De dag dat alles anders werd.

Door Wish gepubliceerd op Saturday 14 December 16:35

 

Even stond ik stil. Ik stond niet zomaar stil, mijn hart stopte even met kloppen, mijn adem stokte achter in mijn keel, mijn ogen zagen even helemaal niks meer, mijn benen bleven als bevroren staan terwijl mijn armen doelloos naast mijn lichaam bungelde.
Het was maar een ogenblik, een kort moment in tijd zeker niet meer dan een halve seconde.

Als eerste begonnen mijn hersens te relativeren, waardoor mijn handen grip begonnen te zoeken bij een koude paal in de buurt.
Gek genoeg zag ik de wereld alsof de boel vertraagd werd afgedraaid met de daarbij behorende stilte. Ik zag hem, hoorde niks meer maar zag zijn mond bewegen. Ik voelde me de paal steviger vastpakken, ik had die paal zo stevig vast dat ik de pijn in mijn vingerkootjes voelde een pijn die langzaam sterker werd en uitstraalde naar mijn pols. Hoewel ik me op de achtergrond bewust was van deze pijn bleef ik de paal harder en harder vastpakken, langzaam voelde ik dat iets anders bezit van me nam, ik was nog steeds mezelf maar toch ook niet.

Mijn hersens weigerde me toe te staan om me weer zo klein te voelen. Mijn hersens wisten het beter en dus bleef ik krampachtig de paal vasthouden. Ik zag zijn mond bewegen, ik zag de blik in zijn ogen, ik hoorde niks maar wist welke woorden zijn lippen verlieten. Mijn gezicht vertrok geen spier, de spieren in mijn boven armen, onderarmen en handen daarin tegen hadden nog nooit zo hard gewerkt. Mijn rechterbeen  deed een stap naar achter en als reactie daarop deed hij een stap naar voren. Zijn ogen keken dwingend en zijn hand bewoog langzaam omhoog.

Ineens begon de wereld weer normaal te draaien en hoorde ik een harde schreeuw een schreeuw vanuit het diepste van mijn binnenste met zoveel kracht uit mijn longen door mijn stembanden naar buiten geperst om maar een woord luid en duidelijk ten gehore te brengen, NEEEEEEEEE!
Tegelijkertijd liet ik de paal los en deed mijn rechterbeen de stap terug naar voren terwijl mijn linker hand met flinke kracht van onder naar boven kwam met de handpalm vooruit.  

Ik voelde hoe de bal van mijn gespannen linker hand zijn neus raakte met het daarbij horende gekraak. Mijn linker knie vloog omhoog en had zijn kruis gevonden. Zijn hoofd dat eerst naar achteren gevlogen was kwam met de stoot van mijn knie weer naar voren. Hij zakte op zijn knieën en ik zag even niks meer, ik voelde mijn benen schoppen en mijn armen slaan, ik voelde mijn vuisten neerkomen en kon niet meer stoppen.

Opeens raakte mijn benen en vuisten niks meer, ze sloegen in het luchtledige. Langzaam kwam de werkelijkheid terug en voelde ik de sterke armen om mijn middel en het zachte gefluister in mijn oor.
‘Je bent veilig, rustig maar, je bent veilig!” Mijn lichaam had een enorme strijd geleverd en hield ineens op. Langzaam werd ik terug op de grond gezet maar mijn benen konden me niet meer dragen en ik zakte op de koude straattegels in elkaar. Mijn wangen begonnen warm aan te voelen en mijn ogen werden waterig. De tranen stroomde over mijn wangen. Het heftige snikken deed pijn aan mijn borst.

Toen hoorde ik het geluid van de ambulance en oh wat deed mijn lichaam pijn. Het was de bekende combinatie, de pijn en dat geluid, het geluid van een paar dagen rust voordat de pijn weer terug zou komen en altijd op een andere plek. Ineens hoorde ik een ander geluid, het was een jammerend gorgelend geluid, met een diepe klank. Dat was ik niet! Ik keek op en keek om me heen. Toen zag ik hem, hij lag daar op straat, de ambulance stopte vlak bij hem. De ambulance medewerkers stapten uit en liepen niet naar mij, ze liepen naar hem.

Wat was hij toegetakeld! Zijn ogen zaten dicht, zijn mond was dik en zijn neus bloedde hevig!
Ik voelde iets borrelen in mijn binnenste, mijn benen begonnen weer dienst te doen en ik ging weer staan. Ik stond kaarsrecht en keek toe hoe ze hem verzorgde, hij huilde en jammerde.

Ik voelde een kracht in mij, ik voelde vuur in mijn borstkas, slaakte een zucht, haalde diep adem terwijl ik mijn tranen van mijn gezicht veegde. Ik zoog de koude lucht diep mijn longen en begon te stralen. Ik was vrij! Eindelijk Vrij!

Reacties (26) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Prachtig geschreven. Je ziet de situatie voor je en voelt de klap die je uitdeelt en de kracht die achter die klap schuilgaat. Jij hebt echt het vermogen je in een persoon te verplaatsen en schrijft met veel gevoel!
Prachtig geschreven. Je ziet de situatie voor je en voelt de klap die je uitdeelt en de kracht die achter die klap schuilgaat. Jij hebt echt het vermogen je in een persoon te verplaatsen en schrijft met veel gevoel!
Gelezen.
Gelezen.
Gelezen.
Gelezen.
Zeer beeldend geschreven, erg krachtig!