaten en verraden en bedrogen door mezelf.

Hier zit ik dan, als een enkele appel aan een tak.

M’n hond voelt me aan, komt knuffelen, komt snuffelen.  En toch voel ik me alleen.

Vreemd voel ik mij.  Niet ziek, niet gezond, niet hyper, niet plat, misschien een beetje, …  Ach wees eerlijk meid, je bent down.

Zo’n wrang gevoel vanbinnen.  Mijn hart klopt, ja, dat weet ik zeker.  Ik voel het in mijn maag kloppen.  Vreemde plek.  Misschien omdat ik net gegeten heb?  Ik moest toch iets eten.  Ondanks het late avonduur heb ik nu pas iets gegeten.

Eten? Eten kon ik tot voor kort goed.  Geen probleem.  Mijn figuur laat dat ook goed zien.  Ja, eten kan deze dame wel.  Soms misschien wat schrokkerig – wie doet dat niet - maar meestal kan dit vrouwtje wel genieten van eten, en van het bijhorende drankje gerijkt druivensap.  Leven van voedsel en leven van de liefde. Toch tot een paar dagen geleden.  Met moeite kan ik nog maar een hap door de keel krijgen.  De oorzaak?

Verraden door mezelf, meer bepaald door mijn eigen fantasie en leefwereld en mijn eigen bijhorende daden.  Een eigen doodsteek.  Een beetje zelfmoord.  Poging tot doodslag, maar dan op mezelf.  Zo zou je het wel kunnen noemen.

Het gevoel dat knaagt vanbinnen lijkt onbeschrijfelijk.  Velen hebben het geprobeerd in liedjes en verzen, in verhalen, in gedichten.  Dit lijkt erger.  Dit is een heuse straf.

Op onbepaalde en oncontroleerbare momenten lijkt het alsof er een soort ballon in mijn buik begint op te zwellen.  De zwelling zorgt voor een ronduit slecht gevoel.  Een gevoel van slapte.  De benen wegen plots enorm zwaar, willen niet mee.  De lucht krijg ik niet ingeademd en ik ben onmiddellijk uitgeput.  De armen zouden liefst naast me hangen, of mezelf knuffelen - ze weten het niet goed.  Ze voelen te slap aan om te knuffelen.  Mijn hoofd lijkt plots vol te zitten.  Letterlijk vol.  Het lijkt wel of alle lichaamsvocht ophoopt en ophoopt en ophoopt tot het de eerstvolgende uitgang vindt.  De neusholte dicht zichzelf met een prop snot, soms zo een grote prop dat de sinussen spontaan mee vol zitten en dat zorgt dan weer voor een zeurende pijn in mijn hoofd.  Het vocht wringt zich een baan tot aan de ogen.  En plots rolt daar de eerste druppel naar beneden.  Ik probeer te doen alsof ik niets merk.

Maar daar is mijn lichaam niet mee akkoord.  Wanneer de traan rolt rekt mij tong zich plots uit en vangt de druppel op.  Een traan met een smaakje.  Geen specifieke smaak.  Maar een mengeling van woede, pijn, missen,… Geen volle lekkere smaak.  Eerder een vieze treurige smaak.

Hoe meer tranen vloeien, hoe meer mijn tong heen en weer de tranen probeert op te vangen.  Van een bodemloze put gesproken.  Of dweilen met de kraan open.  Daar waar het vocht kan ontsnappen besluit mijn lichaam dat ik nog niet genoeg afzie.

De hond kijkt me even aan en likt een traantje weg.  Hij proeft de smaak, kijkt me medelijdend aan en zet zich wat verder op de bank.  Het is een gevecht van mij, niet van hem.  Troosten wil hij wel, meevechten niet.

Hier zit ik dan. Razend op mezelf, op wat ik deed.  Want hoe dan ook, ben ik schuldig aan alles.  Ik heb de doodsteek gegeven aan mezelf.  Ik, alleen ik, ben verantwoordelijke voor mijn daden, voor mijn actie, en dus ook voor zijn reactie.

Ik voel me zo klein.  Ik voel me ellendig, schuldig en alleen.  Ik voel me rot.

Een rotte appel, zittend op een tak.

ec6290cb26492dc21caf17db8b122030.jpg

Reacties (24) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen en beoordeeld!
Gelezen en beoordeeld!
Gelezen.
Gelezen.
Leuk verhaal. Graag gelezen.
Leuk verhaal. Graag gelezen.
Gelezen.