De verkeerde diagnose autisme.

Door Goed-- gepubliceerd op Saturday 26 October 16:45

In dit artikel vertel ik iets over de diagnose PDD-NOS en Asperger. Ik vertel u hoe de psychiatrie er op dit moment uit ziet en hoeveel mensen via de huidige manier verkeerd word gediagnosticeerd. Ik leg u uit wat er zal moeten veranderen in het onderzoek en hoe we dit moeten doen.

      8d7dd9f1a1d5b9503b904a8985452263_medium.


De huidige psychiatrie en het boek van Peter Vermeulen:
 

Afgelopen maandag las ik het boek dat uitgebracht is door de psychiater Peter Vermeulen. Hij is autismedeskundige en vertelt precies hoe de psychiatrie er op dit moment uitziet. Hij beschrijft in zijn boek over de diagnose autisme.  Peter Vermeulen beweert dat een autist die PDD-NOS of asperger toegeschreven krijgt, altijd onder gediagnosticeerd wordt.
Volgens Vermeulen heeft elk persoon die autisme heeft kern autisme, maar krijgt hier een lichtere diagnose over.
Deze bewering is naar mijn mening, vooral bij PDD-NOS of Asperger, de meest verkeerde en gevaarlijke diagnose die gesteld kan worden.

Volgens Vermeulen zijn boek (Brein bedriegt, 1999 blz 10) zijn er 2 groepen:


IQ meter:
  70                  80                     90                     100                   110 t/m 150
—|——————————————|————————————————|
     De minder slimme autist              De slimme autist  
 


Vermeulen beweert dat een autist camouflagestrategieën gebruikt, wanneer een autist een IQ van boven de 90 heeft.
(Vermeulen, 1999) Deze probeert te overleven via compenseren en camoufleren.
De persoon zal overmatig beleefd en vormelijk zijn. Zij leren sociale regels uit het hoofd en overleven op basis van aangeleerde of verworven scripts.
Dit wordt volgens de psychologie het stijf-formalische of hoogdravende type genoemd.
 

Hoe word de diagnose autisme vastgesteld:

Een kind heeft ADD, ODD of ADHD. Ze krijgen vaak zware farmaceutische middelen voorgeschreven met de stoffen methylfenidaat erin. Wanneer er een diagnose ADHD word gesteld of in sommige gevallen heeft het nog geen diagnose en het loopt nog niet soepel in iemands leven, word er vaak daarna de diagnose autisme vast gesteld (PDD-NOS, Asperger of ASS of zelfs kern autisme). Iemand met ADD denkt op een gelijksoortige manier als hoogbegaafden, namelijk, in beelden, en gebruiken daarvoor ook dezelfde hersengebieden. Ze zijn ook altijd bezig in hun hoofd en praten snel om dat wat ze bedenken te verwoorden maar dit heeft niks met autisme te maken.

De zorginstelling wil vaak wat testen doen, de volgende testen kunnen aan bod komen. Medisch onderzoek, interview met ouders/zorgverleners/kind, IQ test, gedragsobservatie, psychologisch onderzoek, onderzoek op school, communactief onderzoek en bezigheidsonderzoek.
Ik zal in dit onderzoekje de eerste 3 testen pakken. Het medisch onderzoek, interview ouders en de IQ test.
- In het Medisch onderzoek kijken ze naar het verleden. (dus heeft het al beperkingen en hoe ging het vroeger, ze kijken naar oude dossiers.)
- In de interview naar de ouders/zorgverleners/kind, moeten de ouders vaak een vragenlijst invullen. Hierin word aan de ouders van het kind gevraagd of het kind beperkte interesses heeft. Dit is een eenzijdige vraag.. Ouders vullen ja in, omdat ze vinden dat hun kind veel achter de computer zit. De nogal eens onervaren hulpverlener interpreteert dit op twee manieren: er is sprake van eenzijdigheid en de cliënt richt zich niet op mensen. Het kind zelf houdt zich ondertussen op de computer met een scala aan onderwerpen bezig, waarbij het contact heeft met mensen die zijn interesses delen. Ouders kunnen onderling al verschillend tegen hun kind aankijken, de ene vind dat er haast geen problemen zijn de ander vind van wel. Het is voor een hulpverlener daardoor lastig om onbevooroordeeld naar een kind te kijken.
- De IQ test: daarin zit een blokjes patroon en een opdracht plaatjes ordenen. Wanneer de persoon in deze vlakken goed presteert en hij heeft al een diagnose zal dit ertoe kunnen leiden dat de persoon de stempel autisme PDD-NOS krijgt of Asperger.


