Positief tegen wil en dank.

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 05 February 17:46

Zaterdag avond: Ik keek naar het beeldscherm met een hoos aan tegenstrijdige gevoelens en de eerste uren pafte ik de één na de andere sigaret weg. Dat ik niet echt blij kon zijn vond ik in eerste instantie een tekortkoming mijnerzijds en naarmate de avond vorderde, raakten de herinneringen aan onze glorietocht langs de projecten met de Wings steeds meer besmet. Er zat een luchtje aan het fantastische nieuws uit Nederland. Het was niet hun succes dat mijn vreugde overschaduwde, het was iets ongrijpbaars waar ik naar gissen moest en ik werd steeds meer verward: Ben ik echt zo ondankbaar? Ik kan niet helpen dat ik het niet vertrouw. Ik gun hen dat zij samen bergen werk hebben verzet, er net zo blij mee zijn als ik en het is ongelooflijk dat ze zo ’n ongekend groots resultaat boeken. Maak ik van een mug een olifant omdat ik me in mijn eentje hier totaal geissoleerd voel? Is het gek dat het eenzijdige van de gang van zaken me verontrust? 

Ik kon het niet uitstaan dat mijn verontwaardiging evenredig opliep naarmate het tot me doordrong welke facetten mijn ongerustheid veroorzaakten. Zolang ik het allemaal los zag, als incidenten die me enkel maar irriteerden, leek het onnodig om me er druk over te maken. Doch zodra ik alles op een rijtje zette, sloeg angst me om het hart en ik non niet eens benoemen waar ik dan zo bang voor moest zijn. 

  1. Geen van mijn mails, noch de nieuwsbrieven lijkt enig effect op het bestuur te hebben
  2. Wat is het nut van Nieuwsbrieven, memo's of mails, als zij er niets mee doen? Alle communicatie waarvoor ik zoveel moeite doe, waar ik erg veel tijd in stop omdat het de enige manier is om hen op de hoogte te houden, lijkt geen uitwerking te hebben. 
  3. Ik vraag me af waar de oorspronkelijke opzet van het project gebleven is.
  4. Waar is de doordachte visie om het eerst klein aan te pakken. Doe onderstreepten we allemaal. 
  5. Zij houden totaal geen rekening met de mogelijk- en onmogelijkheden hier.
  6. Zij kondigen aan, zonder enig overleg, dat zij hier een kookschool neerzetten zoals er al een bestaat. 
  7. Waar is het idee van een pilot gebleven waaraan we kunnen toetsen of het de moeite waard is om er een goed lopend bedrijf van te maken?
  8. Het staat me tegen hoe makkelijk ik als doorgeefluik en werkezel word ingezet voor iets totaal anders dan wat in eerste instantie de bedoeling is geweest.

Overrompeld begon ik de volgende morgen zeer precies en to the point hen te loven en probeerde daarna alle vragen zo positief mogelijk te formuleren. Dat die me maandag weer een vermogen aan telefoontikken zouden kosten nam ik maar voor lief want ik moest de foto's van alle aparaten ook weer meesturen. 

Dat hielp weinig. De onrust bleef de hele morgen aanhouden en Tidgi kwam, bij wijze van uitzondering, op zondag omdat we hen gisteren hadden bezocht. Ze had na ons leuke bezoek uiteraard een opgetogen vrolijke Dora verwacht, die haar met complimenten kon overspoelen en ze wilde zelf ook graag gezellig klessebessen tijdens de schoonmaak van mijn huisje. Hoewel ik mijn kopzorg trachtte te verbergen merkte ze toch dat ik niet was zoals anders, afwezig en lang niet zo vrolijk als ze me kende,

”Dora, somssing rong?" Ik ontkende, maar natuurlijk nam ze er geen genoegen mee. Na wat ze in haar jonge leventje al achter de rug had is ze altijd zeer oplettend gebleven en niemand bedondert een Aidswees zoals zij, makkelijk.

“Verrie verrie naais taaim wiss joor Wings leediefrends.” Ze keek er vertederd bij alsof ze me op wilde beuren. “Miss  EmjE aai luf so goetmore, Dora,” poogde ze me af te leiden en waarschijnlijk dacht ze ook dat ik mijn vriendinnen miste omdat ik helemaal niet sprak over de Wings. We knuffelden maar eens extra nadat ze bij Ben’s winkeltje tegenover de ingang het gebruikelijke flesje cola had gehaald wat voor haar toch het toppunt van genot blijft.

"Aai luf Miss EmjE more naais zzen littel, eh eh, hihihie missie Pettie.”  Haar steenkolen Engels gaat de laatste tijd niet meer vooruit, misschien ligt dat eraan dat we niet meer bij elkaar wonen, maar het zegt genoeg, zij heeft het goed aangevoeld.  Ik knikte, maar het onfrisse gevoel haar niet deelgenoot te kunnen maken drukte de sfeer. IK kon haar niet uitleggen buitenspel te staan, te worden overspeeld, overspoeld, gecommandeerd want zoveel vocabulaire heeft ze niet en hoewel het toch fijn was haar te zien kreeg ik mijn zorgen daar niet mee weggedacht. Dat hele weekend bleef ik me raar voelen en haatte mezelf erom dat ik de mails niet simpelweg tot maandag in de pijplijn had laten zitten. 

Achter mijn rug raakt men in Nederland steeds verder weg van onze uitgangsdoelstelling. Al die apparaten passen immers niet in het gebouw dat ter beschikking staat en ik hoor niemand meer over het principe dat wij de meisjes met frieten uit de prostitutie zullen helpen. Als Henry alles aansluit, verdient zelfs niet één Ethiopische monteur er iets aan en hoe groot denken ze dat het gebouw worden moet om al die super luxe topgear in te zetten. Wat moet die frietkeuken met luxe bakplaten en een hele roetsvrijstalen wasstraat?

Het wordt steeds urgenter dat alle onduidelijkheden worden opgehelderd in de eerstvolgende vergadering en ik verlang er naar om over een maand iedereen recht in de ogen te kunnen kijken, deze onzekerheden knagen te veel. Naar aanleiding van alle ervaringen begin ik aan een puntenlijst van wat ik besproken wil zien voordat ik me druk maak over een droomkeuken, die in mijn ogen te vroeg komt, niets te maken heeft met ons klein opgezette plan en kennelijk geplaatst zal worden in de open lucht....

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik sluit me ook aan bij hetgeen karzamin schrijft
En Tidgi voelt zo goed aan dat er iets niet pluis is!
Wat een arrogantie!
Ik sluit me helemaal bij Karazmin aan . Het gevoel dat de veel intelligentere en beschaafde blanke de wilden wel eens laten zien hoe het moet. Zonder natuurlijk zich te verdiepen in de mogelijkheden en wat er echt nodig is en natuurlijk hoe ze de bevolking erbij kunnen betrekken.
Helemaal goed...
als de rijken die de armen wel even zullen verwennen, waarvoor men dan eeuwige dankbaarheid kan innen
en niet hoeft te beginnen
zich in hen te verplaatsen,
noch hen te hoeven respecteren
laat staan met hen mee te leven maar ja, waar is dat frietenplan dan ineens gebleven...
Ik kan me voorstellen dat de onzekerheid en de twijfel gingen toeslaan.
Het komt bijna koloniaal over, of zie ik dat verkeerd.