Kort verhaal: De wereld van de duisternis

Door NikkayMe gepubliceerd op Friday 07 February 11:21

 

Kort verhaal: De wereld van de duisternis

 

Ik sluit mijn ogen, de wind snijdt langs mijn gezicht. De bladeren ritselen, de takken kraken. Langzaam loop ik verder, stap voor stap, alsof er iemand aan mijn lichaam trekt. Alsof iemand mij met al zijn kracht tegenhoudt. Ik open mijn ogen, heel kort, een paar seconde, om te zien waar ik heen loop. Het is donker, de duisternis sluit zich om mij heen, alsof het mij opsluit in een wereld waar alleen ik besta. Alleen de duisternis, niets meer. Een oneindig pad, waar je altijd moeizaam vooruit komt en je geen doel voor ogen hebt. Uit het niets hoor ik hard gekraak, uit een reflex spring ik een halve meter de lucht in. Zodra ik doorheb dat ik gewoon op een takje stond, schud ik mijn hoofd.

De duisternis maakt alles anders, het trekt in je hoofd, het maakt je gek. Uiteindelijk ben je zelf je grootste vijand. Ik loop verder, moeizaam, met tegenzin, maar ik kan niet anders. Terug gaan is geen optie. Het lopen is steeds zwaarder, steeds meer druk op mijn lichaam. Het is moeilijk om door te zetten zonder doel voor ogen. Het is moeilijk om je been voor het andere te zetten. Om verder te gaan als je geen kracht meer hebt. De wind lijkt toe te nemen, de bladeren ritselen niet meer, ze worden van de takken geblazen. Regendruppels komen in mijn gezicht, opnieuw sluit ik mijn ogen. Ik wil het niet zien. Ik wil niet eens meer weten waar ik loop. Ik ben toch allang verdwaald in de wereld van de duisternis, waar je in je eigen hoofd leeft. Zelfs als je denkt dat het niet meer erger kan, worden de omstandigheden erger. Je moet doorgaan, je hebt geen keuze. Het wordt van je verwacht. Je verwacht het van jezelf.

De druk op mijn lichaam wordt nog groter. Moeizaam en trillend zet ik mijn been voor mijn andere been. De druppels lopen over mijn koude en bleke huid heen. Ik blijf stil staan, ik realiseer mij dat ik mij al bijna niet meer levend voel. Alsof het niet meer uitmaakt. Toch ga ik verder, ik moet verder. Stil blijven staan is onmogelijk in de wereld van de duisternis. Ik haal diep adem, zelfs dat gaat moeizaam. Ik heb de kracht niet meer om te ademen. Om in leven te blijven. De kracht om te bewegen, om verder te gaan. Het verdwijnt, langzaam, maar gelijkmatig.

Met elke stap realiseer ik mij meer en meer dat het hopeloos is. Dat het niet weg gaat. Je komt nooit weg uit de duisternis, je komt nooit weg uit je eigen hoofd. Ik blijf stil staan, het gaat niet meer. Het moment dat ik voel dat ik opgeef, lijkt het alsof het geen seconde duurt voor ik wegzak. Weg van het pad. Weg van de bladeren en de bomen. Weg van de regen, weg van de drukkende kracht op mijn lichaam. Het is over. Het is afgelopen. Er is niets meer. Geen duisternis. Geen licht. 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het neigt naar een prozagedicht.
In eenzaamheid een beleving verhaald.
Goed geschreven