De gevolgen van de diagnose autisme:

De gevolgen van een diagnose als Stoornis van Asperger, of PDD-NOS, die onterecht gesteld is bij normaal (sociaal) of hoogbegaafdekinderen kunnen vitaal zijn voor een persoon. Regelmatig hoort de psychiater van zijn ouders dat zij betwijfelen of hun kind wel autisme heeft, later zullen de ouders het vaak accepteren en geven toe aan de beperking. Ook kan het in eerste instantie voor opluchting zorgen, de ouders en de cliënt weten eindelijk wat er aan de hand is. Het gevolg is vaak het probleem. Het kind word beperkt gemaakt terwijl het kind net zo als zijn leeftijdgenoten mee wil presteren in de maatschappij maar dit kan het kind niet volgens de hulpverleners. In sommige gevallen wijze ze op momenten uit het verleden. Wanneer het een sociaal beroep wil volgen komt de persoon nergens aan het werk. Scholen nemen autisten minder snel aan.
De werkgever zal een beeld krijgen naar kern autisme (stereotypering). Toets maar eens op Google in autisme en het eerste wat je krijgt is een Wikipedia pagina met informatie dat een slimme autist camouflagestrategieën gebruikt, bij PDD-NOS of Asperger staat er bij dat elke autist totaal niet sociaal is.  Welke werkgever staat daar op te wachten?

Behalve als de persoon het niet eerlijk verteld of een formulier niet naar waarheid invult zal het geen sociale baan krijgen. Vele personen die deze diagnose gesteld krijgen gaan vaak onder presteren. Ze worden vaak *gedwongen* om banen aan te gaan pakken met cijfertjes erin, geautomatiseerd werk achter een kantoor, in de ict achter de pc zitten of productiewerk. Vele komen bij het UWV (Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen) of bij een SW (Sociale Werkvoorziening) terecht. Zij gaan een baan voor de betrefende persoon vinden. Op scholen worden vele afgewezen. Ze zijn vaak slim en sociaal. De gene die ze diagnosticeert stelt de verkeerde diagnose. De cliënt word ongelukkig en word boos omdat het ondergewaardeerd word. De meeste instanties behandelen deze cliënten als iemand die een kern autist is met een IQ onder de 90, een autistisch persoon zou vaak heel zijn leven begeleiding krijgen.
Vaak horen deze cliënten de vragen als snap je het na 3 maal uitleg terwijl ze het vaak de eerste keer al begrepen word. Het word ze duidelijk uitgelegd door van te voren te zeggen we houden het gesprek niet zolang want dat kost teveel energie voor je. (= invulling van de cliënt terwijl de cliënt het misschien ook wel zelf kan aangeven.) Dit kan ertoe lijden dat de cliënt zo droevig word, boos en in zichzelf gaat keren dat de cliënt juist autistisch word gemaakt en de ouders dit gaan geloven. De cliënt wil een sociaal beroep en de hulpverleners zullen de cliënt daardoor zien als eigenwijs en een koker denker, de cliënt word op alle manieren van deze denkwijze af gebracht. Volgens Peter Vermeulen en de huidige psychiatrie zal de ware autist eruit komen. Terwijl er niet aan word gedacht wat een persoon die geen autisme heeft in deze situatie zal doen. De meeste personen zouden boos worden of in zichzelf terug trekken en willen zelf de keuze maken over hun toekomst. De cliënt raakt in een visuele cirkel vast waar het heel moeilijk is om uit te komen, sommige personen zien deze bedrijven zelfs aan als een sekte. De cliënt word beperkt gemaakt en hier zal uiteindelijk ook alleen nog naar worden gekeken.
Uit onderzoek blijkt dat wanneer een persoon beperkt word gezien bijvoorbeeld een groep donkere mensen dat zij minder goed kunnen leren dan blanke mensen zal dit ook het geval zijn, dit gebeurd nu dus ook bij autistische personen.
                         

