Annabel Lee van Edgar Allan Poe. Een interpretatie.

Door Nonnie gepubliceerd op Monday 10 February 16:55

555a729cafaa74a8f430af0766accda0.jpg

Annabel Lee, het laatste gedicht van Edgar Allan Poe, werd twee dagen na zijn overlijden in 1849 voor het eerst gepubliceerd in de New Yorkse ‘Daily Tribune’. Het gedicht vertelt het verhaal van een grote liefde, met een hoofdletter L. De naam van de aanbedene is Annabel Lee.

It was many and many a year ago,
In a kingdom by the sea,
That a maiden there lived whom you may know
By the name of Annabel Lee;
And this maiden she lived with no other thought
Than to love and be loved by me.

I was a child and she was a child,
In this kingdom by the sea;
But we loved with a love that was more than love-
I and my Annabel Lee;
With a love that the winged seraphs of heaven
Coveted her and me.

And this was the reason that, long ago,
In this kingdom by the sea,
A wind blew out of a cloud, chilling
My beautiful Annabel Lee;
So that her highborn kinsman came
And bore her away from me,
To shut her up in a sepulchre
In this kingdom by the sea.

The angels, not half so happy in heaven,
Went envying her and me-
Yes!- that was the reason (as all men know,
In this kingdom by the sea)
That the wind came out of the cloud by night,
Chilling and killing my Annabel Lee.

But our love it was stronger by far than the love
Of those who were older than we-
Of many far wiser than we-
And neither the angels in heaven above,
Nor the demons down under the sea,
Can ever dissever my soul from the soul
Of the beautiful Annabel Lee.

For the moon never beams without bringing me dreams
Of the beautiful Annabel Lee;
And the stars never rise but I feel the bright eyes
Of the beautiful Annabel Lee;
And so, all the night-tide, I lie down by the side
Of my darling- my darling- my life and my bride,
In the sepulchre there by the sea,
In her tomb by the sounding sea.


Het eerste wat opvalt aan het gedicht is het perfecte ritme; Annabel Lee is dan ook een lyrische ballade die moeiteloos op muziek kan worden gezet. Ook het in vrijwel elke strofe terugkerende Annabel Lee en de kingdom by the sea doen denken aan een refrein. Hoewel herhaling op deze schaal in een gedicht makkelijk tot irritatie kan leiden, weet Poe dit op zodanige wijze te verweven in het verhaal dat het enkel een versterkend effect heeft. De boodschap is duidelijk: het gaat om Annabel Lee en het speelde zich allemaal af in de kingdom by the sea.

c9e59f171e8ce4b20d80992ed9a4bddc.jpg


The kingdom by the sea

De locatie waar de liefde jaren geleden tot bloei kwam doet denken aan een enorme sprookjestuin aan de rand van de zee. Annabel Lee en de verteller waren nog jong en de eerste regels roepen beelden op van spelende kinderen. Als je goed luistert hoor je ze samen lachen en over elkaar heen buitelen in het groene gras. Dat gebeurde allemaal in de kingdom by the sea. En hun liefde voor elkaar groeide en groeide en werd zo groot dat zelfs de engelen jaloers werden. Helaas had de prachtige Annabel Lee een delicate gezondheid, want de bries, gestuurd door de afgunstige engelen, werd haar fataal (chilling and killing my Annabel Lee). Een familielid (highborn kinsman) komt om Annabel te begraven in een tombe bij de zee.


Tot de dood ons scheidt

Meestal betekent de dood van een van de geliefden het einde van een liefdesverhaal, maar de verteller wil van geen wijken weten. Noch de engelen in de hemel noch de demonen van de zee kunnen zijn ziel scheiden van de ziel van Annabel Lee. De lezer wordt getroffen door deze immense liefde, die zelfs de dood trotseert, het toppunt van romantiek. Hoewel zijn geliefde allang dood is, zijn de gevoelens van de verteller onverminderd sterk.

Zoals zo vaak zit het venijn in de staart, waar de verteller plompverloren verklapt dat hij nog elke nacht doorbrengt met zijn jonge bruid in de graftombe bij de zee. Macabere beelden dringen zich op van een verliefde jongeman die al jaren in de graftombe slaapt met zijn geliefde, die inmiddels in verregaande staat van ontbinding verkeert. Echte liefde?

Doorgaans wordt aangenomen dat het gedicht is geïnspireerd op Virginia Clemm, Poe’s echtgenote en nicht, waarmee hij trouwde toen zij 13 jaar oud was. In 1847 overleed Virginia aan tuberculose. Na haar dood leek Poe het gevecht tegen de drugs en drank steeds meer te verliezen en uiteindelijk is hij in 1849 op 40-jarige leeftijd overleden.


Onsterfelijke liefde

Tot de voorlaatste regel lijkt het gedicht slechts de zoveelste uiting van onsterfelijke liefde. De uitsmijter zet dit beeld echter volledig op zijn kop, want pas in de laatste regel heeft de lezer het gevoel dat hij op het verkeerde been is gezet. Hij kan zich afvragen of de verteller ze allemaal wel op een rijtje heeft. Dit werpt een heel ander licht op de situatie, want als je met dat in het achterhoofd het gedicht opnieuw leest, valt op dat het hele verhaal vanuit de verteller wordt beschreven, dus wellicht vanuit het oogpunt van een verwrongen geest. Was de liefde wederzijds? In de ogen van de verteller misschien wel, maar dat zou wishful thinking kunnen zijn. (And this maiden she lived with no other thought Than to love and be loved by me). Is Annabel Lee echt gestorven door een zuchtje wind? Hebben de engelen wezenlijk een rol gespeeld of zijn dit slechts de gedachtenkronkelingen van een jongeman met een schroefje los? Pas in de laatste strofe noemt de verteller haar zijn bruid. De vraag dringt zich op of Annabel daadwerkelijk haar ja-woord heeft gegeven of dat hij haar slechts zijn bruid kan noemen op het moment dat ze niet meer kan tegenstribbelen. Zijn bruid heeft immers niks te vertellen nu ze dood is…

 

Meer Nonnie?
http://www.nonniegelezen.nl

 

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dank je wel.
Hij is echt de moeite waard, hè.
Mooie uitleg van Poe. Het is eigenlijk het eerste gedicht dat ik van hem lees en ik moet hem nog eens rustig overlezen op een ander moment.
Het leest als een lied inderdaad.Mooi!
Ik viel ook in eerste instantie voor het ritme van het gedicht.
Het loopt zo lekker.
Mooie interpretatie. De laatste regels zijn inderdaad macaber, maar je kunt er nog steeds veel kanten mee op. Want bedoelt hij het letterlijk of niet? Hoe dan ook, het blijft een schitterend gedicht!
Klopt! Als je het niet letterlijk neemt, kun je nog iets van de romantiek bewaren. Ik heb echter ook ander werk van Poe gelezen, waar hij regelmatig blijk gaf van een morbide inslag. Vandaar dat ik deze interpretatie aanhang.
Wat mooi gedaan met die uitleg erbij!
Het is mijn persoonlijke interpretatie.
Knap zoals Poe het hele gedicht op losse schroeven zet met die laatste regel.
Mooi hoe je de lagen afpelt van dit prachtige gedicht van Edgar Allan Poe.
Ik heb me een paar weken geleden nog verdiept in de schrijver en een paar van zijn verhalen gelezen.
Intrigerende schrijver, nietwaar?
Dat is hij zeker.