Een moderne Assepoester

Door Nonnie gepubliceerd op Thursday 12 December 11:31
 
Cindy zit op haar zolderkamertje een verhaal te schrijven. Het ritmische tikken van haar vingers wordt begeleid door het gedrup van de regen in de emmer. Tikketikketikketikketik, drup, drup, drup. Het lek in het dak moet nog steeds gemaakt worden. Volgens Dina gebeurt dit zodra ze de staatsloterij winnen. Ze moeten immers rondkomen van het armzalige salaris dat Cindy’s vader verdient. Haar vader is professor in de chemie en zijn hele leven al op zoek naar het ontbrekende element. Al op jonge leeftijd kreeg hij een voorgevoel dat het periodiek systeem der elementen niet compleet was. Het werd de missie van zijn leven: de jacht op het missende element. Deze obsessie neemt zoveel van zijn denkprocessen in beslag, dat er maar bitter weinig tijd overschiet voor zijn enige dochter Cindy. 
 
9f01ba4dc8d81c852e96bd84a3d99659_medium.

 

Venster op de wereld

Gelukkig weet zij zich prima te vermaken met de laptop, waar Monique jaren geleden een glas cola over had laten vallen. De computer gaf destijds een knalletje en er kwam een steekvlam uit, die Monique in een reflex had gedoofd met het laatste restje cola. Toen de laptop vervolgens niet meer opstartte, had Monique het ding driftig tegen de muur geslingerd, waarna het apparaat er definitief de brui aan gaf. Monique of Monster, zoals Cindy haar heimelijk noemde, kreeg uiteraard een nieuwe laptop zodat Cindy ongezien het mishandelde exemplaar mee kon nemen naar haar domein. Met heel veel geduld en liefde wist ze het apparaat weer aan de praat te krijgen. En zo had Cindy haar eigen venster op de wereld.
 
Haar verhaal is klaar, dus het kan zo op internet worden geplaatst met een link naar Facebook. Daar heeft ze een account onder de naam Cindy Rella. Voetstappen klinken op de trap. Dat moet vader zijn, want Dina, Monique en Bella komen nooit op haar kamertje. Veel te koud en ongezellig, vinden ze. Bovendien is het kleine trapje te link, want een van de treden is een beetje doorgerot. Zelf stapt Cindy daar makkelijk overheen, maar ze kan zich voorstellen dat haar vadsige stiefzusters meer problemen hebben om dit obstakel te omzeilen. Een korte klop op het deurtje. ‘Kom maar binnen’, roept ze. Haar vaders verwilderde hoofd met de scheve bril op zijn neus verschijnt in de deuropening. ‘Papa!’ Ze omhelst de verstrooide professor, die direct daarna noodgedwongen plaatsneemt op haar bed. Het plafond is te laag voor de professor. ‘Dag, lieverd. Hoe gaat het hier? Alles goed met jou?’ Zijn ogen blijven vorsend op haar rusten. ‘Hoezo?’ Cindy kijkt zo neutraal mogelijk in zijn pientere oogjes. ‘Nou, ik hoorde iets over een dweil en agressie, zoiets.’ Cindy begint te lachen. ‘Oh, dat.’ Ze wuift het weg als ware het een lastige vlieg. ‘Klein verschil van mening met Monique en Bella, meer niet.’ In werkelijkheid was ze des duivels geweest toen Monster en Tuttebella met hun vuile modderschuiten expres over haar pas gedweilde vloer banjerden. Toen Monster ook nog eens quasi plagend haar vuile handen langs het schone raam wreef, vloog er een kletsnatte dweil door de lucht, die potsierlijk op het lelijke hoofd van Monster landde. Daarna verdween Cindy flux naar haar zolderkamer, nadat ze de deur van de woonkamer met een klap achter zich had dichtgetrokken. Als Dina problemen had met de moddervlekken, moest ze maar bij haar onbehouwen dochters aankloppen. 
 
Deze houding kwam haar natuurlijk te staan op een preek en een bord koude zuurkool, waar de krokante kaaskorst en de stukjes worst al uit waren gepikt. Een onvrijwillige vegetariër was ze, want het gebeurde wel vaker dat er van het eten niet meer overschoot dan een prakje aardappelen en een miezerig hoopje groente. Dina was van mening dat Cindy met haar opvliegende karakter maar beter geen vlees kon eten. Daar werd ze maar agressief van. Dit was overigens ook de conclusie uit het laatste verzonnen onderzoek van Dina Stapel. Vlak daarna had de universiteit haar ontslagen.
 