Het blijkt dat de diagnose PDD-NOS of asperger bij mensen waarvan verteld word dat de persoon normaal sociaal begaafd/sociaal hoogbegaafd is, in vele gevallen fout word gediagnosticeerd, ik schat rond de 90%! Een persoon met een normaal begaafd sociaal (hooggevoeligheid) of hoogbegaafdheid gaat niet samen met autisme!! De mensen die nu de stempel PDD-NOS en sommige die Asperger krijgen zijn vaak hooggevoelige of hoogbegaafde personen die juist wel sociaal zijn. Vaak alle passie en doorzettingsvermogen willen hebben in een beroep. Door vele mensen in één doelgroep te plaatsen krijg je een stijging (zie plaatje hieronder). Ik heb geen statistieken van de afgelopen 10 jaar tot 2013 maar ik vermoed dat de stijging van het autisme de afgelopen 10 jaar zeker nog eens dubbel is gestegen. Volgens gezondheidsweb.nl is die in ieder geval van 2003 tot 2006 met 56% gestegen in de VS en hun vermoeden dat de cijfers in europa op dezelfde orde van grootte liggen.


Increase_in_autism_diagnosis.png
Stijging in de diagnose autisme (rode lijn) ten opzichte van alle psychiatrische ziekten tussen 1992 en 2003 (NCHS).


PDD-NOS:

De diagnose PDD-NOS word vaak gesteld als ze de diagnose niet weten maar de psychiater denkt er niet over na dat de gevolgen van de diagnose de cliënt zijn hele leven achterna kunnen lopen. Nogmaals de cliënt is vaak niet beperkt maar word het gemaakt. In de jaren zestig is al in wetenschappelijk onderzoek aangetoond dat waar screening plaatsvindt op een specifieke stoornis, deze stoornis ook vaak gevonden wordt. Daarnaast PDD-NOS is een aan autisme verwante stoornis. Kenmerkend is dat er onvoldoende symptomen zijn om echt van autisme te kunnen spreken.
 

Kort samengevat in stapjes hoe het proces gaat:

Stap 1:
De persoon krijgt een diagnose. Asperger of PDD-NOS. Dit kan tot opluchting lijden omdat ze weten wat het is, dit kan ook tot ontkenning lijden. De milde vorm zien sommige wel in.
Het gegeven dat het iets is waar niemand wat aan kan doen leidt tot vermindering van schuld en schaamtegevoel.

Stap 2:

Na de diagnose volgt behandeling. In psycho-educatie krijgt de cliënt, onder zijn niveau, elementaire kennis aangeboden over contact leggen en het begrijpen van de basisemoties. Ook is er aandacht voor het accepteren van de handicap: "als autist zul je altijd problemen houden in de sociale omgang."

Stap 3:

Als ze zijn vastgelopen in hun studie volgt vaak de zoektocht naar "wat ze nog wel kunnen op de arbeidsmarkt" en een daarbij passende opleiding onder het niveau. Er word nogmaals vastgesteld dat ze autisme hebben omdat word verteld dat ze beschikken over theoretische kennis maar praktisch liepen ze vast. Vervolgen ze wel hun studie dan worden ze afhankelijk gemaakt van hulp en begeleiding in het organiseren en plannen van hun studie, iets wat ze uitstekend zelf zouden kunnen als de werkelijke obstakels zouden worden opgeruimd. Ze krijgen vaak banen aangeboden in de productiewerk of achter een bureau.

