Waarom dat verlangen (verhaal)

Door LadyDi gepubliceerd op Monday 16 December 09:53

“Nee moeder, ik hoef nu niets, ik ga slapen.”
Heel even kijkt ze me aan of ik een glimlach op mijn gezicht heb en uiteraard heb ik die, zoals altijd. Ze denkt dat ik buiten gehoorafstand ben als ik haar tegen vader hoor fluisteren.
“Wat neemt ze het allemaal geweldig op hè, ze is het zonnetje in huis en klaagt nooit.”

Langzaam draai ik mijzelf om en ik voel dat het kussen nat wordt.
Waar komt toch altijd dat vocht vandaan? Wat help ik mijzelf als ik verzwelg in het verleden? Het verleden is er niet meer dus ik dwing mijn mondhoeken omhoog tot mijn steevaste wapen in de strijd. De traan loopt mijn mond in en ik bevochtig mijn lippen ermee. Met een lichte draai wend ik mijn wang in het kussen, opdat ik het droog.

744603a404d1f86c2cd2da432acae57f.jpg

Roze… de gloed van roze sluimert door mijn aderen.
Het ritme van mijn hart versnelt en ik voel de warmte in mij toenemen. Die warmte, waar ik zo naar verlang. Bewegingen die door mijzelf in gang worden gezet op de geluiden die het roze met zich meeneemt. Alleen dat deel wil ik vasthouden om het totale plaatje niet te doen verschijnen. Gewoon de hersenen dwingen om te filteren want ik ben er de baas over. De hersenen zijn van mij en ik heb overmacht en perfectie.
In het roze.

Een natuurlijke glimlach neemt plaats als ik warm ben. Roze, zelf gekozen, voor die ene keer. Mijn moment van ultieme beleving. Het verleden… ik draai mij om. Nooit wil ik het beeld terug krijgen want het verleden is er niet. Het roze mag er zijn maar de gedachte aan de oorsprong van mijn droom mag het niet halen. Gewoon een deel, om warm te worden van mijn ultieme top, die er niet meer is.

6067188792012106395875ce157f4775.jpg

Nee, geen voeten!
Ooit wist ik alles over mijn voeten, die getraind waren om elke pijn te negeren. Het doel was hoger dan de pijn. Een bijna erotisch gevoel om te kunnen negeren opdat een hoger hoogtepunt alle ruimte krijgt die het verdient. Jawel, hoger dan de hoogste top der euforie. En ik kon dat! Een totale controle over elke vezel in mijn lichaam; elke spier gehoorzaamde aan mijn ijzeren wil om te presteren. Waarom wéér dat verleden aanhalen, wat doe je! Mijn hand raakt het kussen hard, alsof dit een verschil zou maken.  Ik weet toch dat ik in de delen moet denken om het te verwerken? Nee, om het te blokkeren. Waarom zou ik er pijn om hebben als het nooit meer een deel kan zijn van mijn toekomst?

68f13f7f038b48639bd850240a07c52f.jpg

Hij kwam van rechts zei hij.
Ja? En een rem hebben we niet?

“Mam, zou je even willen helpen? Ik moet naar het toilet”
Ik schrik van mijn stem want er zit een wanklank in. Moeder hoeft het niet te weten. Waarom zouden zij, ook maar een fractie moeten ervaren, van mijn snijdende pijn, die als een wervelstorm verwoestend door elke cel in mijn lichaam jaagt? Ik weet, als ik heel even uit bed ben geweest dat ik dan nieuwe kracht heb om mijn gedachten te bedwingen. Gewoon weer opnieuw beginnen met positief denken en genieten van een deel van het roze. Mijn roze moment dat mij warm maakt.

Moeder heeft mijn klank niet herkend. Ze houden van mij en ik van hen. Waarom zouden zij getuige moeten zijn van mijn strijd? Het zou ze pijn doen. Ze legt mij terug in bed en kust mij op mijn voorhoofd. Weer draai ik mijzelf om en ik begin opnieuw. Gewoon mij laten mee zweven in een deel van de herinnering. Zweven… op de muziek. Elke toon heeft een handeling, elke spier heeft zijn taak, en ik voer het gehypnotiseerd uit. Een overwonnen strijd met de zwaartekracht, balancerend op spitsen en gevoel een lage prioriteit geven, is mijn gave. Heerlijk laat ik mij meetrekken in de zee van uiterste…

3294d386e8f2cf003b55d54828a11de3.jpg

Ik ben het hoogtepunt van de avond, in het roze.
Alle anderen zijn in het wit, ik niet. Ik ben de belofte van de dans, en ik dans.. DANS!

960c01d017bd13bf8fb2f69b4265d436.jpg1ed2bcd0970b2dad4a02443541ffae36.jpg

Alle spieren gehoorzamen mij in een perfecte uitvoering op geniale klanken. Mijn bloed gutst door mijn aderen en ik tart mijn lichaam tot het onmogelijke, maar ik doe het!

Op de laatste tonen hoor ik het applaus van de duizenden, een staande ovatie...

a9bfe1a8975f21ec24b2f42a071823a2.jpg

Mijn keel vernauwt zich, doch, het is niet te voorkomen. Ik hoor mijzelf, als een schreeuw ontsnapt, die uit elk miniscuul deel van mijn lichaam spuit.

een stilte volgt

“Mam.. het bed is nat! Sorry mam… “
En de glimlach is er even niet
Zelfs niet voor moeder.

 

Morgen weer proberen.

 

Reacties (28) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dit is een verhaal dat je echt een paar keer moet lezen om het op zijn juiste waarde te schatten. Zinderend, prachtig en zo in-en-in droef.
Omdat ik niet exact weet wat er aan de hand is, maar er wel naar kan raden, maakt dit verhaal extra aangrijpend.
Dit is een verhaal dat je echt een paar keer moet lezen om het op zijn juiste waarde te schatten. Zinderend, prachtig en zo in-en-in droef.
Omdat ik niet exact weet wat er aan de hand is, maar er wel naar kan raden, maakt dit verhaal extra aangrijpend.
Gelezen en beoordeeld!
Gelezen en beoordeeld!
Gelezen.
Gelezen.
Gelezen.