Hoera! Zondagschool

Door Thuisinonderwijs gepubliceerd op Sunday 09 February 22:13

De MuseumJeugdUniversiteit is volgens de brochure bedoeld voor kinderen van 8-12 die slimmer willen worden dan hun eigen juf of meester. Hoorcolleges van een uur door mensen met verstand van de dingen waarover gesproken wordt, echte wetenschappers en experts. Inschrijven mag vanaf de leeftijd van zeven. Onze zoon is zes. Maar ik ben ervan overtuigd dat de onderwerpen hem aanspreken en dat hij dit aankan, mits de spreker een beetje enthousiast zijn verhaal vertelt, of écht iets interessants te melden heeft. Ik besluit me dan ook niets van die leeftijdsgrens aan te trekken en schrijf hem in. Onze zoon gaat naar zondagschool, niet in de traditionele zin van het woord, maar naar de MuseumJeugdUniversiteit!

Het voelt een beetje stiekem. Het voelt een beetje opschepperig en daar houd ik helemaal niet van, maar ik wil mijn kind zien stralen en denk dat dit is wat hij nodig heeft. Maar er is ook twijfel, een uur luisteren en stil zitten en ik mag niet mee naar binnen. Hij zal het helemaal zelf moeten doen. Ik zal hem het vertrouwen moeten geven dat hij dit kan en ik zal moeten 'loslaten'.

Hij kan slecht tegen omgevingsruis en het eerste college is bij Naturalis, een volle zaal, 150! kinderen. Het wachten duurt lang, iets té lang. Ineens staat hij bij mijn tafeltje in de ruimte naast de collegezaal en zegt: "Het is zo'n herrie daarbinnen mam, dat houd ik niet vol.' Oei. Mijn hersenen draaien op volle toeren, hoe los ik dit op? Ik constateer dat hij gelijk heeft, 150 kinderen maken ook gewoon veel kabaal als er niets te beleven valt. Nog tien minuten totdat het college van start gaat. Ik besluit hem vijf minuten op adem te laten komen aan mijn tafeltje en stel hem gerust dat ze vanzelf stil worden als het college straks begint. Ik loop met hem mee terug naar de zaal voor de laatste vijf minuten, laat hem zien dat het écht bijna tijd is en neem weer afscheid. Maar eerst beloven we elkaar om de volgende keer zijn gehoorbeschermers (oorkappen van de bouwmarkt) mee te nemen voor tijdens het wachten. Dat stelt hem in staat vandaag door te bijten.

Tijdens het college klets ik wat met een andere moeder, drink een kop koffie en lees wat in mijn boek. Allemaal bezigheidstherapie, want wat zou ik graag een vlieg zijn op een muur in de collegezaal, met uitzicht op mijn zoon. Zal hij het volhouden, een uur lang? Ik hoor andere ouders opmerkingen maken in de trant van: "Ze zullen toch niet een uur lang alleen maar hoeven luisteren?" "Er wordt toch wel rekening gehouden met het feit dat het nog kinderen zijn?" Ouders van kinderen die al ouder zijn. De twijfel slaat weer toe. Heb ik het juist ingeschat? Overschat ik hem niet? Straks ook nog naar De Hortus? Oke daarover hebben we dan wel de afspraak gemaakt dat hij mag kiezen of hij daar ook nog heen wil, maar evengoed staat hij ook daar wel op de aanmeldingslijst.

Het uur is om. Ik zie een stoet kinderen aan mijn tafeltje voorbij trekken. De meeste kijken toch wel een beetje vermoeid, maar over het algemeen wel opgewekt en vrolijk. Waar blijft mijn kereltje? Hoe heeft hij het ervaren? Ik hoef niet lang te wachten op het antwoord en ernaar raden of vragen is ook niet nodig. Hij STRAALT! van oor tot oor, en begint direct enthousiast te vertellen wat hij allemaal te weten is gekomen. "Ik wil nog meer vertellen hoor, mam", zegt hij, terwijl hij van zijn ene been naar het andere huppelt, "maar eerst moet ik plassen", en weg is hij weer. Gelukkig kent hij de weg en wurmt hij zich snel tussen alle mensen door richting toiletten. Mij opgelucht én een beetje verbouwereerd achterlatend. Ik pak maar snel de jassen en mijn tas bij elkaar en sluit me achter de rij mensen aan die zich een weg richting uitgang (en toiletten) baant. Daar vang ik hem weer op, nog steeds stralend en vol enthousiaste weetjes.

Of hij ook nog naar De Hortus wil? "Natuurlijk! Dit is de beste dag van mijn leven!", roept hij uit en geeft me een dikke knuffel en een heleboel kusjes op mijn wang.

We gaan lopend richting centrum. Waaien lekker even uit, tanken bij en spelen een spelletje op de Ipad, terwijl we lunchen bij de MacDonalds. Dan trekken we richting De Hortus. Dit college is beduidend minder populair. Geen 150, maar ca. 40 kinderen. Toch méér dan een klas vol en ook hier weer een uur lang luisteren naar een expert. Hij gaat op onderzoek, bekijkt alvast wat spullen die klaarliggen en voelt zich duidelijk op zijn gemak en in zijn element. Zonder problemen neemt hij afscheid. Ik strijk neer in het restaurant en neem nog maar een bakkie. Dit keer lees ik ook echt in mijn boek. Het is oké. Hij wil het én hij kan het. Ik hoef me er niet langer druk om te maken. Het is goed, kon hij elke zondag maar naar school. Het zou zijn leven zoveel rijker maken. Vooralsnog nemen we dan maar genoegen met één keer per maand een héle fijne zondag.

Dankjewel MuseumJeugdUniversiteit voor het cadeau dat je ons vandaag gaf. Het cadeau van ontwikkeling en groei. Dankjewel voor het NIET vragen naar zijn leeftijd en voor het gestelde vertrouwen in mij, de ouder, die oordeelde dat haar kind bij de colleges op zijn plek zou zijn. Wij hebben de leeftijdsgrens gezien als een indicatie van het denkniveau, fijn dat dit voor jullie ook zo gold. Scholen en de maatschappij zouden er veel baat bij hebben als het leerstofjaarklassensysteem op eenzelfde manier doorbroken kon worden.  

 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Museon is heel leuk en best levendig. Nog toegankelijker en makkelijker (om bijzondere dingen te organiseren die nog beter op de kinders afgestemd zijn) vond ik het Watermuseum te Arnhem en het Universiteitsmuseum (incl. oude Hortus) te Utrecht.