Resultaat:

Het resultaat is het versterken van gevoelens van onzekerheid met als gevolg gebrek aan zelfvertrouwen en faalangst, soms uitmondend in een identiteitscrisis of depressie. Jongeren kunnen zich er niet goed tegen weren omdat ze in eerste instantie werd ingepraat dat het wel goed zat, vaak word hun van alles beloofd en verteld dat het niet aan de cliënt ligt. Familie, kennissen en buurtgenoten behandelen van nu af het kind als gehandicapt in plaats van als een kind met talenten en mogelijkheden. Terugkeer uit de fuik wordt steeds lastiger. Ook adolescenten die bezig zijn met het ontwikkelen van hun identiteit en die vastlopen in hun studie en/of contacten kunnen zich moeilijk te weer stellen tegen deze ondermijning.

Iemand met een diagnose die niet klopt, heeft het niet gemakkelijk als hij zich wil onttrekken aan die diagnose. Hulpverleners, school, ouders, familie en kennissen en degene die het betreft, houden gezamenlijk het oordeel in stand. Waarnemingen die twijfel aan de diagnose toelaten, worden ontkracht door ze als niet relevant te labelen, twijfels bij cliënt en of ouders worden gerekend tot het vooralsnog niet accepteren van de handicap. Sommige personen gaan dit zelfs voelen als een sekte en dat is begrijpelijk, het heeft vele overeenkomsten. De cliënt gaat zich meer en meer naar de rol gedragen, die hij heeft toebedeeld heeft gekregen. De mensen, die hij het meest vertrouwt, verwachten niet meer dat hij zich normaal kan ontwikkelen. Als je voortdurend wordt voorgehouden dat je iets niet of slechts mondjesmaat kunt leren, waar zou je dan de kracht en de moed vandaan moeten halen om het tegengestelde te laten zien. Zo kan deze stempel een leven lang meegaan. (Scholte, F. 2008)


Tot slot:

Wat zal er moeten veranderen:

Zolang er stempels zijn zal er bij de individu naar de resultaten moeten worden gekeken die wel sociaal zijn. De resultaten zullen niet om gezet moeten worden naar camouflagestrategieën want dat is natuurlijk onzin. Er moet naar de jongen worden geluisterd, een jongen weet echt wel hoe die zelf in elkaar steekt dat hoeven 'hulp'verleners hem niet aan te praten. Een voorbeeld hoe je kan zien dat een jongen geen autisme heeft, een jongen zit in de les en de leraar legt iets verkeerd uit. De jongen verteld na de les hoe het moet en zal graag de som willen uitleggen aan de mede studenten. Een autistisch kind zou slechts de som verbeteren volgens zijn eigen inzicht. Zonder etiket zou deze jongen te horen kunnen krijgen dat hij zo goed op zijn medeleerlingen let en dus heel sociaal is. Zo zou hij zelfvertrouwen op kunnen bouwen in het aangaan van contacten en dat is juist wat ze nodig hebben zelfvertrouwen en niet het kinderlijke gedrag.


In mijn volgende artikel beschrijf ik uitgebreider over stempel denken. Na mijn mening zal er bij elk mens die 'een beperking heeft' de stempel weggehaald moeten worden. Help de persoon in wat die wil en laat hem niet afhankelijk zijn, als het een puber of volwassenen is. Mensen die echt beperkt zijn kun je een stempel geven maar dat is natuurlijk een heel ander verhaal. Hun zullen afhankelijk blijven maar zul je natuurlijk ook zo vrij mogelijk, als mogelijk is moeten laten. Help de personen individu wat ze nodig hebben en maak iemand niet beperkter dan die is. Hier hebben alleen de zorginstellingen qua verdienste iets aan maar kan voor jongeren een trauma geven voor hun hele leven!


