Een verdachte gebeurtenis ...

Door Ibrilman gepubliceerd op Sunday 09 February 18:12

De laatste tijd ben ik veel aan het verwerken en herbeleven in dingen wat het pesten betreft. Iets wat steeds in mijn gedachten terugkomt, had niet direct met het pesten te maken maar wel met die school. Zelfs voordat het schooljaar echt begonnen was! Iets waar ik me toch raar bij voel, en voor mijn gevoel was het een voorval dat te ver ging, dat het niet had mogen gebeuren.

Ik zat op een christelijke LEAO. Qua niveau had ik makkelijk mavo of misschien havo kunnen doen, maar na de Cito toets werd me deze school aangeraden. Het was een kleine school, zo'n 400 leerlingen. Ik zou me daar prettiger voelen wegens mogelijke 'aanpassingsmoeilijkheden' (verlegen, stil enz.) In een veel groter gebouw met meer leerlingen zou ik me waarschijnljk ondergesneeuwd voelen. Achteraf had ik nergens erger gepest kunnen worden als op deze school. Het voorval wat steeds in mijn gedachten bovenkomt, gebeurde tijdens de Open Dag, dus voor het eerste schooljaar begon.

Mijn moeder en ik fietsten samen naar de Open Dag. We waren benieuwd hoe het zou gaan en wat we zouden horen. Of die school wat zou lijken. Vlak bij de school moesten we een bocht door en kwamen we met onze sturen in elkaar dus we kwamen te vallen. Niets ernstigs, wel vervelend natuurlijk. Tijdens de informatiebijeenkomst zei een leraar tegen me: loop maar even naar het kantoortje van de conciërge, dan kun je het even laten ontsmetten en een pleister vragen. Het kantoortje van de congiërge (een glazen hok eigenlijk) was in de centrale hal. Ik vertelde wat er was gebeurd en vroeg of hij een pleister voor me had. Hij ontsmette de wond en deed er een pleister op. Ik bedankte hem en stond op. Hij zei dat ik hem 'echt moest bedanken'. Dus nogmaals zei ik: dank u wel! Maar nee, dat bedoelde hij niet. Hij wilde dat ik hem dokter noemde... Ik vond het maar vreemd en kreeg er een raar gevoel bij. Ik was verlegen dus durfde er niets over te zeggen. Ik wilde weggaan. Tot mijn grote verbazing deed de conciërge de deur van zijn kantoortje op slot en ik moest daar blijven. Ik mocht niet weg, tot ik 'hem op de juiste manier bedankt had'. Hij pakte me zelfs vast, ik mocht niet van de stoel opstaan!

Later kwam mijn moeder kijken waar ik bleef (zelf weet ik niet meer hoe lang ik daar gezeten heb). Uiteraard deed hij toen de deur snel open en vroeg waar mijn moeder bij was: 'wat hadden we afgesproken?' Ik zei: 'dank u wel, dokter'. Ik was veel te bang dat ik er later wat op zou horen, als ik dat niet gedaan zou hebben. 'Graag gedaan hoor'. Mijn moeder en iemand anders keken heel raar op, want hoe kon ik zoiets raars zeggen? We hebben het er verder niet over gehad en ik heb het mijn moeder nooit verteld.

Tot het gesprek onlangs daarop kwam. Ze wist het nog wel, en ze vroeg zich toen af waar ik bleef. Ik heb het haar toen verteld, ze was stomverbaasd. Ze zei: 'als we dat hadden geweten, hadden we je nooit naar die school laten gaan. Het ging te ver'. Inderdaad, dat vind ik ook. Achteraf gezien is het natuurlijk makkelijk praten. Dat denk ik bij wel meer dingen die toen gebeurden.

Maar toch, er waren een paar dingen die raar waren op die school. Zo waren er iedere dag meerdere leerlingen die op matjes in de gang lagen te hyperventileren, niemand die zich om ze bekommerde.  Leraren die net deden of er niets aan de hand was, er werd vreselijk veel gepest op die school. En dan dit voorval ... nee, er waren dingen niet in de haak.

Maar zoiets als wat mij toen gebeurde, dat is toch idioot?

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ja dat is idioot, sterkte met alles en hoe knap geschreven
Inderdaad een gek verhaal, en ook iets wat voor een kind heel beangstigend is.
Wat een nare man en wat een nare herinnering