Naaldhakken op de Vangrail

Door Doortje2 gepubliceerd op Thursday 19 September 23:57

De adrenaline giert door mijn aderen, mijn hormonen spelen een wreed spel ... Naaldhakken op de vangrail!

Hoe strontvervelend kan een file zijn? Om gek van te worden, ik wel tenminste, dan wil ik wel eens afgeleid worden door een aangename dagdroom ...

 

NAALDHAKKEN OP DE VANGRAIL
Ik bevind me in het twaalfde uur file van deze week. Schakelen van één naar twee, remmen, stilstand, koppeling in en weer naar één, twee, jawel, drie … moet niet gekker worden, ik ga naar vier, keihard op de remmen, nog net geen bumpercontact met de Audi voor me, weer naar één… walgelijk! Ik ben al anderhalf uur onderweg en nog niet halverwege.

Een beetje educatie maakt het onnodig lang verblijf in mijn Saab nog enigszins waardevol.
Helaas zeurt Radio 1 aan één stuk door over de, door het rijk, ingetrokken subsidies aan stichtingen die een link hebben naar kunst en cultuur. Hoe lang kan je daar over praten? Bòòòring! Mijn radio schakelt automatisch over naar radio 2, verkeersmededelingen. Joh, menen ze dat nu? Ik sta in een file! Er schijnt een ernstig ongeluk gebeurd te zijn. Jakkes bah! Het verkeer in de andere richting staat ook vast, door kijkers.

Ik kijk balend om me heen.
Die verveel naast me in zijn super glimmende rode sportwagen heeft ook zijn wenkbrauwen op zijn onderlip hangen. Als ik zo’n auto had, met die velgen, dan zou de permanente glimlach van mijn gezicht afgeslagen moeten worden! Ach, hij ziet het niet meer. Kan ook komen doordat die wenkbrauwen … getfer, ik word melig! Aan de andere kant van me zie ik een schijnbaar zwaar depri vrouw aan haar sigaret trekken. Haar wangen trekken volledig naar binnen bij elk haaltje. Haar hele kop trekt vacuüm. Dat ziet er echt niet uit, zou ze dat weten? Haar kapsel zit ook voor geen meter, slordig naar achter getrokken en in een elastiekje gebundeld tot een ware ramp. Lekker belangrijk…ik verveel me dood!

Ik zet mijn auto in zijn ‘vrij’ en ik trek mijn zere benen even op.
Plotseling, mijn aandacht wordt de radio ingetrokken, mijn oren zijn gespitst. Ik zet de radio harder.

“We think you ‘d like to hear a nice song,
Nice and Easy …”


De niet te missen, uit alles te herkennen rauwe stem, jawel, onze superstar TINA ‘kreunt’ deze tekst zoals niemand anders dat kan … ze gaat verder met de aankondiging van haar nummer…

“Well, let me tell you…
we are not nice,
we are certainly not easy …”


Ze laat er een kleine pauze invallen, ze wéét hoe ze haar publiek kan bespelen …nog vóór ze één woord zingt zit iedereen al te kwijlen … Op de achtergrond wordt een zwarte zware mannenstem ingezet die de toon zet voor de song, de meiden van het achtergrondkoortje kronkelen mee in dit voorspel …

“But”,
We will sing a song,
in the beginning, nice… and easy

but at the end …ROUGH!”

Wow, ik zit helemaal op de punt van mijn stoel, het adrenaline giert door mijn aderen, mijn hormonen worden wreed door elkaar gegooid. Ik zet mijn radio op standje ‘knalhard’ en ik gooi mijn deur open.
Sensueel, zoals de Star herselve, plaats ik mijn naaldhak op het wegdek, gevolgd door naaldhak twee. Mijn supersexy glitterjurk, die duidelijk véél tekort is maar die door de aanwezigheid van mijn geweldig, strakke lijf meteen wordt geaccepteerd, trekt de absolute aandacht. Wat zeg ik, de auto’s op de andere rijbanen, die nog net in stand 1 reden, gaan massaal op hun remmen. De tegemoetkomende auto’s idem dito. Er wordt geschreeuwd: “Radio 2!”


“Big Wheel keep on turning
Proud mary keep on burning
And we’re rolling, rolling
Rolling on the river”


Zelfs die supertrut naast me stapt uit, gooit haar haren los en door een wilde behandeling met haar vingers, weet ze haar dramatische kop om te toveren tot een verleidelijke ‘hot’ looking girl! Grommend staat ze klaar om plaats te nemen in mijn achtergrondkoor.


“And we are rolling, rolling
Rolling on the river”


Van alle auto’s gaan deuren open, de muziekstromen bundelen zich met elkaar tot een loeihard concert. De straatverlichting wordt afgestemd op de tonen van de muziek en vormen een professionele lichtshow. De chagrijnige chauffeur uit de sportwagen staat voor me, met een diepe stem vertolkt hij de rol van Ike. Hij reikt me zijn hand, mijn naaldhak neemt plaats op de rand van de vangrail. Een tel later sta ik rotsvast te dansen en te zingen:

“I left a good job in the city
Working for the man every night and day

And never lost one minute of sleeping
Worrying ‘bout the way things might have been”
“And we we’re rolling …”


Dertig, veertig mensen klimmen op de vangrail, opa van 82 lukt het net niet maar hij gaat wijdbeens zitten en slaat wild met zijn loopstok, op de toon van de meeslepende muziek! Oma daarentegen, staat wel op de vangrail, ze gaat zo op in haar rol, dat ze haar rok optilt tijdens “Rolling” waardoor we vrij uitzicht krijgen op haar zelfgebreide onderbroek. Honderden mensen kijken, zingen en springen mee. De muziek dwingt ons naar het komend climax, hevig bezweet werken we er allemaal naar toe… De ontlading is heftig, totale krankzinnigheid, opgekropte gevoelens komen massaal los in een luid feestgeschreeuw, heupen die draaien, schouders die schudden …

...”Rolling on the river ...”

“We betreuren het dat zelfs aan de Stichting ‘Kip zonder ei’ geen subsidie meer gegeven wordt, mede door het feit dat …” de discussie gaat verder, de auto’s rijden weer…

Drommels, ik heb mijn afslag gemist!
 

Koffie!

Reacties (26) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Haha prachtig geschreven!
Op die manier wil ik ook wachten in de file :-)
Haha prachtig geschreven!
Op die manier wil ik ook wachten in de file :-)
Prachtig verhaal....ik zie het zo voor me;-))
Prachtig verhaal....ik zie het zo voor me;-))
Hahahahahahaha
Hahahahahahaha
Na een file aan reacties gepasseerd te zijn, even een reactie van moi :)
Dit blijft een geweldig verhaal met een hele goede titel!
Heerlijk