Bron:

Freed, J. (2010) Ik denk in beelden, jij onderwijst in woorden.
Vermeulen, P. (1999). Brein bedriegt, als autisme niet op autisme lijkt.
Vanroy, K. Autisme anders denken.
Scholte, F. (2008) autisme hype.


Literatuur:

Francisca, S. (2008) autisme hype.
 

Reacties (52) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Hallo

Heel goed artikel en ik weet waarover ik spreek, je leert er zo veel uit, ook voor mensen die niet veel over het onderwerp weten is het boeiend. Je verdient een dikke pluim.

Ikzelf ben iemand, die volgens mij een verkeerde diagnose autisme heeft of het autisme is op zijn minst overdreven opgeklopt . De diagnose is gewoon buiten proportie en dit voelt echt niet ok.
Ik heb naast mijn ass ook nog Nld, Nld is in mijn ogen in veel sterkere mate aanwezig dan ass en ik vind van mezelf dat dit ook de hoofddiagnose hoorde te zijn, niet dus. Nld niet verbale leerstoornis, dat overlap heeft met ass wordt nog steeds niet als diagnose herkend, tenzij hier nu eindelijk verandering in is gekomen. De hulpverlening beweert ook dat Nld zelden alleen voorkomt, het gaat ofwel gepaard met adhd en in veel gevallen met ass. Het ergste van al, vond ik nog dat een hulpverlener tegen me zei, dat ik blij mocht zijn dat ik daarnaast ass heb, want anders had ik geen recht op hulp.

Man, wat voor een gekke redenering is dit, je hebt, toch beter slechts één diagnose en geen dubbeldiagnose. Die persoon, vergeet zeker, als je een dubbeldiagnose hebt, dat je dan meer zorg nodig hebt.

De diagnose ass voelt voor mij op veel vlakken niet ok en ik blijf er mij slecht bij voelen, maar ik heb nog altijd de neiging om dit te zien, als een vorm van niet accepteren.

Het heeft meer kwaad, dan goed aangericht en dit op verschillende vlakken, naar het vinden van werk toe, opleiding, zelfvertrouwen, zelfstandigheid noem maar op. Op dat moment is echt waar de zogenaamde "miserie", pas begonnen. Ik kreeg verkeerde medicatie, medicatie om rustiger te worden, antidepressiva enz. Maar het probleem is, dat je met die medicatie je eigenheid verliest, je functioneert een beetje als een robot. De hulpverleners hebben ook, verschillende dingen verkeerd geïnterpreteerd volgens mij, ik maak niet voldoende oogcontact, omdat dit me afleidt en ik vooral veel moeite heb om mijn verhaal te structureren. Ik kan moeilijk verschillende dingen tegelijkertijd doen. Ik had over een aantal pijnlijke ervaringen, heel nuchter verteld, zo concludeerden ze, dat er sprake zou zijn van ass, want enkel iemand met ass doet dit. Terwijl dit nuchter vertellen van pijnlijke dingen, een manier van mij is, om me er van af te zetten en er niet meer aan te denken. Hoe meer ik mijn gevoel zo leggen in de pijnlijke ervaringen, hoe erger het zou zijn, dan waren het gegarandeerd tranen, zeg maar een waterval.
Ik ben ook iemand die heel slecht onder druk presteer, waardoor mijn creativiteit op dat moment onvoldoende tot uiting kwam, mijn creativiteit was te beperkt en ik bleef te veel in hetzelfde hangen. Bij mijn eerst diagnose, werd ook volkomen onterecht zwakbegaafdheid gesteld en dat alles staat, dan nog eens op papier en in hun computer, verdomme. Ik ken niemand die zwakbegaafd is en hogere studies kan doen en sommige cursussen van de universiteit kan lezen. Hoe lomp kun je zijn om dit verband niet te zien.
Door de diagnose ass werd ik onterecht naar beneden gehaald en was ik plots een hulpeloos geval geworden, dat voor de rest van mijn leven, serieuze hulp nodig heeft. Ik werd in begeleid wonen gestopt en dan nog eens een begeleid wonen, dat overwegend met licht-mentaal gehandicapten werkt. Om eerlijk te zijn, ik heb niet veel, van deze begeleidster geleerd, ik had de indruk dat ze haar bezoek aan mij als een gezellig moment aanzag. Het leek wel een koffie of theekransje. Er was ook betutteling alom, wat irritatie bij me opwekte. Later heeft men mij via een andere weg, ook thuisbegeleiding gegeven, het ging uit van een andere organisatie. Weerom hetzelfde plaatje, alles werd mij voorgekauwd, ik had maar te pikken en te slikken. Ik was geen baas meer van mijn eigen huis, mijn eigen leven.