Na een laatste bezorgde blik op haar, die al snel weer plaats maakt voor zijn gebruikelijke afwezige gezichtsuitdrukking, verlaat professor van As het steenkoude kamertje. Cindy glimlacht, schudt haar hoofd en start Facebook om de link naar haar verhaal te plaatsen. In een opwelling besluit ze bovendien een oproep te posten.
 
Ken je dat? Binnenkort een feestje en helemaal niks om aan te trekken?
Misschien kunnen we elkaar helpen? Heb jij een mooie jurk met bijpassende schoenen en een masker voor een gemaskerd bal te leen? Dan kan ik als dank een overheerlijke taart voor je bakken? Ik heb maat 36 van kleding en schoenmaat 38. Alleen serieuze reacties s.v.p.
 
Het blijft stil na die oproep. Geen enkele reactie en al gauw raakt haar appel ondergesneeuwd door alle andere berichten in cyberspace. Ondertussen komt wel het gemaskerde schoolbal rap naderbij. Tuttebella en Monster zijn al druk doende  met het passen van hun jurken, staan urenlang voor de spiegel te draaien en zichzelf te bewonderen in hun gloednieuwe toiletten. Cindy wordt niks gevraagd, eigenlijk gaat Dina er vanzelfsprekend vanuit dat ze geen interesse heeft. ‘Dat is toch niks voor jou, schat!’ had ze liefjes gezegd. En daarmee was de kous af.
 
Op de avond van het gemaskerde bal zwaait Cindy haar stiefzusters uit en loopt vervolgens linea recta naar haar zolderkamertje omdat ze niemand onder ogen wil komen nu de waterlanders zo hoog zitten. Languit op bed liggend barst ze in tranen uit. Haar hele lichaam schokt. Wat had ze graag in een mooie jurk haar opwachting gemaakt. Als ze dan binnenkwam in die feestjurk zou ze vooral letten op de reactie van Sebastiaan, de captain van het footballteam en de meest populaire jongen van de school. Een mooie droom, maar het zou een mooie droom blijven. 
 
Dan voelt ze opeens een tik op haar schouder. Haar behuilde ogen achter de jampotdikke brillenglazen kijken verrast op. Voor haar staat een prachtige, witte duif, die eerst even zijn keel schraapt voordat hij een ietwat schor geluid voortbrengt: ‘Sorry, dat ik je zo heb laten schrikken, maar je hoorde me niet toen ik met mijn snavel tegen het raam tikte, dus ben ik maar zo brutaal geweest om meteen naar binnen te vliegen. Ben jij Cindy?’ Het stomverbaasde meisje knikt langzaam. ‘Mooi! Dan ben ik hier aan het juiste adres. Als jij dan even gaat staan.’ Cindy komt overeind en gaat gedwee naast het bed staan. De witte duif zwaait drie maal met zijn rechtervleugel en als Cindy naar beneden kijkt, glimmen er opeens twee hooggehakte, groene schoentjes aan haar voeten. Ze draait zich om en kijkt nieuwsgierig in de spiegel. Een prachtige dame met blond, zacht golvend haar en grote grijze kijkers staart haar aan. Haar handen gaan naar haar gezicht. Waar is haar bril gebleven? De bril, die ze al zeven jaar heeft en zonder welke ze stekeblind is. Dina vond het niet nodig dat ze elk jaar een nieuwe kreeg, want het geld groeide immers niet op haar rug. Verwonderd kijkt ze weer in de spiegel. Die lelijke bril is weg, maar desondanks kan ze zichzelf haarscherp zien. Heeft die rare duif contactlenzen in haar ogen getoverd? Ze draait rond en is verrukt over de golvende beweging die de groene jurk maakt, terwijl een zachte, verleidelijke geur haar neusvleugels streelt. Is zij dat? Ruikt zij zo lekker? Dit is nou niet bepaald de eau de allesreiniger, die volgens Monster en Tuttebella constant om haar heen hangt.
 
626dc308e030966dcdd158750940e081.jpg
 
‘Nou, als je zover bent…’ De duif spreidt zijn vleugels en gebaart dat Cindy op zijn rug moet plaatsnemen. ‘Een ding nog’, de duif draait zijn kop naar haar om en kijkt haar streng aan met zijn kraalogen. ‘Klokslag twaalf uur kom ik je ophalen van het feest en dan moet je klaarstaan om met me mee te gaan. Dus twaalf uur en geen seconde later.’ Ongeduldig knikt Cindy. Haar hart maakt een sprongetje; ze gaat naar het bal.
 

