De tweesplitsing van tragedie, verhaal

Door Stormerwout gepubliceerd op Saturday 14 December 14:44

De tweesplitsing van tragedie , Verhaal

Hoe kom je daar toch uit? Waarom zo’n enorme hindernis te nemen? Wat is de reden dat mensen toch steeds zoveel teleurstelling in hun leven moeten ervaren? Is er dan geen plaats waar duistere gedachten en donkere wolken afwezig zijn? Soms ben ik er helemaal klaar mee en zou ik weg willen van hier, weg van al die tragedie. Weglopen of bevriezen lijkt dan gemakkelijk, maar het conflict aangaan met jezelf of met de ander is nog veel gemakkelijker als je weet hoe. Maar laat dat nu juist het grootste probleem zijn.  De juiste keuzes maken in het leven en te voorkomen dat je in het duisternis zult tasten is niet gemakkelijk.

Zo nu ook, sta ik voor een keuze waar ik van wakker lig. Buikpijn, verkrampte spieren, nachtmerries en vooral de afwezigheid van innerlijke rust maken dat niets er voor kan zorgen dat ik me beter voel. Ik ben ook niet in staat deze keuze te maken, tenminste niet alleen, want geen enkele optie is de juiste. Het huilen staat me dichter bij dan het lachen. Ik heb ook echt het gevoel dat niemand mij hoort en niemand naar me luistert. Geen enkel argument lijkt juist te zijn, terwijl ik niets anders doe dan empatische gedachten uit te spreken. Het ligt op het puntje van mijn tong om te roepen dat ik er vandoor ga, nooit meer om kijk en voorgoed uit het zicht blijf van al het slechte in de wereld. Er is niets wat er voor kan zorgen dat dit dilemma ergens een positieve uitkomst gaat hebben. Ik zou niet weten hoe ik dit op moet lossen. Ik voel me zo alleen gelaten. Compleet belazerd en bedonderd door alles waar ik vertrouwen in had.

Ik zou het gemeen kunnen noemen, zelfs achterbaks, bijna zelfzuchtig. Het geeft me een gevoel dat ik altijd zo goed probeer te beheersen. De juiste woorden zoeken om dit gevoel te beschrijven kost me zelfs al teveel moeite. Ik vind het niet eens waard om er een woord voor te zoeken dat goed past bij wat het bij me oproept. Toch zal de confrontatie een keer komen en zal ik op de splitsing van twee keuzes staan, die geen van bieden zijn wat ik eigenlijk diep van binnen zou willen. Ik zou niets liever willen dan me weer licht voelen en met een glimlach op het gezicht mijn omgeving aansteken met dat waar ik goed in ben. Ik wil niet hier in de mist verkeren. Ik wil geen afschuwelijke gedachten hebben dat ik weg wil of zelfs de stekker er uit zou willen trekken. De stilte die ik achterlaat verraad mijn gevoel waarschijnlijk, maar het kan me niets schelen, niet meer.

De onmacht is wat mij zo troosteloos maakt, al zou ik graag een keer vastgehouden worden door hen die mij liefhebben. Ik zou graag de liefde voelen om ergens compensatie te krijgen voor wat ten onrechte voor mijn voeten wordt geworpen. Toch, het voelen van die liefde zou niet brengen wat me eigenlijk tekort is gedaan. Ik zou dan niet minder zijn als een slachtoffer dat een inhaalslag wil maken ten koste van de energie van een ander en daar pas ik voor. Het lijkt een simpele keuze, maar het komt meer over als een ondoordachte brok ellende die over me heen komt. De pijn in mijn buik wordt erger als ik moet bedenken dat ik graag zelf de controle heb over alle keuzes in mijn leven. Deze kan ik echter niet maken. Deze moet ik bijna wel aan een ander overlaten. De vragen die dan bij me opkomen zijn al even troebel als de mist waarin ik verkeer.

Wat gaat een ander kiezen als ik de keuze niet maak? Komt dan de waarheid boven tafel? Gaan dan de juiste beslissingen genomen worden en heb ik daar dan vrede mee? In elk geval voelt dit niet als een eerlijke behandeling van je medemens. Het voelt bijna als een ouderwetse mensonvriendelijke omgang waarbij de minderbedeelden altijd het onderspit moesten delven. De pijn die het bij me oproept is onbeschrijfelijk, al maak ik hier nu toch al aardig wat woorden aan vuil. Er is zelfs geen mens op de hele wereld die me kan helpen zonder dat ik anderen pijn zal doen of zonder dat ik er voor zorg dat anderen op hun vingers getikt worden. Dat ontroostbare lege gevoel dat blokkeert wanneer het mijn lichaam wil verlaten. Zelfs tranen helpen niet, geen trilling meer in mijn stem. Ik wil niet. Ik wil geen keuze maken. Ik wil niet eens voor deze keuze staan.

Het is onbegrijpelijk en ik moet zelfs wakker geschud worden of dit wel echt waar is. Dit is toch niet meer mogelijk in een tijd als deze, waar mensen hebben geleerd te communiceren? Van mij mag dit gevoel voorgoed wegblijven. Als ik ooit de kans krijg om anderen voor die keuze te moeten zetten zal ik er alles aan doen om menselijk te blijven. Niets zal mij tegenhouden om met de juiste normen en waarden de regie te nemen over zoiets simpels als dit. Hoe ik het zou doen in een andere rol mag duidelijk zijn, maar daarmee ben ik nog niet geholpen. Daarmee kan ik mezelf in deze rol van ‘hij die de keuze moet maken’ nog niet gemakkelijker maken. Ik wil een grote mond geven en voor mezelf eens flink opkomen, maar ik sta niet in de positie om dat te kunnen. Er staat teveel op het spel en er zijn teveel factoren die meespelen als ik op sta.

Moet ik het dan maar over me heen laten komen? Moet ik het dan maar gewoon ervaren en accepteren? Ik dacht het niet! Ik wil er tegenin, maar weet niet hoe. Ik voel me compleet verslagen en machteloos. Ergens zal ik toch op zoek moeten naar een klein stukje hoop waaraan ik mezelf kan vasthouden. Iemand zal me toch wel kunnen helpen met het zoeken naar dat ene lichtpuntje dat sterk genoeg is om de duisternis te verdrijven en de mist te doen opklaren? Op zoek naar het einde van de tunnel…

Sjoerd de Jong

Reacties (32) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen en beoordeeld!
Gelezen en beoordeeld!
Gelezen.
Gelezen.
Mooie reacties hier, waar ik mij bij aansluit
Het gekke is dat je om de hete brei heen draait zonder de aandacht van de lezer te verliezen. Je blijft trekken.