Ook op aanraden van een kennis ben ik in werkbegeleiding gegaan, maar ook dat viel tegen, ik werd weerom onderschat, ze wouden me manuele jobs laten uitvoeren en het liefst nog van al jobs, waar ze niemand voor vinden. Administratie en zeker niet waar organiseren en contacten met mensen belangrijk is, mocht ik niet doen, want remember you are autistic. Ik werd weerom naar beneden gehaald, Ik miste veel kansen, heb veel tijd verloren en werd zelfs min of meer gedwongen om contact te hebben met autisten. Want met autisten en ook met mensen met een beperking, zou ik het beste opschieten. Larry en appekool, sorry dat ik het zeg, maar de ruzies, die ik heb gehad waren vaak met mensen met een beperking en nog vaker met autisten. Ik voel weinig verbondenheid met hun, ik ben ook nog hsp'er. Ik vind mij op gevoelsvlak, toch sterker dan mensen met louter ass, ik kan me beter in iemand inleven, ik voel ook meer aan, ben niet zo onflexibel, ik moet niet alles op voorhand weten enz, ben niet zo sociaal onhandig en noem maar op. Excuseer mij voor de uitspraak, maar ik heb het moeilijk in de omgang met auti's, alles moet meestal lopen zoals zij willen. Ze vergen veel energie van me en ik kan mezelf niet zijn. Dus ik heb nog zoiets van welke oen, heeft bij mij ass vastgesteld, volgens mij iemand die toch niet zo veel veel over ass weet.
Dus moraal van het verhaal, laat je niet te snel diagnosticeren en let vooral op waar.
groetjes

