x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

De terugkeer, de verborgen jaren in Canada,155, rooksignalen

Door San-Daniel gepubliceerd op Thursday 06 February 06:51

images?q=tbn:ANd9GcSWaivLPCPOB-3wauYwEY-

We reden een tijdje in stilte door en uiteindelijk was ik diegene die de stilte doorbrak. 'Hoe kwam Earney, uiteindelijk terug in, laten we het de beschaving noemen', vroeg ik aan mijn baas? 'Dat ging ongeveer net zo wonderlijk als dat hij die verliet,' zei Bill.' Het was alsof de voorbestemming vond dat Earney genoeg geleerd had en de klok terug draaide. De zoveelste keer dat Earney met de mannen mee mocht om kisten uit het wrak over te laden, brak dicht bij de oever een deel van het onderstel van zijn slee. Een kleine ramp, alsof bij ons een as breekt.' ik knikte en Bill vertelde door. ' Zijn slede werd leeg gehouden en toen de anderen klaar waren met laden, maakte de aanvoerder duidelijk dat Earney moest wachten en dat zij terug zouden komen om het onderstel te repareren. Earney begreep dat zoiets pas de volgende dag zou gebeuren en haalde pelsen dekens van de slede en schoof die de cabine in. De slede bond hij aan de vrachtwagen en zijn honden werden toegevoegd aan de andere huskies en even later vertrokken zijn stamgenoten en werden stipjes in de verte om vervolgens geheel te verdwijnen in de verte. 

Daar stond hij nu, maanden verder in vrijwel de zelfde situatie en hij dacht en als zij nu eens niet morgen terugkomen maar over een week. Die gedachte benauwde hem. Hij was niet onmisbaar in de stam, als zij niet terugkwamen of een storm zou hen daarvan weerhouden, dan was het gedaan met hem. Zij zouden altijd wel weer eens komen laden en de slede zouden ze niet achterlaten. Maar of zij morgen zouden komen, Earney vroeg zich het ernstig af. Hij liep om de vrachtwagen heen en zag toen de lege pallets staan op het laaddek,houten pallets en eer hij ook maar iets anders deed, liep hij eerst naar de cabine en opende met moeite het portier, tegen de zwaartekracht in. Dit was zijn geluksdag besefte hij toen hij zijn sigaretten pakje zag liggen op de schuine vloer, met daaruit stekend zijn aansteker. Eerst een sigaret of eerst een vuurtjes maken? Hij koos voor het laatste en trapte de pallets stuk. de kleine stukjes zette hij in een hoopje omhoog en pakte wat laadbonnen waar hij keurig proppen van draaide. Even later klikte het vuursteentje van de aansteker en het papier vatte vlam. De stukjes hout volgde en uiteindelijk voedden de grotere stukken hout het vuur. Hij pakte een sigaret en hield die in het vuur en inhaleerde diep. Hij hield de rook even vast en barstte in een hoestbui uit. 

images?q=tbn:ANd9GcTl3-zAMoAULVc650dHSKq

Toen hoorde hij het gegrom dat van ver kwam en heel in de verte zag hij heel langzaam aan de horizon een paar stipjes voorbij schuiven. Earney besefte meteen wat het betekende. Hij begon te springen en met zijn armen te zwaaien maar begreep dat hij een nog kleiner stipje zou zijn als men hem al zien kon. Hij rende naar het laaddek en rukte de beugels los van het reserve wiel en smeet het naar beneden. Normaal zou het gewoon om vallen maar nu stuiterde het weg. Earney sprong er achter aan en vloekte, elke seconde telde nu. hij zette het wiel recht op en rolde het naar het vuur en duwde het om en ging op een een kleine afstand staan kijken.. Nu veranderde de rook van kleur , van lichtgrijs werd het roetzwart terwijl de vlammen langs het rubber likten. Een groot uitroepteken rees in de lucht.'

'Handy Andy reed al weer uren en Bill zat naast hem, de vrachtwagen was gelost en ze waren de laatste in een rij van drie die over het ijs kroop. 'Goh Andy,' zei Bill, 'hier zijn toch geen tradingposten meer?' 'Nee,' antwoordde Andy met zijn ogen gefixeerd op het ijs oppervlak voor hem. 'Dat duurt nog wel een paar uur, hij wierp even snel een blik op de dagteller.' 'Dan vraag ik me toch werklijk af wat dat is in de verte', antwoordde Bill en wees naar de zwarte rookpluim die tot grote hoogte gestegen was boven de witte vlakte. 'We zijn leeg, we wijken een stukje af ,'vond Andy. 

'Zo vonden we hem,' zei Bill, 'eerst herkende we hem niet, we zagen een man gekleed in pelsen op en neer springen en schreeuwen en toen we stopten zei Andy, hij is te groot voor een Eskimo. Allemachtig, vervolgde hij ,het kan toch niet waar zijn. Earney brulde hij. We renden naar hem toe en er kwam geen verstandig woord uit Earney, hij lachte alleen maar als een waanzinnige en hield zijn buik vast van het lachen. We zaten even later met zijn drieën in de cabine en reden weer weg van het wrak, richting basis en Earny stonk en vergifde zowat met zijn geur onze cabine en prevelde alleen maar onsamenhangende dingen, waar vaak dank u Heer in voorkwam.

San Daniel 2014

lees ook, de terugkeer, de verborgen jaren in Canada,156, de Yaki stam

 

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een mazzel! Goed geschreven :)
Wat een geluksvogel die Earney,of is het toch de voorzienigheid geweest?
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Happy Earney.
San...ik heb nu veel verhalen gelezen en bundel ze tot een boek...stuur het naar uitgevers. Keep the dream alive!
Dank je kampioen .. misschien doe ik dat wel..
Prachtig verhaal!
Blijft een wonderlijk verhaal
Moet inderdaad de hand van de voorzienigheid zijn geweest, deze wonderbaarlijke redding.