Het bal

Voordat ze de feestzaal betreedt, bindt ze snel haar groene masker voor. Ze haalt diep adem en loopt dapper naar binnen. Gesprekken verstommen en alle hoofden draaien zich in haar richting. Verlegen slaat ze haar ogen neer en als ze weer durft opkijken, staat Sebastiaan voor haar. Vanzelfsprekend met masker, maar ze zou hem uit duizenden herkennen. Hij buigt diep en als hij weer omhoog komt voelt ze hoe zijn bruine ogen zich onderzoekend in haar gemaskerde ogen boren. Hij heeft geen enkel idee wie ze is. Ze glimlacht in stilte. ‘Mag ik deze dans van u?’ Ze knikt. Hij pakte haar bij de hand en leidt haar naar de dansvloer. De avond vliegt voorbij in een roes van bruisende champagne, dansen en swingen en zorgeloos lachen. Sebastiaan wijkt nauwelijks van haar zijde en ze geniet met volle teugen van zijn nabijheid. Vanuit haar ooghoeken ziet ze hoe Monster en Tuttebella elke beweging van haar gadeslaan, net als de rest van het gezelschap, dat dolgraag wil weten wie zij is. Cindy geeft geen krimp. Dit is haar avond.
 
Dan, midden op de avond wordt de muziek opeens uitgezet en begint iedereen te tellen. Tien, negen, acht, zeven…Als Cindy zich realiseert dat het bijna twaalf uur is en dat binnen enkele seconden alle maskers af gaan, aarzelt ze geen seconde, maar rent ze naar de deur, de brede trap af en naar buiten. Ze klimt op de rug van de duif en hoort op hetzelfde moment ‘Nul’ achter haar rug, gevolgd door een luid gejuich en ze weet dat alle maskers op dat moment de lucht in worden gegooid.
 
Weer terug op haar zolderkamer zet de duif haar neer en zwaait driemaal met zijn linkervleugel. Ze staat weer met haar vertrouwde blote voeten op de grond. Verdwenen zijn de jurk, de mooie schoentjes en het masker. Op haar neus prijkt als vanouds de bril met de jampotglazen, waarvan een lam pootje met een stukje plakband op de plaats wordt gehouden. Cindy bedankt de duif voor de onvergetelijke avond en zielsgelukkig valt ze in slaap.
 
Twee dagen later als ze door de berichten op Facebook scrolt, valt haar oog op een foto van een groen schoentje. Het is een berichtje van Sebastiaan:
 
48e06712f7fd7ecc695b8315891ceb99.jpg
 
Ben jij het meisje dat op het gemaskerde schoolbal dit schoentje op de trap heeft achtergelaten? Stuur me alsjeblieft een reactie, want ik ben op zoek naar jou.
 
Onder het bericht stonden al honderden reacties. Ook Monster een Tuttebella hadden zich uitgegeven voor de mysterieuze dame, zag ze. Zal ze zich bekend maken? Ze aarzelt, maar sluit dan resoluut Facebook af.
 
Op school is het een gekrioel van leerlingen, die na het belsignaal hun weg zoeken naar het volgende leslokaal. Met haar ongewassen haren in een knot, de bril uit het jaar nul op haar neus en de soepjurk, die haar enkele maten te groot is, een afdankertje van Tuttebella, doet ze in niks denken aan de geheimzinnige dame van het schoolbal. Afwezig loopt ze door de gangen als opeens het volledige footballteam door de klapdeuren komt rennen. In hun vaart lopen ze Cindy van de sokken, die van schrik haar boeken in de lucht gooit, haar evenwicht verliest en hard tegen de muur aan knalt. Versuft blijft ze liggen. ‘Jongens, wacht!’ Sebastiaan knielt naast haar neer. ‘Sorry, dat was een beetje lomp van ons. Gaat het een beetje?’ Door de klap was de bril van haar neus geschoten en de pin, die haar haren bijeengebonden hield, was losgeraakt, waardoor haar haren als een ongecontroleerde waterval naar beneden vielen. Nog steeds een beetje duizelig kruipt Cindy op handen en voeten door de gang, terwijl haar handen zoekend over de grond gaan. ‘Zoek je dit?’ Een jongen reikt haar de zielige restanten van wat eens haar bril was. ‘Sorry, er is iemand op gaan staan.’ Voor het eerst kijkt Cindy op. Vaag ziet ze de contouren van een toegestoken hand. Ze wordt omhooggetrokken en dankbaar kijkt ze in de richting van de hand. ‘Ah, jij bent het.’ hoort ze Sebastiaans ademloze stem. ‘Ja, ik ben het.’ fluistert ze terug. Het is het begin van een prachtige vriendschap.
 
 

Reacties (26) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Sluit me er ook bij aan.
Sluit me er ook bij aan.
Sluit me aan bij Karazmin en Anerea :)
Sluit me aan bij Karazmin en Anerea :)
De terechte winnaar. Wat goed zeg.
De terechte winnaar. Wat goed zeg.
Geen wonder dat je won!