Natacha
Goed artikel
Men plaatst mensen inderdaad in hokjes. en vaak onterecht.
Heel erg goed geschreven
Heel erg goed geschreven
Hallo,
Om te beginnen ben ik erg blij dat aan dit onderwerp aandacht wordt besteed.
Een kanttekening wil ik wel plaatsen: Autisme kan WEL samen gaan met hoogbegaafdheid. (Wat niet wegneemt dat er genoeg hoogbegaafden zijn die onterecht ook de stempel autisme krijgen).
Ik zelf heb ook met het probleem te maken. Men dacht vanuit de GGZ aan Asperger, omdat ik ook hoogbegaafd ben.
Verder zou ik aan autisme lijden, omdat mijn problemen niet enkel vanuit de HB te verklaren zouden zijn. Psychiater gaf ook aan weinig te weten van HB en autisme.
Ja, ik heb bepaalde problemen met mijn HB zijn. Ja, dat kan volgens mij wel. Ja, niet elke hoogbegaafde komt er vanwege zijn HB zelf wel mee uit de voeten. Ook niet als ze geen andere diagnoses/problemen hebben. Ik vind dit een nogal kortzichtige kijk van mijn psychiater.
Mijn diagnose is PTSS. Dit maakt het niet gemakkelijker. Dit begrijp ik. Maar dat ik ook autisme (Asperger) zou hebben, ben ik het heel niet mee eens.
Wat de auteur van bovenstaand artikel aangeeft over hulpverleners die zaken invullen, is voor mij erg herkenbaar. Voorbeeld: Ik kijk mensen, behalve mijn vrienden, vaak slecht aan wanneer ik in gesprek met hen ben. Dit komt, omdat ik dan last van herbelevingen heb. De persoon voor me triggert iets (wat me doet denken aan een traumatische gebeurtenis) en uit de opgeroepen angst kijk ik vaak weg. Tweede voorbeeld: Ik heb nog niks aan de muren in mijn huis hangen. Want als ik ga boren e.d. dan triggert dit seksueel misbruik door mijn vader. Ik hielp hem namelijk vaak met dergelijke zaken en aan mijn vader denk ik het liefst zou min mogelijk. Wat heeft de hulpverlening ervan gemaakt: Ik zou geen dingen aan de muur hebben hangen, omdat ik anders, in autistische zin, overprikkelt zou raken. Deze conclusie had men getrokken zonder ook navraag bij mij te doen. En zo heb ik tal van voorbeelden.
Ik heb dit ook aangekaart bij de hulpverlening. Inmiddels denken ze weer niet aan autisme, is mij gezegd. In mijn ogen weten ze gewoon veeeeeeel te weinig van hoogbegaafdheid en de problemen die iemand hiermee KAN hebben.
Groetjes, Anne
Hallo,
Om te beginnen ben ik erg blij dat aan dit onderwerp aandacht wordt besteed.
Een kanttekening wil ik wel plaatsen: Autisme kan WEL samen gaan met hoogbegaafdheid. (Wat niet wegneemt dat er genoeg hoogbegaafden zijn die onterecht ook de stempel autisme krijgen).
Ik zelf heb ook met het probleem te maken. Men dacht vanuit de GGZ aan Asperger, omdat ik ook hoogbegaafd ben.
Verder zou ik aan autisme lijden, omdat mijn problemen niet enkel vanuit de HB te verklaren zouden zijn. Psychiater gaf ook aan weinig te weten van HB en autisme.
Ja, ik heb bepaalde problemen met mijn HB zijn. Ja, dat kan volgens mij wel. Ja, niet elke hoogbegaafde komt er vanwege zijn HB zelf wel mee uit de voeten. Ook niet als ze geen andere diagnoses/problemen hebben. Ik vind dit een nogal kortzichtige kijk van mijn psychiater.
Mijn diagnose is PTSS. Dit maakt het niet gemakkelijker. Dit begrijp ik. Maar dat ik ook autisme (Asperger) zou hebben, ben ik het heel niet mee eens.
Wat de auteur van bovenstaand artikel aangeeft over hulpverleners die zaken invullen, is voor mij erg herkenbaar. Voorbeeld: Ik kijk mensen, behalve mijn vrienden, vaak slecht aan wanneer ik in gesprek met hen ben. Dit komt, omdat ik dan last van herbelevingen heb. De persoon voor me triggert iets (wat me doet denken aan een traumatische gebeurtenis) en uit de opgeroepen angst kijk ik vaak weg. Tweede voorbeeld: Ik heb nog niks aan de muren in mijn huis hangen. Want als ik ga boren e.d. dan triggert dit seksueel misbruik door mijn vader. Ik hielp hem namelijk vaak met dergelijke zaken en aan mijn vader denk ik het liefst zou min mogelijk. Wat heeft de hulpverlening ervan gemaakt: Ik zou geen dingen aan de muur hebben hangen, omdat ik anders, in autistische zin, overprikkelt zou raken. Deze conclusie had men getrokken zonder ook navraag bij mij te doen. En zo heb ik tal van voorbeelden.
Ik heb dit ook aangekaart bij de hulpverlening. Inmiddels denken ze weer niet aan autisme, is mij gezegd. In mijn ogen weten ze gewoon veeeeeeel te weinig van hoogbegaafdheid en de problemen die iemand hiermee KAN hebben.
Groetjes, Anne
Goed gedaan hoor. helder en duidelijk geschreven. En idd er gebeurd veel in de jeugdzorg.. kan er een boek over schrijven ;)